Die Krokodilstränen des Westens

Wenn von den Spekulanten die Überschuldung und der Bankrott von Staaten in die Wege geleitet werden, um deren Strukturen und das öffentliche Vermögen an sich reißen zu können, dann schnellen die Zahlen der Arbeitslosen in die Höhe, und die Bürger müssen zusehen, wie sich ihre Gehälter und Unterstützungen in Luft auflösen. Viele gliedern sich in das Heer der neuen Armen ein, wie wir dies tagtäglich in unserer Nachbarschaft verfolgen können, und es sind auch nicht wenige, die im Abfall nach Brauchbarem suchen. Wenn die Energiequellen zum Ziel erkoren werden und der Kriegsmechanismus anläuft, sehen die Überlebenden Ruinen anstelle ihrer Häuser, und von ihrem Heimatland bleibt nichts als ein Skelett. Der Weg in die Flucht und die Emigration stellt sich dann für die Verzweifelten als einzige Lösung dar, obwohl sie auch hierbei der Ausbeutung ausgesetzt sind, gar nicht zu sprechen vom Aufkeimen der »nicht staatlichen Organisationen«, deren eigentlicher Zweck und Existenzgrund uns allen nur allzu bewusst ist.

    

     Folge all dieser Vorgänge ist ein nicht enden wollender Strom von Flüchtlingen und Migranten, deren Heimatländer Bankrott gegangen sind oder im Blut ertrinken, in Richtung auf die reichen Staaten des Westens, Ströme von Menschen, die eine eigene Dynamik entwickeln, deren Spannung die Kraft besitzt, neue Tatsachen zu schaffen und die Ordnung der Dinge umzustürzen. Es ist kaum möglich, der Herausforderung des Vergleichs mit den Bewegungen der »Barbarenvölker« zu entgehen, die sich durch diverse — allerdings nicht geplante — Entwicklungen gezwungen sahen, in das römische Kaiserreich einzudringen, das schließlich trotz aller Kastelle und militärisch besetzter Grenzbefestigungen von ihnen überrannt wurde.

     Wenn sich auch mit diesen Grundzügen das heute herrschende Klima beschreiben lässt, so müssen die todbringenden Anschläge auf europäische U-Bahnen und Plätze mit großen Menschenansammlungen wie in Brüssel, Paris und anderswo oder diejenigen auf die Twin Towers einige Jahre zuvor doch ohne jeden Zweifel als Terrorakte bezeichnet werden. Nichtsdestoweniger können sie aber auch als Folgen eines unerklärten Krieges erklärt werden, der in ähnlicher Weise seine katastrophalen Charakteristika auf die Folgen des planvollen Bankrotts der Staaten überträgt, wobei es die Bürger sind, die zu Opfern werden.

     Selbst wenn wir uns auf den Krieg mit seiner herkömmlichen Bedeutung des Wortes beziehen, haben wir es zumeist, wenn nicht immer, mit rücksichtslosen Gruppierungen

wirtschaftlicher Interessen zu tun, die ihre Heimat und die Wohlfahrt der Bürger gewissenlos verschachern. Sie gehen ohne jede Rechtsgrundlage gegen Länder vor, wobei sie nicht selten militärische Gewalt anwenden, was uns wiederum auf Handlungsweisen zurückführt, die nur als terroristisch charakterisiert werden können. Kurz gesagt stellt der Terrorismus, der die heutige Zeit charakterisiert, kein exklusives Phänomen dar, das irgend welche Farbige für sich beanspruchen würden, die zum Islam übertreten, da er sich eben nicht rassisch oder weltanschaulich einschränken lässt.

     Da nun aber in der Folge blutiger Terrorakte gewöhnlich unmenschliche Maßnahmen, wie etwa die Personenüberwachungen usw., ergriffen werden, die die Reste der demokratischen Verfassungen weiter aushöhlen, ergibt sich zwangsläufig die Notwendigkeit, die Bürger Europas zu aktivieren, denen selbstverständlich nicht das Recht zukommt, außer Schussweite zu leben oder sich auf das einfache Mitgefühl und die Trauer um die unnützen, tragischen menschlichen Opfer zu beschränken. Aus allen diesen Gründen können uns die Krokodilstränen der europäischen Institutionen nicht von ihrer Sensibilität überzeugen — sie reichen einfach nicht aus!

Τα κροκοδείλια δάκρυα της Δύσης

Όταν μεθοδεύεται η χρεοκόπηση και η πτώχευση των κρατών, ώστε να οικειοποιηθούν τις κρατικές δομές και τα δημόσια αγαθά οι κερδοσκόποι, τότε οι δείκτες ανεργίας εκτοξεύονται στα ύψη, οι πολίτες βλέπουν τους μισθούς και τις παροχές να εξανεμίζονται, κάποιοι καταλήγουν νεόπτωχοι και, όπως βλέπουμε καθημερινά στην γειτονιά μας, δεν λείπουν και εκείνοι που ψάχνουν να βρουν κάτι χρήσιμο στα σκουπίδια.  Σε άλλη περίπτωση, όταν ο στόχος είναι πηγές ενέργειας και επιστρατεύεται ο πολεμικός μηχανισμός  όσοι απομένουν ζωντανοί βλέπουν ερείπια στην θέση των σπιτιών τους, μέσα σ’ ένα κουφάρι  που πριν είχε το όνομα της πατρίδας τους. Ο δρόμος της προσφυγιάς και της μετανάστευσης είναι τότε μια αναγκαστική διαδρομή που θα διανύσουν οι απελπισμένοι, έχοντας  μάλιστα να  αντιμετωπίσουν την εκμετάλλευση των διακινητών τους, για να μην επεκταθούμε περαιτέρω στο στήσιμο των «μη κυβερνητικών οργανώσεων» που όλοι καταλαβαίνουμε τους σκοπούς και τους λόγους ύπαρξής τους.

    Συνέπεια, λοιπόν, όλων αυτών των επεμβάσεων είναι οι ακατάσχετες προσφυγικές ή μεταναστευτικές ροές, προς τα ισχυρά κράτη της Δύσης, ανθρώπων που η χώρα τους είτε χρεοκόπησε  είτε αιματοκυλίσθηκε. Ανθρώπινες ροές που έχουν πλέον αποκτήσει μια δυναμική, η φόρτιση της οποίας φαίνεται να έχει την ικανότητα να γεννήσει νέες καταστάσεις και να μετατρέψει την τάξη των πραγμάτων. Και είναι πραγματικά δύσκολο να αποφύγουμε την πρόκληση σύγκρισης με τις μετακινήσεις των λαών της στέππας όταν διάφοροι παράγοντες , όχι όμως προσχεδιασμένοι, τους υποχρέωναν να εισβάλλουν στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που στο τέλος θα υπέκυπτε σ’ αυτούς, όσα κάστρα και περιτειχίσεις  κι αν είχε υψώσει, όσες ένοπλες συνοριακές φρουρές κι αν είχε εγκαταστήσει.

   Πάντως, αν κι αυτό είναι σε γενικές γραμμές το κλίμα της εποχής που ζούμε, οι θανατηφόρες εκρήξεις στα Ευρωπαϊκά μετρό και σε σημεία συγκέντρωσης πλήθους κόσμου στις Βρυξέλλες, το Παρίσι και αλλού, όπως η στοχοποίηση των δίδυμων πύργων λίγα χρόνια πριν, δεν μπορούν παρά να χαρακτηριστούν ως τρομοκρατικές ενέργειες. Θα μπορούσαμε όμως επιπλέον να τις επεξηγήσουμε ως συνέπειες ενός άτυπου πολέμου, που κατά παρόμοιο τρόπο προσδίδει τα καταστροφικά χαρακτηριστικά του και στις συνέπειες της μεθοδευμένης χρεοκόπησης  των κρατών, θυματοποιώντας τους πολίτες.

   Ακόμη όμως και εάν αναφερθούμε στον πόλεμο με την συμβατική έννοια του όρου, τις περισσότερες φορές, αν όχι πάντα, πρόκειται για αλαζονικές ομάδες οικονομικών  συμφερόντων που καπηλεύονται το όνομα της πατρίδας τους, την έννοια της ευημερίας των πολιτών κλπ για να εισβάλλουν σε μια χώρα, χωρίς νομιμοποίηση, κάνοντας  χρήση στρατιωτικής βίας, γεγονός που μας παραπέμπει και πάλι σε πράξεις που μόνο ως τρομοκρατικές μπορούν να καταχωρηθούν.  Εν ολίγοις, η τρομοκρατία που χαρακτηρίζει την εποχή που ζούμε, δεν αποτελεί μια αποκλειστικότητα που την διεκδικούν κάποιοι μελαψοί που ασπάζονται το Ισλάμ, γιατί απλά δεν έχει φυλετικές και δογματικές προτιμήσεις.

   Επειδή όμως την επομένη των  αιματηρών τρομοκρατικών ενεργειών συνήθως μεθοδεύεται η επιβολή απάνθρωπων μέτρων που πλήττουν την εναπομείνασα  «δημοκρατία», φακελώματα κτλ, προκύπτει η ανάγκη δραστηριοποίησης των Ευρωπαίων πολιτών, γιατί, όπως φαίνεται και δεν δικαιούνται να ζουν στο απυρόβλητο και δεν επιτρέπεται να περιορίζονται στα συναισθηματικά όρια που, οπωσδήποτε , επιβάλλει ο θρήνος  αδικοχαμένων ανθρώπων. Για όλους αυτούς τους λόγους, τα κροκοδείλια δάκρυα των Ευρωπαϊκών «θεσμών» δεν μας πείθουν για την ευαισθησία τους και δεν μας αρκούν.

 

DIE VERDREHUNG DER WORTBEDEUTUNGEN

      Die Annullierung der internationalen Übereinkünfte, auf denen das Miteinander der Staaten basiert hatte, förderte die Liberalisierung der Märkte und das Wiederaufleben des Strebens nach Weltherrschaft. Die Geschichte der Herrschaft des Neoliberalismus mit Hilfe der Terrorisierung und des Verfolgs jeder Form der Umgestaltung und des Diebstahls des Reichtums bildet ein Phänomen, das einsetzte, kaum dass sich das Gleichgewicht des Schreckens während der Nachkriegszeit aufzulösen began.

     Bereits seit Jahrzehnten ersinnt und realisiert die neoliberale Denkweise vermittels zahlloser Tricks den Diebstahl der Volksvermögen, was sie durch Terror und Militäreinsätze erreicht, indem sie den Wunsch nach »Sicherheit« schürt, die durch den Einsatz neuester Technologien erreicht werden soll, in Wahrheit aber der Überwachung und der Kontrolle der Bürger dient und zur Blüte der Industrie des Schreckens führt. Demselben Zweck dienen auch die Manipulation statistischer Daten, die Ausblutung des Kapitals, die Verknappung der Kredite, die Auslösung künstlicher Krisen usw., also die Ausübung von Gewalt mit anderen Mitteln.

    

     In dieser Art lässt sich die Grundidee des Wahlkampfs des heutigen Ministerpräsidenten skizzieren, aber ganz offensichtlich reicht weder das Wissen noch die Quadratur des Kreises aus, wenn die Seele fehlt. Folglich wäre Herr Tsipras also nicht der Revolutionär des europäischen Südens, sondern der fatale Ministerpräsident, der im Namen einer »sakrosankten«, aber gescheiterten europäischen Idee (der wirtschaftlichen Annäherung und der Herausbildung einer gemeinschaftlichen Politik in den zentralen Grundfragen) und der Dämonisierung des »Grexit« ein weiteres Reformprogramm unterzeichnet und seine Wähler sprachlos zurücklässt, indem er seine Politik weiterhin als links charakterisiert!

     So setzen also die »Kreditgeber« ihr Werk fort, während die Bürger das Zugangsrecht zu ihren Bankeinlagen verlieren - bei denen es sich oft um die Erträge eines ganzen Lebens handelt -, und die griechischen Unternehmer ihre für den Aufschwung der griechischen Wirtschaft notwendige Aktionsfreiheit einbüßen; des weiteren beharren sie auf der Privatisierung der staatlichen Strukturen sowie der Ausplünderung des nationalen Reichtums und des öffentlichen Sektors. Im Rahmen dieses Raubzugs traf uns die Rekapitalisierung und die Aufsicht über mehr als 50% der Piräus-Bank durch ausländische Funds oder durch, was nichts ändert, inländische »Geier«. Im Übrigen verhüllt der Schleier des Geheimnisses die Gesichter der Gewinnler und das internationale System der Gesetzlosigkeit und Ungleichheit, während die die Verfassung betreffenden Fragen beständig zunehmen. Mit anderen Worten bestätigen der Verlust griechischen Bodens durch die Übertragung landwirtschaftlich nutzbarer Flächen in unbekannte Hände, die Entfremdung der Bauern von ihrem Land sowie ihre zu erwartende Proletarisierung im Zusammenspiel mit allem, was wir bislang verloren haben, dass wir uns im Gleichschritt mit dem Neoliberalismus bewegen, obwohl wir doch angeblich eine linke Regierung besitzen!

     Obwohl es sich hier jedoch um einen schlechten Witz handelt und die griechische Geschichte nun schon seit Jahren von einem in weiteren Sinne Mitte-links orientierten System beherrscht wird, müssen wir, auch wenn wir einem anderen ideologischem Lager angehören, entgegenhalten, dass sich die Linke stets kämpferisch verhalten hat und sich die tatsächlichen Linken immer, auch unter Gefahr für Leib und Leben, die Unterschrift verweigert haben, weil sie diese für ehrlos gehalten haben. Es gibt nicht zu bezweifelnde Wahrheiten und historische Folgerungen, denen sich zu nähern unsere historische Unzulänglichkeit verhindert. Da die Sprache nicht nur aus einer einfachen Aneinanderreihung von Worten besteht, täte der Herr Ministerpräsident also gut daran, auf seine Neologismen zu verzichten, mit denen er zu rechtfertigen versucht, dass er unterzeichnet hat, statt der »Heros des Tages« zu werden, und dasselbe gilt auch für die von ihm so ausgiebig praktizierte Verdrehung der Wortbedeutungen in kindischen Debatten, und dies zu einem Zeitpunkt, in dem die »Kreditgeber« und die »Geier« nicht nur in aller Ruhe ihre Plünderungen fortsetzen, sondern hierzu auch das Rednerpult unseres Parlaments missbrauchen. Was diese anbelangt, so wissen wir, dass es ihnen genügt, dass die nicht regierenden Politiker zu regieren scheinen und sich dazu noch als linksgerichtet ausgeben; sie tragen damit zur Stabilisierung der weltweiten Konsumhaltung bei und negieren die Kämpfe, die traditionellen Werte und ihre eigene historische Vergangenheit.

     All dies geschieht, weil sie es auf unseren Geist abgesehen haben und auf die Demontage unseres Verstandes und unserer Persönlichkeit abzielen, damit wir schließlich schwach und unterwürfig akzeptieren, dass wir am Ende der Geschichte angelangt sind, bei dem es sich in Wahrheit um eine Erfindung der neokonservativen Falken handelt, die die genuin politischen Dinge in Fragen unkontrollierter Märkte verwandeln.

Η ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

   Η ακύρωση των διεθνών Συμφωνιών, όπου βασίζονταν το διεθνές σύστημα, στήριξε την απελευθέρωση των αγορών και την αναζωπύρωση των φιλοδοξιών για παγκόσμια κυριαρχία. Το ιστορικό της επικράτησης του νεοφιλελευθερισμού, με εργαλείο την τρομοκράτηση και την επακολούθηση κάθε είδους μεταρρυθμίσεων και υφαρπαγής πλούτου, αποτελεί ένα μοτίβο που άρχισε να εφαρμόζεται πριν καλά-καλά λήξη η μεταπολεμική ισορροπία του τρόμου.

     Δεκαετίες τώρα η νεοφιλελεύθερη σκέψη επινοεί και εφαρμόζει χίλια-δυό τεχνάσματα για την κλοπή του πλούτου των λαών και το καταφέρνει άλλοτε με την χρήση της τρομοκρατίας  ή της πολεμικής μηχανής, επιβάλλοντας μάλιστα την ανάγκη «ασφάλειας» δηλαδή των, προηγμένης τεχνολογίας, μέσων  παρακολούθησης και ελέγχου των πολιτών και επιτυγχάνοντας την άνθιση της βιομηχανίας του τρόμου κι άλλες φορές  με την παραποίηση στατιστικών στοιχείων , την αιμορραγία κεφαλαίων, την πιστωτική ασφυξία, την επιβολή τεχνητών κρίσεων κτλ ασκώντας και πάλι βία, ενός άλλου είδους.

      Όλα αυτά αποτέλεσαν την κεντρική ιδέα της προεκλογικής εκστρατείας του πρωθυπουργού αλλά, όπως φαίνεται, δεν αρκεί  η γνώση ή ο τετραγωνισμός της λογικής όταν λείπει η ψυχή. Κατά συνέπεια ο κ. Τσίπρας δεν θα ήταν ο επαναστάτης του ευρωπαϊκού νότου αλλά ο μοιραίος πρωθυπουργός που, στο όνομα μιας «καθαγιασμένης» αλλά αποτυχημένης ευρωπαϊκής ιδέας ( της οικονομικής σύγκλισης και της διαμόρφωσης κοινής πολιτικής στα μεγάλα ζητήματα ) και δαιμονοποιώντας το Grexit θα υπέγραφε άλλη μία μνημονιακή συμφωνία, αφήνοντας άφωνους όσους τον ψήφισαν, συνεχίζοντας μάλιστα ακόμη να χαρακτηρίζει αριστερή την πολιτική του!

      Έτσι λοιπόν οι «δανειστές» συνεχίζουν το έργο τους και μάλιστα, ενώ οι πολίτες χάνουν το δικαίωμα πρόσβασης στα αποταμιευμένα χρήματά τους, -κόπους μιας ζωής- και οι έλληνες επιχειρηματίες την ελευθερία να κινηθούν συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, εκείνοι επιδίδονται στην ιδιοποίηση των κρατικών δομών και στην λαφυραγώγηση του πλούτου της χώρας και του δημόσιου τομέα. Στα πλαίσια της ληστρικής αυτής επιδρομής, μας προέκυψε η ανακεφαλαιοποίηση και ο έλεγχος πολύ περισσότερου του 50%  της Τράπεζας Πειραιώς από ξένα funds ή από ντόπια αρπακτικά , δεν έχει σημασία. Άλλωστε το πέπλο μυστηρίου συνεχίζει να κρύβει τα πρόσωπα των κερδοσκόπων και να καλύπτει το διεθνές σύστημα ανομίας και πρόκλησης ανισοτήτων, ενώ τα συνταγματικού τύπου ερωτηματικά, όλο και πληθαίνουν. Με άλλα λόγια, η απώλεια ελληνικής γης με την παράδοση καλλιεργήσιμης γης σε άγνωστα χέρια, η αποξένωση των αγροτών από την γη τους και η αναμενόμενη προλεταριοποίησή τους, σε συνδυασμό με όλα όσα έχουμε μέχρι τώρα χάσει,  επιβεβαιώνουν ότι βαδίζουμε συντεταγμένα με τον νεοφιλελεύθερο βηματισμό, ενώ έχουμε μία  αριστερή κυβέρνηση!

     Επειδή όμως πρόκειται για ένα άθλιο αστείο και η ελληνική ιστορία βάλλεται  χρόνια τώρα από τον συγκεκριμένο κι έναν ευρύτερο κεντροαριστερό πολιτικό χώρο, οφείλουμε να τους αντιπαραθέσουμε πώς, ακόμη κι αν διαφωνούμε ιδεολογικά,  η αριστερά ήταν πάντα μαχητική κι έβγαζε Μπελογιάννηδες αλλά και ότι οι πραγματικοί αριστεροί αρνούνταν να υπογράψουν, με κίνδυνο της ζωής τους, γιατί θεωρούσαν ατιμωτική την ρετσινιά του δηλωσία. Πως υπάρχουν αλήθειες που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση και ιστορικά συμπεράσματα που η ιστορική μας ανεπάρκεια μας εμποδίζει να προσεγγίσουμε. Συνεπώς θα ήταν σοφότερο για τον κ. πρωθυπουργό, γιατί η γλώσσα, κατά πώς λένε, δεν είναι ένα απλό αράδιασμα από λέξεις,  να εγκαταλείψει τους νεολογισμούς του, πως αποφάσισε να υπογράψει παρά να γίνει ο «ήρωας μιας βραδιάς» και παραποιώντας την σημασία των λέξεων να μας παρασύρει σε παιδαριώδεις συζητήσεις, την στιγμή που οι «δανειστές» και τα γεράκια, όχι μόνο επιδίδονται στο ληστρικό τους έργο, αλλά χρησιμοποιούν και το βήμα της Βουλής μας. Σε ότι τους αφορά άλλωστε ξέρουμε ότι,  τους αρκεί οι πολιτικοί που δεν κυβερνούν  να φαίνονται ότι κυβερνούν κι ακόμη καλύτερα να είναι «αριστεροί» που συμβάλλουν στην επικράτηση της παγκόσμιας καταναλωτικής κουλτούρας αποκομμένοι από τους αγώνες, τις παραδοσιακές αξίες  και το ιστορικό τους παρελθόν.

     Κι όλα αυτά τα περίεργα συμβαίνουν γιατί εκείνοι έχουν στο στόχαστρο το μυαλό μας, σκοπεύοντας στην αποδόμηση της νόησης και της προσωπικότητάς μας μέχρις ότου ανήμποροι και υποδουλωμένοι παραδεχτούμε πως ζούμε το τέλος της ιστορίας, που εφηύραν τα νεοσυντηρητικά σαΐνια, μετατρέποντας τα πολιτικά πράγματα σε αγορές και μάλιστα απορυθμισμένες.               

Η ΣΚΥΤΑΛΟΔΡΟΜΙΑ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

   Πριν αλλά και μετά το ξέσπασμα της κρίσης χρέους όλοι γνωρίζαμε  ότι τα διαχειριστικά εγκλήματα εις βάρος της χώρας μας και η υπογραφή των μνημονίων αποτελούν αξιόποινες πράξεις κατά του δημοσίου συμφέροντος για τις οποίες τα «δεξιά» κόμματα ή, αν θέλετε, κόμματα με «δεξιές» πολιτικές φέρουν την ποινική ευθύνη. Όμως, πριν καλά-καλά προλάβει να στεγνώσει το πύρινο αντιμνημονιακό μελάνι, μάς προέκυψε μία κυβέρνηση, πρώτη φορά, «αριστερή» να υπογράφει άλλο ένα μνημόνιο.

   Το γεγονός βέβαια αυτής της ανατροπής  άφησε άναυδη την ελληνική κοινωνία, όπως ακριβώς άλλωστε αρμόζει σε ένα καθώς-πρέπει πειραματόζωο, για να σας υπενθυμίσω την λέξη εκείνη με την οποία χαρακτήριζε την χώρα μας ο ΣΥΡΙΖΑ κατά τον προεκλογικό του αγώνα. Με λίγα λόγια, αποκτήσαμε μία «αριστερή» κυβέρνηση η οποία, μετά το ανέλπιστο ΟΧΙ του ελληνικού λαού, θα ζητούσε μία δεύτερη ευκαιρία ( κουβέντα για την απλή αναλογική ) για να αποδείξει ότι μπορεί και αυτή να ευθυγραμμιστεί με τις νεοφιλελεύθερες μνημονιακές αντιλήψεις. Διότι είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης με την λήψη μέτρων ελεημοσύνης προς ένα λαό, που του έκλεψαν τα συνταξιοδοτικά του ταμεία, δεν μπορεί να αποτελεί την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε μία νεοφιλελεύθερη και μία αντι-νεοφιλελεύθερη πολιτική και μάλιστα όταν δεν έχει παραπεμφθεί κανείς στην δικαιοσύνη. Πόσω δε μάλλον όταν η φιλανθρωπία και οι δωρεές όχι μόνο δεν μας αρμόζουν αλλά και όταν οι πρακτικές αυτές αποτελούν εργαλείο για την επίτευξη άλλων στόχων, που ίσως αδυνατούμε να αντιληφθούμε. Όμως, τούτη την φορά, θα αποφάσιζε ένας βαθύτατα τραυματισμένος και παραπλανημένος λαός.

   Η νέα «αριστερή» κυβέρνηση λοιπόν, που δείχνει να έχει ξεχάσει πως η δικαιοσύνη δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί επιλεκτικά και κατά την βούληση άλλοτε ντόπιων και άλλοτε ξένων συμφερόντων, είναι πλέον φανερό ότι έχει πάρει την σκυτάλη για να συνεχίσει προγράμματα που «έτρεχαν» στον αγώνα του γενικότερου σχεδιασμού με στόχο τις περικοπές κοινωνικών δαπανών και την κατάργηση του κράτους πρόνοιας, τις ιδιωτικοποιήσεις και την κρατική απορρύθμιση, με την ανάθεση βασικών λειτουργιών του κράτους σε εξωτερικούς συνεργάτες. Με άλλα λόγια, αφού εξαπάτησε τον ελληνικό λαό, ακολούθησε την νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που, ανάμεσα σε πολλά άλλα, έχει ως στόχο και την μετατροπή των σχολείων σε ιδρύματα που τα διευθύνουν νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου σύμφωνα με τους δικούς τους κανόνες, την εξάλειψη του δημόσιου συστήματος εκπαίδευσης, την ένταξη δηλαδή της παιδείας στο γενικότερο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο, που τόσο πολέμησε κατά τον προεκλογικό αντιπολιτευτικό της αγώνα.

Χαρακτηριστικό δε παράδειγμα που τεκμηριώνει την πολιτική αυτής της κυβέρνησης αποτελούν τα έγγραφα που αποστέλλει το υπουργείο παιδείας, έρευνας και θρησκευμάτων σε όλα τα σχολεία της χώρας, προς αποδοχή δωρεών εκ μέρους διαφόρων ιδρυμάτων, επιτρέποντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την ανάμειξη ιδιωτικών συμφερόντων στο δημόσιο βίο της χώρας. Κατά τον ίδιο τρόπο εξάλλου – και σε πιο προχωρημένο ίσως βαθμό - συνεχίζει το έργο της προηγούμενης «δεξιάς» κυβέρνησης  δηλαδή με την ανάθεση της διαχείρισης, σε πραγματικό χρόνο, σημαντικών οικονομικών και άλλων ευαίσθητων προσωπικών  δεδομένων του αγροτικού κόσμου, σε … ιδιωτική εταιρεία !

Όλα αυτά βέβαια απλώς μας αποκαλύπτουν τι είδους πρόσωπα βρίσκονται καμουφλαρισμένα πίσω από τα προσωπεία και μέσα στις λέξεις του λαύρου πολιτικού λόγου που κερδίζει τις καρδιές των πολιτών.