Οι περιπλοκές του Εθνικισμού σε συνθήκες έντασης και μεταβατικότητας

     Οι  ισχυρισμοί  πως  η  Τουρκία  αποτελεί  χώρα-πρότυπο  για  τον  μουσουλμανικό  κόσμο,  γιατί  επιβεβαιώνει  πως  το  Ισλάμ  μπορεί  να  συνυπάρξει  αρμονικά  με  τη  δημοκρατία  , αρχίζουν  να  ξεφτίζουν . Την  ίδια  διαδικασία  φθοράς  υφίσταται  και ο  ισχυρός  άντρας  που  προξενούσε  τον  θαυμασμό  , για  την  ανέλιξή  του  στους  κύκλους  της  παγκόσμιας  ηγετικής  ελίτ  , καθώς  το  είδωλό του παραμορφώνεται στα ταραγμένα νερά από το ξέσπασμα μιας «αθώας» περιβαλλοντικής αντιπαράθεσης.

  Χρειάστηκε ελάχιστος χρόνος για να αποδειχθεί, άλλη μια φορά, η ευκολία με την οποία ξεκαθαρίζει τους λογαριασμούς της η υπερεξουσία. Ο αρνητικός αντίκτυπος στα διεθνή μέσα ενημέρωσης δεν άργησε να θέσει υπό αμφισβήτηση τον θαυμασμό που φρόντιζαν μέχρι χθες να περιβάλλει τον κ. Έρντογαν και το θαύμα της σύγχρονης Τουρκίας, ενώ οι εικόνες από τους δρόμους και τις πλατείες των τουρκικών πόλεων μας θύμισαν τα πρόσφατα δραματικά γεγονότα στο Μαγρέμπ. Την δολοφονία του Καντάφι από μισθοφόρους που η Δύση αποκαλούσε αντικαθεστωτικούς και την άδοξη κατάληξη των ηγετών, των εκατέρωθεν της Λιβύης χωρών που κατατροπώθηκαν με παρόμοιο τρόπο, πιθανόν, τη συναινέσει του Τούρκου ηγέτη. Τις προσαγωγές ατόμων για διασπορά μηνυμάτων στο Τwitter αλλά και τα παράπονα των διαδηλωτών για την διακοπή στην χρήση του Internet και τον περιορισμό πρόσβασης στα δίκτυα.

     Δεν χωρά αμφιβολία πως ο κ. Έρντογαν  γνωρίζει πως βρίσκεται «παγιδευμένος»  στην ίδια γωνία, αναγκασμένος να δίνει εξηγήσεις και να υποστηρίζει, πανομοιοτύπως με τους προαναφερθέντες ηγέτες, την ύπαρξη ξένων κέντρων εξουσίας που καθοδηγούν την δυσαρέσκεια του λαού, ενισχύοντας τις υποψίες περί συνομωσίας. Δεν δίστασε μάλιστα, καθώς οι διαμαρτυρίες των διαδηλωτών κλιμακώνονταν, να τους αποκαλέσει πλιατσικολόγους, τρομοκράτες, βάνδαλους και πράκτορες ξένων δυνάμεων.

     Αξίζει πάντως να παρατηρήσουμε πως όλα αυτά διαδραματίζονται την στιγμή που η γειτονική μας χώρα επιχειρεί έρευνες για υδρογονάνθρακες, διεκδικεί μέρος της ΑΟΖ άλλων χωρών και επιδιώκει να εξασφαλίσει την δίοδο και την μεταφορά τους, ασκώντας την νεοοθωμανικής αντίληψης διπλωματία, μεσούσης της Συριακής αιματοχυσίας και, κυρίως, ενώ συναντά δυσκολίες η επαναπροσέγγισή της με το Ισραήλ. Είναι προφανές ότι η αλαζονική στάση του κ. Έρντογαν στην Μέση Ανατολή και η φιλοδοξία της Τουρκίας να παίξει κυρίαρχο ρόλο σε ένα χώρο όπου εγκαταστάθηκε το Ισραήλ ( 1948 ) για να τον αναλάβει, δεν είναι εύκολη υπόθεση.

     Πέρα   απ’ όλα  αυτά  πάντως  , δεν  πρέπει  να  ξεχνάμε  πως , όλα  όσα  διαδραματίζονται  στο  χώρο  αυτό  και  στις  χώρες  που  τον  συναποτελούν  , υπακούουν  στις  αρχές  λειτουργίας  των  συγκοινωνούντων  δοχείων .Συνεπώς  δεν  μπορούμε  να  παραβλέπουμε  την  άνοδο  της  Χ.Α  στη  χώρα  μας  που  στηλιτεύει  αδιάκοπα  το  παράνομο  κράτος  των  σιωνιστών  ούτε  και  τη  σπουδή  της  κυβέρνησης  να  ποινικοποιήσει  τη  μη  αναγνώριση  του  ολοκαυτώματος ( ! ) ως  μη  έχοντες  τι  άλλο  να  κάνουμε, και  να  θεωρούμε  πως  όλα  αυτά  είναι  τυχαία  γεγονότα. Εξάλλου,  ο  ρατσισμός  στη  χώρα  μας  άρχισε να  καλλιεργείται  εντέχνως  τα  τελευταία  χρόνια  από  τα  μέσα  ενημέρωσης  για  να  αναδειχθεί  σε  κυρίαρχο  στοιχείο   μιας  νέας  εικονικής  πραγματικότητας  ,όπως  εκείνη  της   ισχυρής  Ελλάδας. Στην  πραγματικότητα, αν  και  οι  Έλληνες  υπήρξαν  εξαρχής  τα  τραγικά  θύματα  της  μεταναστευτικής  βίας  (δολοφονίες  για 100  ευρώ) και  κλήθηκαν  από τα  μέσα  ενημέρωσης να  αποδεχτούν  τον  ρόλο  του  ρατσιστή  , δεν  λειτούργησαν  ρατσιστικά  ακόμη  κι  αν  η  ψήφος  τους  οδηγήθηκε  μεθοδευμένα  (λόγω  κρίσης, διαφθοράς και  Μνημονίων)  στον  γνωστό  χώρο.

Είναι  βέβαια  σαφές  ότι  ο  εθνικισμός  αποτελεί  σημαντικό  εργαλείο  στα  χέρια  της  εξουσίας  για  τη  χειραγώγηση  των  μαζών, γιατί  φημίζεται  για  τις  άκρως  εύφλεκτες  ιδιότητες  του . Άλλωστε  η  πεποίθηση  πως   « ο  εθνικισμός  ανήκει  στο  παρελθόν » τείνει  να  απαξιωθεί   ή  να  αποδειχθεί  προϊόν  αυταπάτης της θεωρίας  περί   γραμμικής  προόδου . Ακόμη  κι  εκείνοι  δε  που  θεωρούν  πως  ο  εθνικισμός  είναι  λιγότερο  επικίνδυνος  από  ότι  στις  αρχές  του  εικοστού  αιώνα, δεν  παύουν  να  πιστεύουν  πως  αποτελεί  εξαιρετικό  παράγοντα  περιπλοκής  καθώς «συνδέεται  με  τα  συμφέροντα  της  πολιτικής  και  της  οικονομικής  εξουσίας  και  ευνοείται  από  τις  ιστορικές  συγκυρίες  εποχών  έντασης   και  μεταβατικότητας» !

Με  λίγα  λόγια , η  ιδεολογία  του  εθνικισμού  έχει  επανειλημμένα  τεθεί  στην  υπηρεσία  του  κράτους  και  των  αντιδραστικών  δυνάμεων  και  συνέβαλε  στην  άνοδο  του  φασισμού  και  την  επιβολή  σκληρών  μέτρων , την  καταστολή   προοδευτικών  κινημάτων, σε  επεκτατικούς  και  αποικιακούς  πόλεμους  και ,ομολογουμένως,   υπέθαλψε  και  νομιμοποίησε  στυγνά  εγκλήματα  κατά  της  ανθρωπότητας  όπως  διωγμούς και γενοκτονίες εθνικών, θρησκευτικών, κοινωνικών και πολιτικών ομάδων όπως των  Αρμενίων, των  Ποντίων, των  Εβραίων, των  Τσιγγάνων, των Σέρβων, κομμουνιστών, έγχρωμων, κληρικών, διανοουμένων  και  πολλών.. πολλών  άλλων  ανθρώπων  , που  σε  τελική  ανάλυση, ο  ανθρώπινος  νους  δεν  χρειάζεται  να  κατατάξει  , βάσει  της  εθνικής τους  ταυτότητας.

LACRΙΜΑΕ RERUM

   Τα δάκρυα  του ηγέτη, γράφει ο  Σενέκας, είναι  ένα μοτίβο που  επαναλαμβάνεται  με  διάφορες μορφές  στην  ιστορία. Παραθέτει  δε χαρακτηριστικά, τα δάκρυα του Σκιπίωνα μπροστά στα ερείπια της Καρχηδόνας που ο ίδιος ισοπέδωσε  και του Ξέρξη  για τους στρατιώτες του που  θα έχανε  στο πεδίο της μάχης.

- Τα  ίδια κροκοδείλια  δάκρυα  βλέπουμε  να συγκρατούν τάχα με κόπο  χρόνια τώρα κι οι δικοί μας , καθώς – μη θέτοντας εν αμφιβόλω  το πολιτικό  τους έργο  - περιγράφουν  αδιέξοδα,  μονόδρομους, και στενωπούς  που τους  αναγκάζουν να μας επιβάλουν  απάνθρωπα  μέτρα. Ύστερα  βέβαια από όλα αυτά , ο λαός βρίσκεται   στο βούρκο που άφησε  πίσω του  το παλιρροϊκό  κύμα  σαρώνοντας  τα πάντα στο πέρασμα του. Οι  απώλειες είναι τεράστιες  κι οι ένοχοι  πολλοί. Ο  φακός  όμως εστιάζει  επιλεκτικά πάνω στο  τσαλακωμένο  πρόσωπο ενός γηραιού  κυρίου  που τα γκρίζα μαλλιά κι οι ρυτίδες δεν του χάρισαν  σοφία, συγκαταλέγοντάς τον σε εκείνους που  προτίμησαν να ακολουθήσουν στην ζωή τους τη  μυρωδιά του χρήματος, στους  γνωστούς διαδρόμους  που οδηγούν στα μεγάλα σαλόνια. Αναφέρομαι δε , εν  προκειμένω , στους  πολιτικούς  αλλά και στους  δικαστές  που οι μεν  αρνούνται να αναλάβουν  αντρίκια τις ευθύνες  που τους  αναλογούν  κι οι δε να τους δικάσουν  και  στο τέλος  όλοι  μαζί θα βάλουν ένα χεράκι  να στριμώξουν  τις δικογραφίες  στα κατάφορτα  αρχεία της δικαιοσύνης.

- Άλλοτε πάλι ,η  θλίψη στα πρόσωπα  τους εναλλάσσεται με χαμόγελα αισιοδοξίας  όταν πρέπει να μας δώσουν κουράγιο εκεί  που εμείς, σκυμμένοι  και τιμωρημένοι,  προσπαθούμε  να γεμίσουμε με νερό τον χωρίς πάτο πίθο  των Δαναΐδων, καθώς όχι μόνο  το ελληνικό  αλλά και  το παγκόσμιο χρέος  έχει  σπάσει τα  ρεκόρ  όλων  των εποχών  και η βιωσιμότητα του  απαιτεί  πλέον επιστημονική φαντασία.

-Φορούν  βέβαια ένα ακόμη  πιο μεγάλο χαμόγελο  για να τους  συνοδεύσει στα μακρινά τους ταξίδια , όπου θα βάλουν  τα δυνατά τους  να γοητεύσουν τους οικοδεσπότες για να ξεπουλήσουν  τη πραμάτεια  τους  αλλά και να αναδείξουν  τις γνώσεις που απέκτησαν  [ ώστε να μη πάνε χαράμι  όσα ξόδεψε  ο πατέρας για τις πολυδάπανες σπουδές τους ] αφήνοντας  ωστόσο  μια αίσθηση στο γυαλί,  πως έχουν απλά ξεφυλλίσει  ένα  «ταξιδιωτικό οδηγό».

Κατά τα άλλα, το μόνο που τους  λείπει  πλέον  είναι μια  μικρή δόση  πρωτογενούς  πλεονάσματος  για να  ολοκληρωθεί  το έργο τους … Στην πραγματικότητα άλλωστε, το σημαντικότερο ήταν … να καταστραφεί η Καρχηδόνα !...

-Ακολουθώντας τη σκέψη  του Σενέκα κι  ακούγοντας πλέον τα σπαρταριστά τους  γέλια –που δεν αντέχουν άλλο  να συγκρατήσουν  ύστερα  από τόση υποκρισία – φτάνω στα ελαττώματα μας  που μας πιέζουν  και μας κυκλώνουν  από  παντού  και μας κρατούν δεμένους  στα βάθη  χωρίς να μπορούμε  να διακρίνουμε  την  αλήθεια. Να έχουμε  μάλιστα το θράσος  να παραπονιόμαστε για την υπεροψία κάποιων , ενώ οι ίδιοι δεν βρίσκουμε χρόνο  να δούμε  τον ίδιο  μας  τον εαυτό. Να προσπαθούμε να επιβιώσουμε επιλέγοντας να κρατηθούμε γερά  σε σανίδες σωτηρίας  που  δεν είναι  παρά  τα σαθρά  απομεινάρια  ενός  διαλυμένου σκάφους  ,θαρρείς κι η  ιστορία  δεν μας  δίδαξε  τίποτε.

 - Κάτω από το αεικίνητο βλέμμα τους, και αγνοώντας ή υποτιμώντας τα επαναλαμβανόμενα αρχετυπικά μοντέλα και τα μοτίβα της ιστορίας, συντελούμε οι ίδιοι στην μοιραία επανάληψή τους καθώς  παλεύουμε να κρατηθούμε στην ζωή υιοθετώντας  ψέματα, υπεκφυγές και ρεβανσιστικές φαντασιώσεις,  επαναλαμβάνοντας τα ίδια λάθη.

Η ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΣΕΩΝ

Η πορεία για την υλοποίηση του ευρωπαϊκού οράματος φαινόταν να ανοίγει νέες προοπτικές για το μέλλον της Ευρώπης. Η ισχύς εν τη ενώσει, υποστήριζαν και οι εδώ πλειοψηφίες, θεωρώντας ψιλά γράμματα τα προβλήματα που θα προέκυπταν από την πολιτική και οικονομική κυριαρχία των ισχυρών κρατών. Η επιδίωξη όμως των ευρωπαϊστών δεν σκόπευε μόνο στην πολιτική και οικονομική σύγκλιση αλλά και στη δημιουργία μιας κοινής ευρωπαϊκής συνείδησης που, παραμερίζοντας κάθε εθνότητα, θα διαμόρφωνε την νέα ευρωπαϊκή ταυτότητα και θα δημιουργούσε  συνοχή μεταξύ των κρατών.

Αν και όλα αυτά δεν αποτελούν παρά ένα ελάχιστο δείγμα όσων έχουν εξαγγελθεί, είναι αρκετά για να μας υπενθυμίσουν την ενθουσιώδη ατμόσφαιρα της εποχής και τον βερμπαλισμό των σχεδιαστών του μεγαλεπήβολου οράματος της ενωμένης Ευρώπης  και δη του ενιαίου νομίσματος. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτούμε πως αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων γιατί όπως έχει ομολογηθεί, δεν είχαν προβλέψει διεξόδους για την προστασία των συνιστωσών του γιγάντιου αυτού οικοδομήματος, παραβλέποντας ή υποβαθμίζοντας τις παραμέτρους της αριθμολαγνείας. Αντί λοιπόν να ανοίξουν  νέες προοπτικές άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου.

Με την ίδια θέρμη υιοθέτησαν οι ευρωπαϊστές και τις αρχές της απελευθέρωσης  των αγορών και των συναλλαγών σε παγκόσμιο επίπεδο, αποβλέποντας στην περεταίρω αύξηση της ανταγωνιστικότητας, την ευημερία και την οικουμενικότητα, αλλά και την επικράτηση της ειρήνης, την πάταξη των αντιδημοκρατικών συμπεριφορών και των αυταρχικών καθεστώτων, κοιτώντας αφ’ υψηλού, ως ψιλά γράμματα και πάλι, τις συνέπειες του ανοίγματος των συνόρων, την αλαζονική επιβολή της ηγεμονίας των ισχυρών ή την ένταση των ανισοτήτων.

Τα πράγματα πάντως πήραν τον δικό τους δρόμο και προέκυψαν νέα δεδομένα, που ο καθένας μπορεί να τα αξιολογήσει με τον δικό του τρόπο, μεταξύ των οποίων μπορεί να καταγραφεί η γιγάντωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος εις βάρος της πραγματικής οικονομίας και η εκκίνηση της «ατμομηχανής»  της Ανατολής. Η επιβολή εξωθεσμικών παραγόντων στις κοινωνίες και η μεταμόρφωση του καπιταλισμού σε καζίνο - όπως ομολογούν οι ίδιοι – σηματοδοτώντας μάλιστα για την Δύση, το πέρασμα στην μεταβιομηχανική εποχή.

Συνεπώς, η καταστροφή του παραγωγικού ιστού, που συγκεκριμενοποιείται με την διάλυση της Μεσαίας Τάξης της Δύσης  δεν ήταν ουρανοκατέβατη. Εκτός αυτού, ιδιαίτερα εντυπωσιακή ήταν και η προτροπή των εντολοδόχων γραφειοκρατών των Βρυξελλών προς τους αγρότες,… «να κάθεστε στο καφενείο και να περιμένετε το τσεκ» !  Άλλωστε ούτε αυτοί θα μπορούσαν πλέον να συναγωνισθούν τα μεροκάματα  και γενικότερα το κόστος παραγωγής άλλων χωρών. 

Χαρακτηριστική είναι βέβαια και η κινητικότητα που παρατηρείται με το κλείσιμο, τις εξαγορές και τις συγχωνεύσεις τραπεζών, η επιβολή μεταρρυθμίσεων και η μαζική μεταφορά ( φυγή ) κεφαλαίων, εν προκειμένω,   σε μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα με την επιβολή διλημμάτων ή απειλών. Το χτύπημα του Κυπριακού χρηματοπιστωτικού συστήματος εντάσσεται σε αυτό το κλίμα, όπου ισχυρότερα συστήματα επιδιώκουν την διαχείριση του χρήματος ή να βελτιώσουν την θέση τους στο νομισματικό πολεμικό πεδίο.

Δεν μας ξαφνιάζει, ύστερα από όλα αυτά, η αλλαγή του ρόλου των Διοικητών των Κεντρικών Τραπεζών, που έπαψαν να εκπροσωπούν τα συμφέροντα του λαού τους. Από τις ελάχιστες ίσως εξαιρέσεις είναι ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Σερβίας που ευθαρσώς δήλωσε πως θα συνεχίσει το έργο του υπηρετώντας το εθνικό συμφέρον, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά την μεγάλη τόλμη αυτού του Βαλκανικού λαού.

Καθώς οι ελευθερίες και η πρόσβαση στα κοινά αγαθά, την περίθαλψη και την παιδεία συνθλίβονται βίαια στις μυλόπετρες αυτού του σύγχρονου τραπεζικού συστήματος, που δεν διστάζει να βάλει χέρι στους τραπεζικούς λογαριασμούς των πολιτών, αρχίζουμε δειλά- δειλά να θυμόμαστε τις μεγαλειώδεις εκείνες υποσχέσεις των ευρωπαϊστών για κοινή ευρωπαϊκή συνείδηση και αντί να παραμερίζει η εθνικότητα, βλέπουμε να παίρνει την θέση της ο εθνικισμός που, όπως η θρησκεία, διαπερνά όλα τα κοινωνικά στρώματα και τα ομογενοποιεί πλέκοντας μύθους και συμπλέγματα.

Όπως αντιλαμβανόμαστε, οι αγορές δεν αυτορυθμίζονται ανώδυνα ή έστω με την ολοκλήρωση της αποκομιδής μέγιστου κέρδους, γιατί αυτό αποτελεί μία συνάρτηση που εμπεριέχει τα ασαφή όρια της απληστίας, έτσι που καθοριστικό ρόλο κατά κανόνα να παίζει η κορύφωση των αντιθέσεων και καταμέτρηση των πληγμάτων κάθε πλευράς, πλην εκείνης που την απαρτίζουν οι σχεδιαστές που παραμένουν αθέατοι και απροσπέλαστοι, ώστε να μην τους αγγίζει ποτέ κανείς, παρά η θεία δίκη.

Ας μην υποτιμούμε όμως την Αντίσταση, γιατί επηρεάζει καταλυτικά όχι μόνο τον χρόνο αλλά τα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά των μέτρων και των κανόνων που, ούτως η άλλως θα επιβληθούν.