Παγιδευμένοι στην «λογική» τους

Η Ελλάδα είναι μια χώρα με πλούσιους φυσικούς πόρους και κατέχει μια τέτοια στρατηγική θέση που θα μπορούσε να της εξασφαλίσει σημαντικό ρόλο στην χάραξη της παγκόσμιας πολιτικής. Εντούτοις, εκατομμύρια Ελλήνων πολιτών αναγκάζονται, με την παραβίαση της λογικής, την τρομοκρατία και τον εκβιασμό, να αποπληρώσουν αυτοί τα χρέη που άφησαν οι κυβερνήσεις και οι συνεργοί τους. Μέσα στην δίνη των δανείων και των χρεών, η ιδιαιτερότητα της Ελληνικής πραγματικότητας χάθηκε για άλλη μια φορά γιατί η χώρα κατέληξε πάλι στην επιβολή εκχώρησης του δικαιώματος διακανονισμού των χρεών σε κυβερνήσεις δουλικά διακείμενες στους πιστωτές.

Απαραίτητοι συνοδοιπόροι στην υλοποίηση των σχεδιασμών αυτών είναι οι υπέρμαχοι του πλουραλισμού των Media. Αρκεί να ανακαλέσουμε από την μνήμη μας το τελεσίγραφο των Νατοϊκών εκπροσώπων προς την Σερβική ραδιοτηλεόραση, πως πρέπει να διαθέσει ένα σεβαστό καθημερινό τηλεοπτικό χρόνο στα Δυτικά Μέσα, με προφανή σκοπό τον προσεταιρισμό της Κοινής Γνώμης. Για όσους μάλιστα δεν θυμούνται ακολούθησε η άρνηση, ο βομβαρδισμός του κτιρίου και η δολοφονία αρκετών δημοσιογράφων.

Ως εκ τούτου, μπορούν ανεμπόδιστα πλέον όλοι οι Βαλκανικοί λαοί να βυθίζονται καθημερινά στην αποχαύνωση τηλεοπτικών υποπροϊόντων της «πεφωτισμένης» Δύσης, της Οθωμανικής και Νέο-οθωμανικής «μεγαλοπρέπειας» και της παραβίασης της συλλογικής τους μνήμης. Επιλεκτικά θα αντιπαραθέσω, μάλλον με επιείκεια, στην αντίληψη ορισμένων «διανοουμένων» που υποστηρίζουν πως συγκεκριμένα ιστορικά πρόσωπα δεν αποτελούν ηρωικές μορφές, ότι η ιστορία αναγνωρίζει εκατομμύρια γνωστών και άγνωστων, ηρωικών μορφών και απλών καθημερινών ανθρώπων που αγωνίστηκαν για το καλό με κάθε κόστος. Το να σχολιάζει λοιπόν κανείς τον «κακό» χαρακτήρα του Διάκου ή του Κολοκοτρώνη, πίνοντας τον καφέ του και χωρίς να κινδυνεύει από εχθρικό βόλι, εκτός του ότι παρουσιάζει εξαιρετικό βαθμό ευκολίας, αποτελεί ανεντιμότητα αλλά κυρίως υποκρύπτει αρκετό δόλο. Άλλωστε, ακόμη κι αν οι ήρωες μας μοιάζουν ως προς τις αδυναμίες, τα ελαττώματα και τα λάθη μας, η μεγάλη μας διαφορά από αυτούς είναι η αυτοθυσία, που τους κάνει να ξεχωρίζουν.

Πέραν όμως όλων αυτών των παραπλανητικών «κατασκευασμάτων» που θα συνεχίσουν να προβάλλονται, ο ορθολογιστικός τρόπος σκέψης βομβαρδίζεται καθημερινά με μια συλλογιστική όπου θριαμβεύουν οι αριθμοί, τα χρηματικά και οικονομικά μεγέθη που, αποτελώντας ακατανόητες συνθέσεις γραμματικών συμβόλων, στραγγαλίζουν τον ανθρώπινο νου θαρρείς και δεν φτιάχτηκαν για να τον υπηρετήσουν.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον πάντως παρουσιάζει το γεγονός πως και οι Έλληνες ανησυχούσαν για την ίδρυση της Νομισματοκοπίας. Πως ακόμη μεγαλύτερη αναταραχή προκάλεσε η επινόηση του χάρτινου χρήματος και η υιοθέτηση των κανόνων που το διέπουν. Πως έχει παραχθεί ασύλληπτο διανοητικό έργο από γίγαντες της σκέψης, βασισμένο στο ζήτημα της αλήθειας των πραγμάτων  και της ανατροπής της λογικής που προκαλεί η αναντιστοιχία ανάμεσα στα πράγματα και τα σύμβολα, χρησιμοποιώντας μάλιστα ως χαρακτηριστικό παράδειγμα, την μετατροπή ενός χαρτιού σε χρυσάφι. Πως σπουδαίοι ποιητές χαρακτήρισαν το χάρτινο χρήμα ως «σκιά χωρίς ουσία» και το θεώρησαν παράλογο που ένα στείρο πράγμα μπορεί να πολλαπλασιάζεται.(Και να σκεφτεί κανείς πως δεν γνώριζαν το ηλεκτρονικό )!

Η διατάραξη αυτή της ανθρώπινης λογικής – χωρίς να έχουμε το δικαίωμα αποστασιοποίησης από τα λάθη ή απενοχοποίησης  ( παραγραφής ) των εγκλημάτων – γίνεται αντιληπτή και σήμερα βιώνοντας την αντιστοίχιση του χρέους με την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, της προσωπικής μας ελευθερίας και όσων συνεπάγονται. Με ψεύτικες ελπίδες και υποσχέσεις, έχουν χαθεί πολύτιμα χρόνια προσκόλλησης σε ιδεοληψίες περί της ευρωπαϊκής προοπτικής και του ευρώ. Δεν λάβαμε καθόλου υπ’ όψη μας την εκδοχή πως οι τεχνητές συμβάσεις τροποποιούνται αλλά και ανατρέπονται, παρά χρειάστηκε ο υποβιβασμός της χώρας σε επαρχία, η φτώχεια, τα συσσίτια, η ανεργία ίσως και η εμφάνιση κάποιων αποσχιστικών τάσεων της Αγγλίας  ή και άλλων ευρωπαϊκών χωρών για να προβληματιστούμε.

Το βόλεμα και η επιβολή του παραλογισμού των Μέσων Μαζικής Διαχείρισης,  που περιγράφει το σκοτάδι έξω από τα τείχη, μας έκαναν να ζούμε τρέμοντας ακόμη και από μία «σκιά» . Παγιδευμένοι στην «λογική» τους αδυνατούμε να συλλάβουμε το νόημα των λέξεων που μας μεταφέρουν την εικόνα κάποιων ανθρώπων (με ελαττώματα και αυτοί) στα ξερονήσια γιατί δεν… συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις.

Είναι ξεκάθαρο ότι το άμεσο μέλλον προμηνύει την απώλεια ακόμη μεγαλύτερου μέρους της εναπομείνασας ελευθερίας μας, όμως η παραπληροφόρηση και ο ενδοτισμός μάς αποτρέπουν από την δυναμική αντιπαράθεση, που μπορεί να σπρώξει προς τα μπρός την ιστορία για την διαμόρφωση νέων συνθηκών και νέων τεχνητών συμβάσεων. Η διανοητική μας σύγχυση εμποδίζει την λογική καταχώριση δεδομένων και την εξαγωγή συμπερασμάτων.

Δεν χωρά αμφιβολία  βέβαια πως  ο Κολοκοτρώνης θα πικραινότανε με την ανημποριά μας και πως όσα κι αν επινοήσουν ακόμη, η θέση μας στην Ιστορία δεν θα είναι μαζί του.

MADE N USA

During the campaign  for the election of the new President of the US  both candidates were dominating the Media everyday without showing that one of the two makes the difference;  the efforts made to reveal their intentions and to unfold their skills do not convince the American citizen that either of them can provide solutions. Certainly, the stage setting and rhetoric are not enough.
Mr. Romney promises that he will do anything to get the US economy started and to support those who want to produce. The collapse of the Middle Class, as he notes, is undoubtedly  the cause of unemployment plaguing the country. Nevertheless, his insistence to give the solution to the problem, as if unaware that the transfer of the production facilities in countries of the Third World was to reduce the labor cost, is at least an element of acting. For this reason, the question of the modern model of development, the globalization of the markets and the circulation of money are never the argument of those who claim an office of power, despite the hardships they have accumulated to the peoples.
The American citizens are every day encountered with the products of the new global Power that has flooded their markets. They know that the wealth of their country does not belong to them and that they get poorer every day. In short, the collapse of the national economy of their great country, which praised the private initiative and became the Promised Land and the fulfillment of the dream of every immigrant, is a fact.
After all, they cannot be unaware of the fact that the domination of China and unemployment is the result of a strategy that their politicians and their governments have served. We should also have in mind that our transatlantic friends, like the European peoples, have been “spoilt” by subsidies, unemployment benefits and stamps to buy gasoline and food etc, in order not to produce!
In other words, it is unlikely that the new president of the US will stop the imported goods at the borders or add taxes to them, as it is obvious that he cannot convince the Chinese to devalue their currency. Moreover, it would be very intriguing to hear from the new president that he will convert the wages of the American citizens to Chinese wages.
It is obvious that, at the present stage, we have come to a dead-end and it is certain that the 23 million unemployed in the US will increase, drifting poverty and the country's deficits to the peak. Then we will have an idea of the size of the crisis and remember the '30s, when the US president established the Civilian Conservation Corps to reduce the queues of the unemployed.
In the aftermath of the "terrorist" wars, the US citizens today know very well, that the war is not about their own welfare and that, whichever choice they make will prove vain, as both candidates agree on  demonstrating their military power, claiming each for himself the most inhuman and aggressive attitude.
Of course, what usually happens in the end is that we all come to a compromise accepting a succession to an office which results in minor changes of its structure, creating an illusion of change that apparently human nature does not really like. However, the disposition of the peoples to fight will again determine the size of the profit to be gained from the changes that will be imposed.

MADE IN USA

Στον προεκλογικό αγώνα για την ανάδειξη του νέου προέδρου των ΗΠΑ οι δύο υποψήφιοι κυριαρχούν καθημερινώς στα Media χωρίς να δείχνει ότι κάποιος από τους δύο κάνει την διαφορά. Οι προσπάθειες που καταβάλουν για να αναδείξουν τις προθέσεις τους και να ξεδιπλώσουν τις ικανότητές τους δεν πείθουν τον Αμερικανό πολίτη πως με την σκηνική παρουσία και την ρητορική  είναι δυνατόν να δοθούν λύσεις.

Μπορεί λοιπόν ο κ. Ρόμνεϊ να υπόσχεται πως θα κάνει τα πάντα για να «πάρει μπρός» η οικονομία των ΗΠΑ υποστηρίζοντας παντοιοτρόπως όσους παράγουν. Η διάλυση της Μεσαίας Τάξης, όπως παρατηρεί, δεν χωρά αμφιβολία πως αποτελεί αιτία της ανεργίας που μαστίζει την χώρα του. Η  εμμονή του όμως να αναλάβει την λύση του προβλήματος, σα να μην γνωρίζει τάχα ότι η μεταφορά των μονάδων παραγωγής στις χώρες του Τρίτου κόσμου έγινε για την μείωση του εργατικού κόστους, δεν είναι παρά στοιχείο υποκριτικής. Για τον λόγο αυτό άλλωστε η αμφισβήτηση του σύγχρονου μοντέλου ανάπτυξης, της παγκοσμιοποίησης των αγορών και της κυκλοφορίας του χρήματος δεν αποτελεί ποτέ μέρος της επιχειρηματολογίας των διεκδικητών της εξουσίας, παρόλα τα δεινά που έχουν συσσωρεύσει στους λαούς.

Οι Αμερικανοί πολίτες από την πλευρά τους βλέπουν καθημερινά την επικράτηση της νέας παγκόσμιας Δύναμης που έχει κατακλύσει τις αγορές με τα προϊόντα της. Γνωρίζουν πως ο πλούτος της χώρας τους δεν τους ανήκει και πως οι ίδιοι γίνονται όλο και πιο φτωχοί. Με λίγα λόγια, η κατάρρευση της εθνικής οικονομίας αυτής της μεγάλης και σπουδαίας χώρας, που αποθέωσε την ιδιωτική πρωτοβουλία και αποτέλεσε την Γή της Επαγγελίας και την ολοκλήρωση του ονείρου κάθε μετανάστη, είναι γεγονός. Ύστερα από όλα αυτά, δεν μπορεί να μην γνωρίζουν πως η επικράτηση της Κίνας και η ανεργία είναι απόρροια μιας στρατηγικής που οι πολιτικοί και  οι κυβερνήσεις της χώρας τους υπηρέτησαν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε μάλιστα πως οι υπερατλαντικοί μας φίλοι, όπως και οι ευρωπαϊκοί λαοί, περάσαμε από την αλλοτρίωση των επιδοτήσεων, της κάρτας ανεργίας και των κουπονιών για την αγορά βενζίνης και τροφίμων κτλ, προκειμένου να  μην παράγουμε.

Με άλλα λόγια, είναι απίθανο ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ να κλείσει τα σύνορα στα εισαγόμενα προϊόντα ή να τα φορολογήσει όσο είναι ολοφάνερο ότι δεν θα πείσει τους Κινέζους να υποτιμήσουν το νόμισμά τους, άλλο τόσο δε μας ιντριγκάρει η ιδέα να ακούσουμε από τα χείλη του πως θα μετατρέψει τους μισθούς των Αμερικανών πολιτών σε μισθούς Κίνας.

Στα πλαίσια αυτού του φαύλου κύκλου είναι βέβαιο ότι τα 23 εκατομμύρια ανέργων στις ΗΠΑ θα αυξηθούν συμπαρασύροντας την φτώχια και τα ελλείμματα της χώρας στα ύψη. Τότε θα συλλάβουμε το μέγεθος της κρίσης για να θυμηθούμε εκείνη των  ’30, τότε που ο πρόεδρος των ΗΠΑ δημιούργησε Civilian Conservation Corps για να μειωθούν οι ουρές των ανέργων.

Οι πολίτες των ΗΠΑ σήμερα γνωρίζουν καλά, ύστερα από τόσους «τρομοκρατικούς» πολέμους, πως ο πόλεμος δεν αφορά την δική τους ευημερία και πως όποια εκ των δύο επιλογών και αν κάνουν οδηγεί σε αδιέξοδο, καθώς αμφότεροι οι υποψήφιοι ομοφωνούν στην επίδειξη δύναμης, διεκδικώντας ο καθένας για τον εαυτό του την πιο απάνθρωπη φιλοπόλεμη στάση.

Βέβαια, αυτό που συνήθως συμβαίνει στο τέλος είναι να συμβιβάζονται όλοι με την εναλλαγή στην εξουσία που, αν και ελάχιστες αλλαγές επιφέρει στις δομές της, δημιουργεί την ψευδαίσθηση της αλλαγής που όπως φαίνεται δεν πολυαγαπάει η ανθρώπινη φύση. Η αισιοδοξία όμως και οι αγώνες των λαών θα καθορίσουν και πάλι το μέγεθος του κέρδους που θα αποκομίσουμε από τις αλλαγές που θα επιβληθούν.