Η ενεργοποίηση της δυσπιστίας

Είναι αλήθεια πως αρκετές φορές η κατεστημένη πραγματικότητα εμφανίζεται τόσο υποσχόμενη ή αναπόφευκτη που απωθεί ή απορροφά κάθε άλλη επιλογή. Στην προκείμενη όμως περίπτωση, οι απειλές και οι εκβιασμοί ανάμεσα στις δεξιές και τις ακροδεξιές φατρίες, για την δημοσιοποίηση μυστικών συνομιλιών και ο φόβος πως  η, προσβλέπουσα στην εξουσία, αριστερή αντιπολίτευση, αποτελεί το εναλλακτικό χαρτί του κατεστημένου, προκαλούν την αμφιβολία μας. Η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, όποιο προσωπείο κι αν φορέσει, βρίσκεται σε σύγκρουση με τις πραγματικές ανάγκες, τις επιθυμίες και τους πόθους των ανθρώπων.

Οι αυθαίρετες φορολογίες, η καταλήστευση των Ταμείων και η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, οι συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων αλλά και κάθε είδους ανταποδοτικών οφελών, το ξεπούλημα της περιουσίας των λαών, η επιβολή νέων ηθών αλλά κυρίως, η επιβράβευση της διαπλοκής και της αλητείας με την διαγραφή του αξιοποίνου για όσους κατηγορούνται για υπηρεσιακά εγκλήματα όπως : απιστία, κατάχρηση εξουσίας , ψευδή βεβαίωση, υπεξαίρεση, δωροδοκία, παράβαση καθήκοντος κτλ- μάλιστα λίγο πριν τις εκλογές- αποδεικνύει την οπισθοδρομική, αν όχι τυφλή, πορεία του σάπιου κατεστημένου συστήματος. Με λίγα λόγια , το παιχνίδι  που συντηρεί την αδικία με τους καταπιεστικούς οικονομικούς και επικοινωνιακούς μηχανισμούς να καταδυναστεύουν και να κατευθύνουν τις ζωές μας είναι ανάγκη να περιοριστεί με την επιβολή νέων κανόνων.

Με αυτά τα δεδομένα, το μόνο σίγουρο είναι πως η προσκόλλησή μας σε αυτή την πραγματικότητα θα συνεχίσει να διαιωνίζει τον παραλογισμό και την ανελευθερία. Η υποταγή θα μας περιορίζει όλο και πιο πολύ στα όρια των δεδομένων καταστάσεων και της συνήθειας σε έναν αγώνα μικροσυμφερόντων, που καμία σχέση δεν έχει με το κοινό καλό. Στο μεταξύ, η επικράτηση ενός πολιτισμού ιδιαίτερα χαμηλών αξιώσεων, στην γη των Ιώνων φιλοσόφων, του Σαίξπηρ, του Χέγκελ, του Ουγκώ, .. θα συνεχίσει να υποβιβάζει την νοημοσύνη μας.

Εν τούτοις, αν παραμερίσουμε τους παραμορφωτικούς φακούς και ενεργοποιήσουμε λίγη δυσπιστία, θα διαπιστώσουμε πως στην ζωή τίποτα δεν είναι δεδομένο αλλά και πως όταν είναι δεν θεωρείται απαραιτήτως θετικό η πραγματικό, αν πρώτα απ’ όλα δεν δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Άλλωστε, η δυσπιστία και η απαξίωση του κύρους των γεγονότων, ακόμη και η αντίθεση προς αυτά, αποτελεί κανόνα προόδου που οδηγεί πέρα από την επιφάνεια τω ν πραγμάτων στην ίδια την ουσία και την λογική τους, εξαλείφοντας τον παραλογισμό.

Τα παραπάνω βέβαια σημαίνουν πως, αποδεσμευμένοι από τις συμβατικότητες με τις οποίες δέσαμε  τους εαυτούς μας, πρέπει συνειδητά να επιβεβαιώσουμε πως η κατεστημένη πραγματικότητα δεν μπορεί να εμφανίζεται ούτε υποσχόμενη, ούτε αναπόφευκτη. Εξάλλου, δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως ο «ευρωσκεπτικισμός» απασχολεί πλέον μεγάλο αριθμό ευρωπαίων πολιτών, που βιώνουν καθημερινά το ανεκπλήρωτο των προσδοκιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με προοπτικές επιδείνωσης των συνθηκών επιβίωσης. Συνεπώς, οι λέξεις και οι έννοιες δεν πρέπει να μας τρομάζουν γιατί ακόμη και η αμφισβήτησή τους δεν αποτελεί παραφωνία με την παγκόσμια ιστορική πορεία, όταν ολόκληρα συστήματα κανόνων και συμβάσεων έχουν κατά καιρούς καταρρεύσει. Σε τελική ανάλυση, η αλήθεια δεν βρίσκεται στα καθιερωμένα πρότυπα και τις καθιερωμένες αντιλήψεις.

ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΕΧΕΙΣ ΑΛΙΣΒΕΡΙΣI ΜΕ ΝΤΕΡΒΙΣΑΔΕΣ ΣΤΗΝΕΙΣ ΧΟΡΟ

Η Θράκη αποτελεί τον γεωγραφικό τόπο όπου δοκιμάζεται εμπράκτως ο καιροσκοπικός και επικίνδυνος χαρακτήρας ενός κόμματος. 
Η πρόσφατη επίσκεψη, μάλιστα, του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στα Πομάκικα χωριά της Θράκης σπεύδει να επιβεβαιώσει τα λεγόμενα αλλά και να αποδώσει τα ανωτέρω χαρακτηριστικά στον εν λόγω πολιτικό σχηματισμό.

Για όσους δεν γνωρίζουν, μιας   και δεν επιδιώχθηκε ιδιαίτερη δημοσιότητα στο θέμα, οι συνοδεύοντες μειονοτικοί εκπρόσωποι του νομού, έθεσαν ενώπιόν του και χωρίς την αμφισβήτησή του, το θέμα της διγλωσσίας στα δημόσια σχολεία της περιοχής κάνοντας αναφορά στην τουρκική ! και την ελληνική γλώσσα, απαξιώνοντας τους Πομάκους από την μητρική τους γλώσσα.  Οι Πομάκικοι πληθυσμοί της Θράκης, όπως είναι γνωστό, έχουν μια γλωσσική ιδιαιτερότητα που αποτελεί βουλγαρικό ιδίωμα το οποίο ουδεμία σχέση έχει με την τουρκική γλώσσα, πέραν, ενδεχομένως γλωσσικών δανείων που προέκυψαν, όπως σε όλες τις βαλκανικές γλώσσες, από την πολύχρονη σχέση υπόδουλου-εξουσιαστή κατά την Οθωμανική κατάκτηση. Συνεπώς, οποιαδήποτε παραποίηση του γλωσσικού αυτού ζητήματος δεν παραπέμπει απλά στην εγκυκλοπαιδική άγνοια ενός πολιτικού, που φιλοδοξεί  να είναι ο επόμενος ηγέτης της χώρας, παρά αποκαλύπτει την συναίνεση του ΣΥΡΙΖΑ, να συμπεριληφθούν οι ορεσίβιοι της Θράκης σε «τουρκο»μουσουλμανικές πλειοψηφίες, για την εξυπηρέτηση περαιτέρω αντεθνικών σχεδιασμών.

Οφείλουμε επίσης να διασαφηνίσουμε πως η θρησκευτική ταύτιση δεν παραπέμπει απαραιτήτως σε κοινή φυλετική καταγωγή ή σε κοινότητα συμφερόντων. Κάποιες φορές μάλιστα αυτή καθ’ αυτή δεν είναι καθοριστική καθώς γνωρίζουμε τις διαφορές που χωρίζουν τους προτεστάντες από τους καθολικούς  ή τους σουνίτες από τους αλαουίτες.

Ο εν λόγω πολιτικός σχηματισμός  της αριστεράς  πάντως, δεν μας εκπλήσσει με τους ακροβατισμούς  του στην Θράκη, γιατί έχει απασχολήσει και στο παρελθόν τους πολίτες αυτής της χώρας, με τις ιδιαίτερες  συμπεριφορές του επί του λαθρομεταναστευτικού αλλά και με τα τυχοδιωκτικά κυνήγια μαγισσών, αποσκοπώντας στην βίαιη αποδόμηση της ψυχής του λαού και των πεποιθήσεων που συσσωρεύει ο ιστορικός χρόνος, επιτείνοντας  την παρακμή και την αδιαφορία σε μια χώρα όπου όλα τα στοιχεία έδειχναν πως οδεύει στην οικονομική καταστροφή.

Την ίδια τυχοδιωκτική πολιτική άλλωστε, στον γεωγραφικό αυτό χώρο, άσκησε και το ΠΑΣΟΚ που, όντας σε κατάσταση πλήρους αποσύνθεσης, βλέπουμε να ξαναγεννιέται  με την προσχώρηση πολιτικών, που  για χρόνια υπηρετούσαν πιστά τις καταστροφικές τακτικές του κόμματός τους, στον ανερχόμενο αντιμνημονιακό χώρο της αριστεράς. Ο ελληνικός λαός βρίσκεται για άλλη μια φορά και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, αντιμέτωπος με έναν επίδοξο ηγέτη που επιδίδεται σε ασκήσεις γοητείας, μιμούμενος  προκατόχους του, που ακόμη πληρώνουμε ακριβά τα «ονειροπολήματα» τους, ενώ είναι φανερό πως η αντιμνημονιακή λεγόμενη αριστερά επιδιώκει να καταλάβει το κενό που άφησαν οι απερχόμενοι.

Οι ανατροπές που στην συνέχεια υποσχέθηκε ο κ. Τσίπρας στους απαξιωμένους γλωσσικά Πομάκους, επιχειρώντας να διαγράψει την γλώσσα που τους διακρίνει από τους λοιπούς μειονοτικούς, θα πρέπει να γνωρίζει πως δεν προκύπτουν από μεγάλα λόγια και υποσχέσεις. Η γνήσια αλλαγή είναι απόρροια της ανάγκης, των κατεργασιών που επιτελεί ο χρόνος και των πολύ σιωπηλών διεργασιών στο μυαλό των ανθρώπων. Γι αυτό και τα γλωσσικά πυροτεχνήματα του κ. Τσίπρα το μόνο που μπορούν να μας επιβεβαιώσουν είναι πως, με την επικράτηση του –τάχα- αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ, θα προκύψουν τα ίδια, μετονομασμένα μοντέλα, με τις ΦραγκουδοΔραγωνοΡεπούσηδες, να συνεχίζουν να στοιχειώνουν τις ζωές των κατοίκων αυτού του τόπου.

Σε τελική ανάλυση και με πολύ απλά λόγια, δεν μπορεί να διεκδικεί κανείς τον τίτλο του πολίτη του κόσμου, όταν θέτει εαυτόν στην υπηρεσία εθνικών σχεδίων άλλων χωρών.

ΑΝ ΑΛΛΑΧΤΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΣΕΝΑ

        Η τελευταία οικονομική κρίση που έπληξε την εύφορη κοιλάδα της Δύσης επισφράγισε το τέλος μιας εποχής και μετατόπισε το κέντρο βάρους της οικονομίας. Οι οικονομικές αλλαγές που άρχισαν να εφαρμόζονται από την δεκαετία του 1980, έχουν αφήσει το στίγμα τους στις σημερινές εξελίξεις και μας υπενθυμίζουν πως πίσω από κάθε ιστορικό φαινόμενο κρύβονται οι οικονομικές δραστηριότητες, ακριβώς όπως πίσω από τις κυβερνήσεις βρίσκεται η οικονομική εξουσία.

       Στις παρούσες συνθήκες και ευκολότερα από ποτέ άλλοτε, γίνεται αντιληπτό πως οι κυβερνήσεις επιβάλλονται κατά δικτατορικό τρόπο, με την χρηματοδότηση της προεκλογικής τους εκστρατείας για να δανείζονται με υψηλά επιτόκια, να φέρονται γενναιόδωρα με ξένα χρήματα, να δίνουν απατηλές υποσχέσεις και, καταδικασμένες να χρεοκοπήσουν, να επιβάλλουν φόρους και περικοπές μισθών. Στο ίδιο τραπέζι καταστρώνουν μαζί τα επιτελικά τους σχέδια, στοχεύοντας στον πολλαπλασιασμό των αριθμών που διαπιστωμένα βλάπτουν τον άνθρωπο. Αυτόν που αποτελεί τον δέκτη των υποσχέσεων ευημερίας με την μορφή λέξεων απογυμνωμένων από την σημασία τους, που ότι τους έχει απομείνει είναι μυστηριώδεις δυνάμεις που προκαλούν το δέος.

      Γιατί όπως έχει διακριβωθεί, οι μάζες χρειάζονται έναν ηγέτη που θα τις υπνωτίζει και θα τις υποβάλλει με τέτοιο τρόπο έτσι που να υιοθετούν ιδέες αλλά ακόμη και να ταυτίζονται με αυτές, καθώς τα λόγια του ηγέτη διεισδύουν στην περιοχή του ασυνειδήτου. Τα πλήθη αισθάνονται πως οι επιλογές είναι δικές τους, αγνοώντας πως πίσω από πολλές καθημερινές μας σκέψεις και πράξεις υπάρχουν κίνητρα που αγνοούμε. Το χειρότερο όμως όλων είναι πως, ανίκανοι να αξιολογήσουμε τις πληροφορίες και τα δεδομένα, παγιδευμένοι στην παραδοσιακή συνταγή του άρτου και των θεαμάτων, χάνουμε ακόμη και το αντανακλαστικό της ελευθερίας.

       Στο τέλος, ιδιαίτερα όταν οι κυβερνήσεις ξεπερνούν τα πιστωτικά τους όρια και ρίχνουν έξω το καράβι, τιμωρούνται οι λαοί και τότε μπορεί να κινητοποιηθούν κάποιες διαδικασίες αυτεπίγνωσης και καθώς αναλαμβάνουμε έναν πιο ενεργητικό ρόλο για την απόκτησή της, υπάρχει η ελπίδα να αναδειχθούν δυνάμεις που μέχρι πριν ήταν σε καταστολή.

      Οι παγκοσμίως πλέον αποδεκτοί και νομιμοποιημένοι οικονομικοί οργανισμοί και οι κυβερνήσεις συναποτελούν αυτό που λέμε , δημοκρατία των αγορών. Μέσα σε αυτήν , οι δωροδοκίες των κοινοβουλευτικών για την εξασφάλιση ευνοϊκής νομοθεσίας και ρυθμίσεων αλλά και για την διακίνηση όπλων, τεχνολογίας και διαφόρων εμπορευμάτων αποτελούν ένα εργαλείο του συστήματος αυτού. Και για να γίνουμε πιο σαφείς σε ότι αφορά την δημοκρατικότητά τους, αρκεί να αναφερθούμε στον τρόπο επιλογής ενός προμηθευτή, μεταξύ πολλών που διαθέτουν παρόμοια προϊόντα, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τον πολεμικό εξοπλισμό, όπου οργιάζει η εγκληματικότητα, που μπροστά της ωχριά η τρομοκρατία των λεγόμενων αναρχικών, που συχνά τελούν υπό τις εντολές τους. Το αποτέλεσμα τελικά είναι πως , ύστερα από την εφαρμογή αλλεπάλληλων εξοπλιστικών προγραμμάτων που έχουν αποφέρει κέρδη εκατομμυρίων- από μίζες- σε πρωθυπουργούς , υπουργούς, γραμματείς κτλ η Ελλάδα είναι μια χώρα χωρίς πολεμικό εξοπλισμό, προς την οποία το Αμερικανικό Κογκρέσο πρόσφατα ενέκρινε να διαθέσει 30  αρματοφόρα !

           Για να επιστρέψουμε όμως στους σχεδιασμούς της εν λόγω δημοκρατίας, που στοχεύει στην ευημερία των αριθμών, διαπιστώνουμε, σε πραγματικές συνθήκες, πως όταν οι δείκτες των κερδών τους πιάνουν ασύλληπτα ύψη, ενισχυμένοι από τις τζογαδόρικες τάσεις των παικτών, το αποτέλεσμα είναι οι δείκτες ανεργίας, πληθωρισμού και εξαθλίωσης να εκτοξεύονται σε επίπεδα συνθηκών πολέμου. Έτσι οι καιροσκόποι και οι μαριονέττες – κυβερνήσεις λυμαίνονται τον πλούτο των λαών και στιγματίζουν τον ιστορικό χάρτη με «μαύρες μέρες» κατά τις οποίες, ενώ καταρρέουν τα οικονομικά συστήματα διεθνώς, δημιουργούνται περιουσίες μεγέθους μεγαλυτέρου των εθνικών οικονομιών.

Οι ανήθικοι αυτοί μηχανισμοί είναι υπεύθυνοι για την παρούσα κρίση και αποτελούν την αιτία που η αποπληρωμή του χρέους των χωρών είναι ανθρωπίνως αδύνατη ενώ παράλληλα παρατηρούμε πως πλήττουν τον θεσμό του κράτους αλλά και την ατομική ιδιοκτησία, που αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του αστικού πολιτεύματος, συντελώντας στην βίαιη πρόκληση κοινωνικών αλλαγών, με τις μάζες να ξυπνούν στο καναβάτσο μη έχοντας ακόμη καλά αντιληφθεί πως πληρώνουν ακριβά το τίμημα του ξεπουλήματος του τίτλου του πολίτη, για ένα κόκκαλο κάλπικης ευημερίας. Είναι γνωστό άλλωστε πως η οικονομία και η ψυχολογία των μαζών φτιάχνουν την ιστορία.

         Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν θα διαπιστώσουμε πως δεν χωρίζει πολύς δρόμος τους πλιατσικολόγους σταυροφόρους, κονκισταντόρες και κάθε λογής εισβολείς, που καταλήστευαν τον χρυσό και το ασήμι των γειτονικών βασιλείων και του Νέου Κόσμου, από τους σύγχρονους πλιατσικολόγους που επινόησαν το, χωρίς φυσική υπόσταση, χρήμα και τις καινοτομίες που θα ακολουθούσαν, υποσχόμενες ασύλληπτα κέρδη και χρεωκοπίες σε μια συνεχή εναλλαγή, ενώ οι λόφοι των λαφύρων και ο αριθμός των θυμάτων είναι κάθε φορά τεραστίων διαστάσεων. Είναι δε δύσκολο να αποφύγουμε τις ιστορικές αναλογίες βλέποντας τα ανταλλακτήρια χρυσού να κατακλύζουν ακόμη και επαρχιακούς δρόμους της χώρας μας, για να κληθούν από την μνήμη του καθενός οι σωροί από κοσμήματα και τιμαλφή των κρατουμένων καθ’ οδόν προς τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι μαυραγορίτες που πλούτιζαν στην κατοχή από την πείνα και την δυστυχία των άλλων και πολλές άλλες εικόνες. Γεγονότα που τολμούμε να τα παρομοιάσουμε με τις μυστικές αποστολές ευγενών, με σκοπό να μαζέψουν όλα τα χρυσά και ασημένια νομίσματα της ευρωπαϊκής ενδοχώρας ή τις επιδρομές ένστολων τακτικών στα σεντούκια των φτωχών ανθρώπων.

         Ύστερα από όλα αυτά και γυρίζοντας πίσω στην θλιβερή πραγματικότητα της χώρας μας, που έχει βγει στο σφυρί, δεν μπορούμε παρά να χαμογελάσουμε διαβάζοντας τις κομψές – μα χωρίς επιχειρήματα και συλλογισμούς- γραμμές ορισμένων κονδυλοφόρων του Τύπου που αναλίσκονται διερωτώμενοι, αν τάχα η ελληνική κυβέρνηση έχει ένα εθνικό σχέδιο ! ενώ κάποιοι πιο θρασείς υποστηρίζουν πως η κυβέρνηση ετοιμάζεται να κουνήσει το μαντήλι για να αποχαιρετίσει το μνημόνιο και την τρόικα…

ΚΑΡAΓΚΙΟΖ ΜΠΕΡΝΤΕΣ

                                     

     Παρά τις συνεχείς επιβεβαιώσεις βελτίωσης  των οικονομικών και τις πρωτογενείς πλεονασματικές εξαγγελίες, που θα συμβάλλουν στην μείωση του χρέους, βαδίζουμε προς το τέλος  άλλης μιας χρονιάς με την κρίση να βαθαίνει και να διαπερνά βίαια όλα τα εθνικά σύνορα, με σκοπό να τα αφανίσει. Οι βολές κατά των πυλώνων του κοινωνικού κράτους που υπέθαλπε την επανάπαυση και τις αυταπάτες το επιβεβαιώνουν. Η ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών της ζωής των πολιτών και η κλιμάκωση των ενεργειών της εξουσίας, με την επιβολή όλο και πιο σκληρών μέτρων και την εφαρμογή όλων και πιο αδίστακτων μεθόδων με την εξαγορά, τον εκβιασμό, τις παρακολουθήσεις και – στα πιο δύσκολα- με δολοφονίες το επαληθεύουν.

    Μέσα στην αντάρα και την αναμπουμπούλα, η πολιτική εξουσία αποκαλύπτει, επιτέλους, το σκληρό πρόσωπο που έκρυβε πίσω από προσωπεία και να υποστηρίζει απροκάλυπτα την συστράτευσή της με τις αγορές αποδεικνύοντας πως οι όρκοι στο Σύνταγμα, τον κοινοβουλευτισμό και την δημοκρατία είναι, αν μου επιτρέπεται η πρωθυπουργική ορολογία, Καραγκιόζ  Μπερντές. Τα πρόσωπα των φαύλων που μας έσυραν στο σημείο μηδέν για να μας σώσουν είναι γνώριμα. Δεν θα διαφωνήσουμε βέβαια μαζί τους, «λεφτά υπάρχουν» απλά είναι θέμα οπτικής γωνίας, καθώς υπάρχει πακτωλός λιμνάζοντος χρήματος που αναζητά επίμονα διέξοδο, δια του δανεισμού και της τοκογλυφίας, που ισχυρά θρησκευτικά κέντρα απέτυχαν να εξοστρακίσουν.

   Ούτως εχόντων των πραγμάτων, τηρώντας πιστά την φαυλοκρατική παράδοση, που κρατάει από την σύσταση του νεοελληνικού κράτους, η οικογενειοκρατία και οι κομματικές ολιγαρχίες συνεχίζουν το πελατειακό έργο έχοντας ως πρώτο μέλημα την προσκόλλησή τους στην εξουσία και τα προνόμια, παρακάμπτοντας κάθε έννοια νομιμότητας. Άλλωστε επιπλέον γνωρίζουμε πώς ακόμη και τεχνητές ! συνθήκες έχουν οδηγήσει Έλληνες «διαπραγματευτές» στα χλιδάτα γραφεία των δανειστών, για να αποχωρήσουν θαμπωμένοι από τον πλούτο, αποκομίζοντας δώρα και ανταλλάγματα. Δίνοντας δουλικές υποσχέσεις ότι θα επανέλθουν, χωρίς ωστόσο να γνωρίζει κανείς από τους συμπατριώτες τους, ποια ακριβώς ήταν τα διαπραγματευόμενα ποσά, ποια ήταν τα ανταλλάγματα, οι όροι και τα δεσμά που τους χαλκεύαν.   Πίσω στην πατρίδα εκείνοι καμώνονταν πως πάνε να φτιάσουν κράτος.

     Γνωρίζοντας αυτά δεν μας ξαφνιάζει η φαύλη πολιτική εξουσία που έχουμε μπροστά μας. Φτιαγμένοι από τα ίδια φθηνά υλικά, μα πιο ραφιναρισμένοι, περασμένοι από μεγάλα σχολειά, καταδικάζουν στο σκοτάδι τα σπιτικά χιλιάδων συμπατριωτών τους με την διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος, ενός αγαθού που άλλοτε αποτελούσε τον δείκτη πολιτισμού μιας χώρας, μετατρέποντάς τα σε … παράγκα του Καραγκιόζη. Με την διασπορά του τρόμου, τα χαράτσια πάνω σε κάθε κινητό και ακίνητο, με το μαύρο στην ενημέρωση - με σκοπό να την μονοπωλήσουν - την δικαιοσύνη, την παιδεία, … καμώνονται πως πάνε να νοικοκυρέψουν την πατρίδα τους. Στην πραγματικότητα με την εκποίηση του κράτους, με το πατρονάρισμα των θεσμών, την επιβολή κοινωνικοοικονομικών αναδιαρθρώσεων αλλά και την περιουσιακή απομείωση και τον ευτελισμό των πολιτών, επιβάλλουν βίαια τους κανόνες που θα διέπουν μια νέα εποχή δουλείας, ως γνήσιοι, στρατευμένοι νεοταξίτες.

    Παρακολουθώντας τις γενικόλογες διακηρύξεις και υποσχέσεις της ρητορικής τους, σε μια αντίστροφη πορεία που διαπερνά τους δρόμους των σκέψεών τους, πριν αυτές μετατραπούν σε λέξεις, καταλήγουμε στο βάθος των συμπλεγμάτων και την αντικοινωνικής συμπεριφοράς τους. Οι τεχνικές και οι μηχανισμοί που υιοθετούν για να εκμεταλλευτούν τις προσδοκίες, τις ανάγκες και τις αδυναμίες μας και οι διαδικασίες μαζικής υποβολής για να καταστείλουν τις αντιδράσεις μας και να ενεργοποιήσουν τον τρόμο, μας ταπεινώνουν. Καθώς η περιφρόνησή  τους για τον λαό γίνεται όλο και πιο φανερή πίσω από τις λέξεις στο βάθος του μυαλού τους έχει ήδη αρχίσει να παίρνει μορφή η φασίζουσα συμπεριφορά τους.

   Σε τελική ανάλυση η γενναιόδωρη υπόσχεση του πρωθυπουργού να μας προσφέρει free  Wi Fi, δεν νομίζουμε πως είναι ένα αθώο δωράκι … στον γάμο του Καραγκιόζη !

  

  

Η ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΠΙΕΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΡΙΖΩΝΕΤΑΙ

      Η ανάδειξη της Δύσης σε απόλυτη, από κάθε άποψη, ηγεμονία δεν αντιπροσωπεύει παρά μια απειροελάχιστη στιγμή της ανθρώπινης εξέλιξης. Καθοριστικός παράγοντας για την άνοδο αυτή, ανάμεσα σε άλλα ενδεχομένως εξίσου σημαντικά, ήταν η χρήση νέων πηγών ενέργειας. Η κυριαρχία της ωστόσο πάνω τους την στιγματίζει διαρκώς καθώς αποτελεί μόνιμο πεδίο αιματηρών συγκρούσεων, έχοντας μάλιστα αναδείξει τον εικοστό αιώνα ως τον πιο αιματηρό από κάθε άλλον.

     Πρέπει να σημειωθεί βεβαίως πως η δυνατότητα για περισσότερη «Ανάπτυξη», όπως αυτή την εννοεί, αποτελεί πλέον ένα ενδιαφέρον ερώτημα μιας και τα οικολογικά όρια έχουν ξεπεραστεί. Πως το μοντέλο της καπιταλιστικής ανάπτυξης βρίσκεται στα όριά του αδυνατώντας, από την φύση του, να δεχτεί περιορισμούς και επιβραδύνσεις ενώ το αγεφύρωτο  χάσμα που έχει δημιουργήσει, διαχωρίζοντας τον κόσμο σε πλούσιους και φτωχούς και η κατάρρευση του μύθου περί της κοινωνίας της αφθονίας, επιβάλλουν όλο και πιο επιτακτικά την ανάγκη μεγάλων αλλαγών όπως η αναδιανομή του πλούτου και η κατάργηση του γιγάντιου συστήματος ανισοτήτων καθώς και η ανάδειξη νέων παραγωγικών μοντέλων. Εν τούτοις, επιδίδεται στην άσκηση όλο και μεγαλύτερου ελέγχου και  καταπίεσης επιβάλλοντας την τρομοκρατία της ισχύος.

     Διάχυτες είναι οι εικόνες φρίκης σε ολόκληρη την – πολλά υποσχόμενη ενεργειακά – Ν.Α. Μεσογειακή επικράτεια ενώ η αιματοχυσία στην Συρία, όπως αυτή καταγράφεται στις κάμερες των ένστολων μισθοφόρων της Δύσης, δημιουργούν έντονο προβληματισμό και παραπέμπουν στην βαρβαρότητα. Προς επιβεβαίωση δε πως η χώρα μας ανήκει στον ίδιο γεωγραφικό ενεργειακό χώρο, βιώνουμε την κορύφωση του παραλογισμού καθώς ο στρατιωτικός βηματισμός με «παραλλαγή»  και άρβυλο, παραπέμπει τις μνήμες σε στιγμές άλλων εποχών. Αυτομάτως το παρελθόν προβάλλεται στον σύγχρονο κόσμο αναδεικνύοντας άγρια ένστικτα, ταπεινά κίνητρα, διαχρονικές τεχνικές και τεχνάσματα της εξουσίας, με εξέχουσα την προβοκάτσια για να επαληθευτεί πως η βαρβαρότητα καταπιέζεται από τον πολιτισμό αλλά ποτέ δεν ξεριζώνεται, όπως έγραψε ο Θουκυδίδης.

    Στην προσπάθεια μας να προσεγγίσουμε και να ερμηνεύσουμε το φαινόμενο της βίας στην χώρα μας δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε τον ρόλο των ντόπιων οικονομικών συμφερόντων, της κυρίαρχης ιδεολογίας της Δύσης, την στρατιωτική της υπεροχή και την εγκατάσταση του ολοκληρωτικού παγκοσμιοποιημένου μορφώματος που δρα συντονισμένα με τους ρήτορες της Βουλής κάθε χώρας και που μοναδικός τους στόχος είναι η κλοπή του δημόσιου πλούτου και ο ευτελισμός των πολιτών. Το οπλοστάσιό τους άλλωστε, εκτός των άλλων, διαθέτει κάθε εκφοβιστική μέθοδο και εργαλείο εξαπάτησης που θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους. Εν προκειμένω δε, οι κουκουλοφόροι και οι «παλληκαράδες» που χτυπούν τους ανυπεράσπιστους πολίτες και ρημάζουν τον τόπο, δεν είναι παρά οι άσσοι στο μανίκι τους. Αυτοί που μιλούν για Ανάπτυξη αδιαφορώντας για τον άνθρωπο δεν διστάζουν να διαστρεβλώνουν τις αλήθειες επιτρέποντας την επικράτηση του σκοταδισμού και της τυφλής βίας.

     Με άλλα λόγια, αυτοί που υποστηρίζουν τον εξτρεμισμό των άκρων, χωρίς να αγωνίζονται για την επαναφορά της τάξης και της αρμονίας, που προϋποθέτει την παραδειγματική τιμωρία και την δήμευση των περιουσιών των ενόχων ( όχι κατ’ υπόδειξη ) για το οικονομικό και ηθικό χάλι της χώρας μας, δεν είναι παρά προβοκάτορες και τσαρλατάνοι.

     Τραγική βέβαια κατάληξη του παραληρηματικού παραλογισμού τους  είναι η άποψη πως ο πολίτης εξαντλεί τα δημοκρατικά του καθήκοντα μια φορά στα τέσσερα χρόνια ! ερχόμενοι σε κατά μέτωπο αντιπαράθεση με τους πατέρες της Δημοκρατίας που υποστήριζαν πως, απαραίτητη προϋπόθεση για την ύπαρξή της αποτελεί ο συνεχής έλεγχος…

     Τελικά, όταν το ρόπαλο και το μαχαίρι αναδεικνύονται σε μοναδικά εργαλεία επιβολής τους, τότε με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε πως δεν είμαστε σοφότεροι από τους πρωτόγονους προγόνους μας και πρέπει να αγωνιστούμε για ένα πολιτισμό που θα επαναφέρει το μέτρο και θα δώσει τέλος στο εκφυλισμένο Δυτικό μοντέλο.