Σάββατο 28 Απριλίου 2018

Η απορρύθμιση του βιολογικού ρολογιού



Ακολουθώντας τους ρυθμούς της εκτροχιασμένης εποχής μας, με τα χαρακτηριστικά μιας οικονομίας, που έχει επικρατήσει με την κερδοσκοπία εκτός ρυθμιστικού πλαισίου και την κατάργηση της ανάπτυξης με την δημιουργία  πρωτογενούς πλεονάσματος, θα φτάσουμε στις εκφυλιστικές επιρροές της στις υποκείμενες κοινωνικές σχέσεις. Ανάμεσά τους θα συναντήσουμε και το «επίμαχο» ζήτημα που, με προπομπό τα gay parades, βλέπουμε να καταλήγει σε ψηφίσεις συμφώνων συμβίωσης και νομοσχεδίων για την αναδοχή και υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια!
            Ύστερα θα υποστούμε άσκοπα διλήμματα κι αντιπαραθέσεις μεταξύ προοδευτικότητας και συντηρητισμού,  κατηγορίες και συκοφαντήσεις περί της ανωριμότητάς μας ως κοινωνίας, για ν’ αρχίσει για τα καλά το γαϊτανάκι της διαμόρφωσης μιας ευνοϊκής κι υποταγμένης  «κοινής γνώμης» κατά τα κλασσικά πρότυπα, αλλά για πρώτη φορά στην ιστορία τόσο ελεγχόμενη από την πληθώρα των συστημάτων διαχείρισης κι ελέγχου των ανθρώπων. Και καθώς η Ελληνική κυβέρνηση έχει αποκτήσει μια εξειδίκευση σε κυνήγια μαγισσών, που της έχει δώσει το προβάδισμα και το πάνω χέρι στην διαχείριση ξέφρενων καταστάσεων, έχει ήδη αρχίσει να εξαπλώνεται η ιδέα – φάντασμα περί φοβικών και ρατσιστικών αντιλήψεων της Ελληνικής κοινωνίας! Να εξαπολύονται μύδροι, κατά της υποκριτικότητας και του στρουθοκαμηλισμού μας, που κορυφώνονται συντονισμένοι με το επιχείρημα της αριστοκρατικής ελίτ, αυτό της …καταπάτησης των ανθρωπιστικών αξιών!
              Για να μην αναλωθούμε όμως και πάλι στα γνωστά ζητήματα των σύγχρονων ανθρώπινων κοινωνιών  που μαστίζονται από τους πολέμους, τους βομβαρδισμούς και την επιβολή οικονομικών κρίσεων, που καταλήγουν στην ιδιοποίηση των δημοσίων σφαιρών και πόρων και την ενσωμάτωσή τους στην λογική των αγορών, με την βίαιη επιβολή «μεταρρυθμίσεων», θα εστιάσουμε με λίγα λόγια σ’ αυτό καθ’ αυτό  το ζήτημα. Ένα ζήτημα άλλωστε που εμπίπτει στο πλέγμα των «μεταρρυθμίσεων» αυτών, γιατί άλλος λόγος ύπαρξής του δεν υπάρχει.
                Η Ελληνική κοινωνία βέβαια έχει βγάλει τα συμπεράσματά της. Η ανάδειξη λοιπόν θεμάτων ομοφυλοφιλίας σε κυρίαρχη θέση, μέσα στο περιβάλλον που έχει περιγραφεί, έχει οπωσδήποτε δημιουργήσει την υποψία ότι, οι συστημικοί  «yesmen» χρησιμοποιούν τα ομοφυλόφιλα άτομα σε επικίνδυνα παιγνίδια σκοπιμοτήτων, που δυστυχώς καμμία σχέση δεν έχουν με τον σεβασμό προς το πρόσωπό τους.  Πάντως, για την πρόβλεψη και την δημιουργία αναγκών ακόμη και ψευδαισθήσεων υπάρχουν πλέον άφθονα διαδεδομένα εργαλεία που, σε ζωντανό μάλιστα χρόνο, όπως γνωρίζουμε όλοι, ελέγχουν και κατευθύνουν  την καθημερινότητά μας. Σ’ αυτό το ίδιο περιβάλλον όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι ζουν και τα άτομα αυτά και υφίστανται τις  ίδιες πιέσεις και καταναγκασμούς.
                   Αν επεκτείνουμε την αναζήτησή μας σε μεγαλύτερο χώρο και χρόνο θα ξανασυναντήσουμε, καταρχήν, παρόμοια βίαιη προσαρμογή των ανθρώπων σ’ έναν άκρως άνισο κόσμο, όπου τα οφέλη κι η ευημερία συσσωρεύονται και πάλι στα χέρια μιας παντοδύναμης ελίτ. Έχει ξανασυμβεί και συμβαίνει διαρκώς η επινόηση μιας «μηχανής κερδοφορίας» να έχει ως αρχή λειτουργίας της, την απορρύθμιση του ανθρώπινου βιολογικού ρολογιού.Αλλά ακόμη και η αποξένωση από τον αρχετυπικό του κόσμο τον έχει στιγματίσει ανεξίτηλα στο παρελθόν. Με άλλα λόγια, η οικονομική μεγέθυνση και κερδοφορία επεκτείνει κάθε τόσο τα ενδιαφέροντά της στην φύση των ανθρώπων, λεηλατώντας και καταστρέφοντας μοναδικά μοντέλα ύπαρξης, αλλά τούτη τη φορά στόχος είναι το κυρίαρχο αρχετυπικό δίπτυχο Μητέρα- Θεά, Μητέρα-Γή.
                   Στον χώρο αυτό εμπίπτει η υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, αντιβαίνοντας βάναυσα και τις πολιτικές προάσπισης των δικαιωμάτων του παιδιού, ιδιαίτερα κατά το ευαίσθητο στάδιο της βρεφονηπιακής ηλικίας, τη στιγμή μάλιστα που οι «δεδομένες» κυβερνήσεις στην διεθνή αυτή συγκυρία, δεν δίνουν δεκάρα για την παιδεία.
                      Είναι, λοιπόν, πολύ λυπηρό τα δικαιώματα του παιδιού να γίνονται κομπολόι στα χέρια πολιτικάντηδων που εξυπηρετούν τέτοιου είδους απορρυθμιστικές πολιτικές αλλά και τα ομοφυλόφιλα άτομα να καταλήγουν σ’ αυτή την τραγική κατάσταση, την οποία όμως κανείς δεν πρέπει να αντιμετωπίζει ως θεατής, γιατί κανείς από μας δεν έχει το προνόμιο να εξαιρείται από αυτούς τους σχεδιασμούς.

Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2016

BLACK FRIDAY…


….όπως blackdeath, blacksheep, blackmarket, κτλ και ελληνιστί, Μαύρη Παρασκευή. Με πρώτο μέρος της φράσης το μαύρο, δηλαδή την έλλειψη του φωτός, την απόγνωση, την μιζέρια και την τραγικότητα, όπως αυτήν της μαύρης κωμωδίας.
Όταν όμως αυτό το μαύρο συναντηθεί με την Παρασκευή για να μας χαρίσει ένα αναπάντεχο τριήμερο τότε ποιος μπορεί να αντισταθεί; Στην αντίπερα μάλιστα όχθη του Ατλαντικού, όπου και το λίκνο της άγιας αυτής μέρας, το Black Friday καθιερώθηκε για να προσφέρει μαζί με το Thanksgiving ένα ολόκληρο τετραήμερο αποχής από τις Υπηρεσίες και τα Σχολεία, για να αφιερωθεί… στο shopping! εγκαινιάζοντας μια μεγαλύτερη Χριστουγεννιάτικη αγοραστική περίοδο.
Σταδιακά και με το πέρασμα του χρόνου, το πρόσχημα της μετατροπής σε μαύρο του κόκκινου δείκτη των επιχειρήσεων-στα χρόνια της μεγάλης ύφεσης-γέννησε το shopping ως hobby,που εξελίχτηκε σε shopping therapy, για να καταλήξει η συγκεκριμένη αυτή μέρα στο ελληνικό καλεντάρι, ανάμεσα στους άγιους και στις ημέρες μνήμης του λαού. Μια γιορτή-ύμνος στον καταναλωτισμό, σε πλήρη αρμονία με τις αναδιαρθρώσεις και τα «προαπαιτούμενα» των δανειστών, που κάνοντας το πέρασμά τους μέσα από το εθνικό κοινοβούλιο, θα εφαρμοστούν ως οι νέοι νόμοι της Επαρχίας, όπως και κάθε Επαρχίας της αυτοκρατορίας. Η Μαύρη Παρασκευή όπως κι όσες άλλες ακολουθήσουν, θα καθαγιαστούν για να αποτελέσουν  το συνδετικό υλικό μεταξύ των Επαρχιών, αντικαθιστώντας την Θρησκευτική με την αγοραστική υστερία.  
Βλέποντας τους μαθητές να περιδιαβαίνουν τους εμπορικούς δρόμους εν ώρα σχολείου, περιφέροντας την αθωότητά τους, αναρωτιέται κανείς πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσει το Υπουργείο  Παιδείας αναδεικνύοντας τον καταναλωτισμό σε υπέρτατο αγαθό, που ως μέρα περισυλλογής του αξίζει μια επίσημη σχολική αργία!
Αλλά δεν ξεχνάμε πως ο πόλεμος κατά των παρελάσεων και των εθνικών εορτών, η αμφισβήτηση ηρωικών προσώπων και το κυνήγι μαγισσών ήταν ο χώρος που εξέθρεψε το κυβερνών κόμμα του κ. Τσίπρα. Άλλο επίπεδο έχει, για παράδειγμα,  ένα Santa Claus parade, με σπόνσορες τις πολυεθνικές και ακόμη περισσότερο ένα Pride parade. Πόσω δε μάλλον ένα Pride Festival, που για σκεφτείτε να συνέπιπτε με μια εθνική μας εορτή!
Και για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν μας εντυπωσιάζει η κατάντια της παιδείας όταν χορηγοί της έχει επιτραπεί να είναι διάφορα Ιδρύματα και εξωθεσμικοί παράγοντες που μοιράζουν μπιχλιμπίδια, καθρεφτάκια και διάφορα βιβλιαράκια στα σχολεία, για να τα μετατρέψουν σε δικά τους φέουδα.
Το μαύρο της Παρασκευής αυτής δεν είναι παρά το χρώμα του σκότους, το blackout  που μας παραπέμπει στο μαύρο της ΕΡΤ, τα μαύρα κατάστιχα και οι μαύρες τρύπες της οικονομίας. Γιατί οι μαύρες μέρες της Ιστορίας έχουν μόνο τα χαρακτηριστικά της καταστροφής.

Κυριακή 22 Μαΐου 2016

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ …



    Ταξιδεύοντας νοσταλγικά με τους στίχους και τις νότες ξεχασμένων τραγουδιών που σημάδεψαν την εποχή τους, ένα καράβι μας γυρίζει πίσω σε ‘κείνα τα άγουρα χρόνια. Τότε που τα «απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας»  μας μάθαιναν πώς κινούνται τα γρανάζια χωρίς να επιτρέπουν λοξοδρομήσεις. Όπως οι μαθηματικοί τύποι και οι κανόνες του Συντακτικού, που τόσο  παίδεψαν τα σχολικά μας χρόνια. Τότε που οι τραγουδοποιοί κι οι ποιητές μας δίδασκαν απαγορευμένους καρπούς της γνώσης, αν και αυτοί είναι η ίδια η ζωή και οι αιτίες που γράφονται οι σελίδες της ιστορίας.
   Οι θολοί καιροί που μεσολάβησαν έδειχναν πως οι κανόνες μπορούν να παρακαμφθούν. Κι ύστερα απ’ αυτό , το άγρυπνο μάτι και η πονηριά μας χάθηκε στους δαίδαλους της γενικότητας και της αοριστίας. Ο χρόνος που κύλησε κατάφερε να θάψει κάτω από την σκόνη του τους στίχους του Νεγρεπόντη και η λογιστική αλχημεία ανέδειξε μια νέα οικονομία, που έτρεφε τις ψευδαισθήσεις και τις αυταπάτες, τυπολατρικά φροντίζοντας πάνω της να μπολιαστεί, να ξεπεταχθεί και να θεριέψει η σκιώδης οικονομία.
   Θα ήθελα βέβαια να ξανασυναντήσω κάποιους  υμνητές, μιλάω για ανθρώπους της διπλανής πόρτας, που εγκωμίαζαν «την δημιουργική λογιστική» και μη βιαστεί πάλι ο νους σας να προτρέξει στις καταστροφικές θεωρίες «δημιουργικής ασάφειας» και σε αναθέματα για ανθρώπους που δεν ευθύνονται για την κάκιστη διαχείριση της χώρας και τα άθλια δημοσιονομικά, για να αποδείξετε, άλλη μια φορά, την ευπιστία και την βολικότητά σας. Τώρα, μάλιστα, που η οικονομική νομοτέλεια μαζί με τα πράγματα που έβαλε στην θέση τους, έβαλε κι εμάς στη γνωστή θέση πάνω στη γαλέρα. Ενώ όπως είδαμε, τελικά, δεν χρειάστηκε εκείνο το ελικόπτερο γιατί, χωρίς τον νόμο και την δίκη οι πολιτευτάδες, ακόμη κι’ όταν αποτυγχάνουν είναι παρόντες, διαθέτοντας πάντα μια κρυφή κίνηση. Τις εκδουλεύσεις  στην, εξίσου προσοδοφόρα, υψηλή τραπεζική ( Goldman Sachs κτλ) που άλλωστε αποτελεί τον φυσικό τους χώρο.
   Τον προορισμό βέβαια αυτού του ταξιδιού δεν μπορεί παρά να αποτελεί η εικόνα ενός ειδυλλιακού νησιού, από ‘κείνα που για μας μόνο η φαντασία και το όνειρο μπορεί να πλησιάσει. Πρόκειται για ένα από εκείνα τα νησιά των πειρατών όπου έθαβαν τον θησαυρό τους, όπου ακόμη και σήμερα, οι θησαυροί των κλεμμένων  δισεκατομμυρίων και τα λάφυρα, συνεχίζουν να μαντρώνονται,  να ασφαλίζονται και να ξεπλένονται  στις σκοτεινές κι ανώνυμες off-shores αυτών των φορολογικών παραδείσων.
    Αυτό που απομένει σε μας μετά την καταιγίδα είναι η πικρή  γεύση της παραδοχής, ακόμη κι αν πρόκειται για την πιο σκοτεινή και ανεξέλεγκτη όψη του καπιταλισμού, των βασικών κανόνων της πολιτικής οικονομίας  του Νεγρεπόντη κι εκείνο το χαμόγελο του Λουκιανού που παίζει στο πιάνο, καθώς κουνάμε το μαντήλι αποχαιρετώντας τα παιδιά μας.

  Μια λύση η μετανάστευση                                                                                                                       για μένα απελπισίας

Δευτέρα 4 Απριλίου 2016

Die Krokodilstränen des Westens


Wenn von den Spekulanten die Überschuldung und der Bankrott von Staaten in die Wege geleitet werden, um deren Strukturen und das öffentliche Vermögen an sich reißen zu können, dann schnellen die Zahlen der Arbeitslosen in die Höhe, und die Bürger müssen zusehen, wie sich ihre Gehälter und Unterstützungen in Luft auflösen. Viele gliedern sich in das Heer der neuen Armen ein, wie wir dies tagtäglich in unserer Nachbarschaft verfolgen können, und es sind auch nicht wenige, die im Abfall nach Brauchbarem suchen. Wenn die Energiequellen zum Ziel erkoren werden und der Kriegsmechanismus anläuft, sehen die Überlebenden Ruinen anstelle ihrer Häuser, und von ihrem Heimatland bleibt nichts als ein Skelett. Der Weg in die Flucht und die Emigration stellt sich dann für die Verzweifelten als einzige Lösung dar, obwohl sie auch hierbei der Ausbeutung ausgesetzt sind, gar nicht zu sprechen vom Aufkeimen der »nicht staatlichen Organisationen«, deren eigentlicher Zweck und Existenzgrund uns allen nur allzu bewusst ist.
    
     Folge all dieser Vorgänge ist ein nicht enden wollender Strom von Flüchtlingen und Migranten, deren Heimatländer Bankrott gegangen sind oder im Blut ertrinken, in Richtung auf die reichen Staaten des Westens, Ströme von Menschen, die eine eigene Dynamik entwickeln, deren Spannung die Kraft besitzt, neue Tatsachen zu schaffen und die Ordnung der Dinge umzustürzen. Es ist kaum möglich, der Herausforderung des Vergleichs mit den Bewegungen der »Barbarenvölker« zu entgehen, die sich durch diverse — allerdings nicht geplante — Entwicklungen gezwungen sahen, in das römische Kaiserreich einzudringen, das schließlich trotz aller Kastelle und militärisch besetzter Grenzbefestigungen von ihnen überrannt wurde.

     Wenn sich auch mit diesen Grundzügen das heute herrschende Klima beschreiben lässt, so müssen die todbringenden Anschläge auf europäische U-Bahnen und Plätze mit großen Menschenansammlungen wie in Brüssel, Paris und anderswo oder diejenigen auf die Twin Towers einige Jahre zuvor doch ohne jeden Zweifel als Terrorakte bezeichnet werden. Nichtsdestoweniger können sie aber auch als Folgen eines unerklärten Krieges erklärt werden, der in ähnlicher Weise seine katastrophalen Charakteristika auf die Folgen des planvollen Bankrotts der Staaten überträgt, wobei es die Bürger sind, die zu Opfern werden.

     Selbst wenn wir uns auf den Krieg mit seiner herkömmlichen Bedeutung des Wortes beziehen, haben wir es zumeist, wenn nicht immer, mit rücksichtslosen Gruppierungen
wirtschaftlicher Interessen zu tun, die ihre Heimat und die Wohlfahrt der Bürger gewissenlos verschachern. Sie gehen ohne jede Rechtsgrundlage gegen Länder vor, wobei sie nicht selten militärische Gewalt anwenden, was uns wiederum auf Handlungsweisen zurückführt, die nur als terroristisch charakterisiert werden können. Kurz gesagt stellt der Terrorismus, der die heutige Zeit charakterisiert, kein exklusives Phänomen dar, das irgend welche Farbige für sich beanspruchen würden, die zum Islam übertreten, da er sich eben nicht rassisch oder weltanschaulich einschränken lässt.

     Da nun aber in der Folge blutiger Terrorakte gewöhnlich unmenschliche Maßnahmen, wie etwa die Personenüberwachungen usw., ergriffen werden, die die Reste der demokratischen Verfassungen weiter aushöhlen, ergibt sich zwangsläufig die Notwendigkeit, die Bürger Europas zu aktivieren, denen selbstverständlich nicht das Recht zukommt, außer Schussweite zu leben oder sich auf das einfache Mitgefühl und die Trauer um die unnützen, tragischen menschlichen Opfer zu beschränken. Aus allen diesen Gründen können uns die Krokodilstränen der europäischen Institutionen nicht von ihrer Sensibilität überzeugen — sie reichen einfach nicht aus!