Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε ότι η επιβολή φορολογίας και η υποτίμηση του νομίσματος, παραδοσιακά και από αρχαιοτάτων ίσως χρόνων, συναποτελούν το κύριο εργαλείο αντιμετώπισης των χρηματοδοτικών ελλείψεων μιας χώρας. Εκείνο όμως που μπορεί να μας διαφεύγει είναι πώς, στα παρασκήνια της πολιτικής, των δύο τελευταίων αιώνων, και πίσω από «ηγέτες» και «προσωπικότητες» που καταγράφηκαν στην ιστορία θετικά ή αρνητικά, και με τέτοιο τρόπο που να μην μπορεί κανείς να μιλήσει περί του αντιθέτου, βρίσκονται οι Επενδυτές. Εκείνοι που επενδύουν στα χρέη των κυβερνήσεων και των κρατών.

Μια από τις βασικές μάλιστα προϋποθέσεις, για το απρόσκοπτο κερδοσκοπικό τους έργο, αποτελεί η εμπιστοσύνη στην ικανότητα του κράτους να αποπληρώσει τους τόκους, γεγονός που είναι συνυφασμένο με την σταθερότητα της χώρας πράγμα που αρκετά συχνά μας το υπενθυμίζει και η κυβέρνησή  μας. Επειδή όμως πολλές φορές η καλή πίστη της κυβέρνησης δεν αρκεί, πέρα από αυτήν, απαιτείται η, με κάθε τρόπο, εξασφάλιση των δανειστών. Εξ αυτού λοιπόν προέκυψε στην συνέχεια η ανάγκη διείσδυσής  τους στις εσωτερικές υποθέσεις μιας χώρας, η χειραγώγηση των εκπροσώπων του λαού, του ίδιου του λαού και η πρόσβαση στην Ενημέρωση και τη δυνατότητα διασποράς των ειδήσεων και των κατευθύνσεων. Δεν αποτελεί βέβαια ιστορική πρωτιά να εμπλέκονται οι εν λόγω Οίκοι δια των συνεργατών τους ( πολιτικοί , ατζέντηδες και άλλοι ) στα κοινωνικοοικονομικά ζητήματα της χώρας μας αλλά και στην διαχείριση σημαντικών ιδιωτικοποιήσεων, στην έκδοση φιρμανιών και στην επιβολή του Νόμου και της Τάξης.

-Τα αποκρουστικά ωστόσο χαρακτηριστικά των επόμενων εκλογών, όπως τα εκλάβαμε κατά την διαδικασία απόκτησης ψήφου εμπιστοσύνης από την  κυβέρνηση, οφείλονται στο γεγονός ότι ο κύριος «Ήρθε – η ώρα – των Επενδυτών» έδειξε τα κοφτερά του δόντια κάνοντας χρήση μιας ιδιότυπης γλώσσας, που δεν έχει να κάνει με κανένα χωριό αλλά με ενστικτώδεις εκφράσεις του ζωικού βασιλείου για να μας προειδοποιήσει ότι πρέπει να είμαστε φρόνιμοι γιατί οι δανειστές μας πρέπει να κοιμούνται ήσυχοι ( κι είδε κι έπαθε για να τους καθησυχάσει)!

Την ίδια ξύλινη γλώσσα έκανε χρήση και ο κ. Τσίπρας, πλούσια ασαφειών και κρυμμένων νοημάτων χωρίς να πείθει κανέναν ότι δεν ακολουθεί την πεπατημένη, στο πλευρό των Επενδυτών, των δυνάμεων δηλαδή του συντηρητισμού.

Εκείνος όμως που καταφέρνει να κλέβει πάντα την παράσταση είναι ο φέρων εθνικό μανδύα κ. Βενιζέλος  που, αποποιούμενος τον προσωπικό του ρόλο και χωρίς να μπορεί να εγγυηθεί την έξοδο της χώρας από την κρίση και την αύξηση των θέσεων εργασίας (δεν αναφέρομαι στο δημόσιο που οι ίδιοι δημιούργησαν ) μπορεί να εξασφαλίσει την ομαλή και φυσιολογική λειτουργία των αγορών και τον ύπνο των επενδυτών. Ύστερα από όλα αυτά, αποκορύφωση της επιχειρηματολογίας του στον Τύπο αποτελεί η απορία «πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν πολιτικοί, αναλυτές αλλά και πολίτες που μπορούν να σκέφτονται με παλαιούς και ανιστόρητους όρους, χωρίς να έχουν αίσθηση του τι γίνεται στον κόσμο»! δίνοντάς μας την ευκαιρία να επαναχαράξουμε την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον συντηρητισμό και την προοδευτικότητα, έναν χιλιομασημένο όρο που ξεπήδησε από τα σπλάχνα της μεταπολίτευσης.

Πάντως, πέρα από τα ρητορικά του ερωτήματα, η σκληρή πραγματικότητα είναι πως ο πολύς κ. Βενιζέλος, που αρνιόταν επίμονα ότι περιέθαλπε στα συρτάρια του την περίφημη λίστα κατάφερε να αδειάσει τα δικά μας και να μας παραδώσει στις Δυναστείες, φορώντας  μάλιστα την εθνική φανέλα και απαρνούμενος κάθε προσωπικό του ρόλο. Μήπως συμπεριλαμβανομένου και του μεταπολιτευτικού γίγνεσθαι, τότε που με στεντόρεια φωνή αγόρευε κατά του συντηρητισμού και υπέρ της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού; Η να υποθέσουμε ότι τότε δεν γνώριζε την ύπαρξη των αγορών και τα περί της δύναμής τους;

Άντε μετά να πιστέψεις πως σ’ αυτόν τον τόπο γεννήθηκε η Δημοκρατία.

Η ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ

      Μολονότι ο ελληνικός λαός απέδειξε πως οι ήρωες πολεμούν σας έλληνες, το μέλλον της μεταπολεμικής Ελλάδας αποτέλεσε προϊόν επιβολής ξένων σχεδιασμών και της δυτικής βίας που επιτρέπεται να επεμβαίνει παραβιάζοντας τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Η, κατά φαινομενικά δημοκρατικό τρόπο, επιστροφή της αυτοεξόριστης ελληνικής κυβέρνησης από την Μ. Ανατολή, μετά την απελευθέρωση και η παρέκκλισή της από τους όρους μιας  Συμφωνίας  για την εκκαθάριση των Ταγμάτων Ασφαλείας και την τιμωρία των συνεργατών των Γερμανών, θα οδηγούσε σε μια γιγαντωμένη Δεξιά που, ενώ συμπεριλάμβανε στις γραμμές της ακόμη και ταγματασφαλίτες, θα διεκδικούσε την αποκλειστικότητα της φιλοπατρίας, την γνωστή εθνικοφροσύνη. Την παρέκκλιση αυτή από τα συμφωνηθέντα ακολούθησαν εγκληματικές πράξεις που όσο στυγνές και εάν ήταν δεν πρέπει να χαθούν στην λήθη, απροβλημάτιστα. Μάλιστα ακόμη και ο κύριος «ανήκομεν εις την Δύσην» θα αναφωνούσε την γνωστή ιστορική φράση, ποιος επιτέλους κυβερνά αυτόν τον τόπο, ανάγοντας την εξάρτηση της χώρας σε μείζον πολιτικό ζήτημα.  Αποκορύφωση αυτής της εξαρτημένης πολιτικής με σκοπό την εξυπηρέτηση των στρατηγικών σχεδιασμών των ΗΠΑ, αποτέλεσε η επιβολή της δικτατορίας και η εισβολή των ορδών του Αττίλα στην Κύπρο, για να την καταστήσουν εκλιπούσα.

      Η Ελλάδα πέρασε στις μεταπολιτευτικές δεκαετίες κουβαλώντας τα βαρίδια του παρελθόντος και υπηρετώντας την παραδοσιακή πολιτική της υποτέλειας. Χωρίς δημοκρατικό υπόβαθρο και με μειωμένα με δημοκρατικά αντανακλαστικά, ύστερα από διώξεις και βιαιοπραγίες, έχοντας υποστεί εκβιαστικά διλλήματα και παραπλανητικά σενάρια, η ελληνική κοινωνία θα αποτελούσε μέρος της ραγδαία αναπτυσσόμενης πελατειακής σχέσης ψηφοφόρου-βουλευτή που μια φορά στα τέσσερα περίπου χρόνια της επιτρέπει να εκφράσει την κομματική της προτίμηση, για ένα κοινοβούλιο που δεν αποτελεί τον τόπο λήψης αποφάσεων. Ο συνεχής δανεισμός της χώρας και η παροχολογία θα συνεχίσουν το έργο της εξυπηρέτησης ξένων οικονομικών κέντρων αλλά και να ενισχύουν την εξεζητημένη αυτή σχέση που ο τ. «τεχνοκράτης» πρωθυπουργός αρέσκεται να πιπιλίζει, αποσπώντας την προσοχή από τα εξοντωτικά εγκλήματα των ημερών του με τις υποχωρήσεις σε εθνικά θέματα και τους τραπεζικούς λογαριασμούς «μαύρων» εκατομμυρίων.

      Ύστερα από αυτά, δεν είναι πρωτοφανές που οι κυβερνώντες και η πλειοψηφία των βουλευτών υπηρετούν ξένα σχέδια ψηφίζοντας αντιλαϊκά και αντιδημοκρατικά νομοσχέδια και ανάγοντας κανόνες της αγοράς σε συνταγματικά εδάφια, στο όνομα υπερεκτιμημένων και κενών νοήματος ιδεολογημάτων. Η τυφλή υποταγή στις συνταγές και τα δόγματα του νεοφιλελευθερισμού, ασχέτως αν οι εντολές δίνονται στο Παρίσι ή αλλού κι αν παραλήπτης είναι μια «κεντροδεξιά» ή «κεντροαριστερή» παράταξη ή ακόμη κι η «αριστερή» αντιπολίτευση, έχει τις ίδιες καταστροφικές συνέπειες στην ελληνική κοινωνία. Στην ουσία, η ίδια υποτέλεια, με κίνητρο τον εύκολο πλουτισμό και την αναρρίχηση ευδοκιμεί και στις μέρες μας με κυρίαρχη την ενδοτικότητα σε όλο το εύρος των εθνικών θεμάτων.  Στην Κύπρο, το Αιγαίο, την Β. Ήπειρο, το Μακεδονικό και την Θράκη, όπου μάλιστα οι εκπρόσωποι του τουρκικού κράτους μπαινοβγαίνουν κατά βούληση για να γιορτάσουν ραμαζάνια, να αναβιώσουν οθωμανικά έθιμα, να προσεταιριστούν τους Πομάκους, έως ότου δημιουργήσουν όλες τις προϋποθέσεις για να υψώσουν την ημισέληνο πλάι στην ελληνική σημαία. Με την συνενοχή όχι πλέον μόνο της «Δεξιάς» αλλά και της «Αριστερής» αντιπολίτευσης, γιατί ο ενδοτισμός δεν έχει κομματική προτίμηση.

     Στην πραγματικότητα βέβαια δεν υπάρχει κανένα success story, γιατί το μοναδικό φινάλε που κερδίζει βασίζεται σε ιδέες που προκύπτουν, όπως επιβεβαιώνει και ο μάγος της διπλωματίας, από τον συνδυασμό της ιστορικής μας κληρονομιάς με την αδούλωτη ελληνική ψυχή, που όχι μόνο αψηφά τους αριθμούς αλλά και τα μεγέθη των αντιπάλων.

DE PROFUNDIS

     Κάθε τόσο, άλλος ένας συνδιαμορφωτής της προμνημονιακής πολιτικής επιδίδεται, με την δημοσίευση μυστικών συνομιλιών και κειμένων με προβλέψεις για το μέλλον που οι ίδιοι συνέταξαν, στην συγγραφή του Χρονικού.

     Παρακολουθώντας τον ρυθμό των εκδόσεων και των παρουσιάσεων αυτού του είδους βιβλίων, κατ’ αρχήν μας καταπλήσσει  η μεταστροφή τους σε πολυγραφότατους απολογητές, για να φωτίσουν τις σκοτεινές πτυχές του πολιτικού τους βίου και με μια εκ βαθέων εξομολόγηση να μας αποκαλύψουν μυστικά και ντοκουμέντα. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς χαρακτηρίζουν το περιεχόμενο του βιβλίου τους ως την ύστερή τους γνώση, φιλοδοξώντας να μας χρησιμεύσει ακόμη και ως οδηγός στην διαχείριση μελλοντικών πολέμων ! Η αντιφατικότητα ωστόσο των πραγμάτων όπως το γεγονός ότι τουρκικά πολεμικά σκάφη κόβουν διαρκώς βόλτες στο Αιγαίο, ότι εκκρεμούν οι υποθέσεις για τα εξοπλιστικά προγράμματα που έχουν αφήσει την χώρα απροστάτευτη, ότι ξένα προξενεία κάνουν χοντρό παιχνίδι εις βάρος μας στην Θράκη κτλ πολύ σύντομα θα μετατρέψει την αρχική κατάπληξη σε θυμό και απορία για το είδος του πολέμου που εννοούν.

    Καθηλωμένοι στις αγκυλώσεις της νεοελληνικής κουλτούρας και της μεταπολιτευτικής ελαφρότητας, καταγράφουν τα συμβάντα του παρελθόντος αφήνοντας να εννοηθεί πως , σε ότι τους αφορά, «αυτοί τα έλεγαν, αλλά . . .» κι ύστερα καταχωρούσαν στα προσωπικά του αρχεία τις παρατηρήσεις τους και τα συμπεράσματα της μαθηματικής επεξεργασίας των προβλημάτων της οικονομίας, αν και υπεδείκνυαν μία χώρα σε καταστροφική πορεία, όπως έκαναν κάποιοι άλλοι με τις λίστες, μέσα στο συρτάρι!

     Με τον πολύ απλό αυτό τρόπο η σημερινή πολυγραφότητα τεκμηριώνει πως οι γράφοντες υπηρετούν την δημοκρατία μόνο φραστικά και ωφελιμιστικά αλλά και επιτρέπει την διάχυση της υποψίας για την μεταμόρφωση της εξουσίας σε μαφιόζικη φαμίλια που με τους μηχανισμούς της επιβάλει τον τρόμο, την σιωπή και την υποταγή. Στο σημείο βέβαια αυτό πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι, οι θεωρίες οι ιδεολογίες αλλά και οι αντιλήψεις ακόμη και τα λόγια μας ( το γεγονός ότι στην ελληνική γλώσσα οι λέξεις έχουν εννοιολογική σημασία αποτελεί μοναδικό προνόμιο  ) δεν είναι μεταφυσικά πράγματα που μπορούν να μην ταυτίζονται με τον αληθινό κόσμο και τις καθημερινές μας πράξεις, κυρίως όμως ότι προϋποθέτουν τον σεβασμό μας προς τις αρχές τους.

     Εντούτοις, παρόντες σε κάθε φάση του Χρονικού και χωρίς να έχουν ρίξει ούτε μία ντουφεκιά, καταλήγουν σε διαπιστώσεις … της στερνής τους γνώσης γιατί αυτοί οι άκαπνοι και ατσαλάκωτοι απλώς κατασκευάζουν άλλοθι και χτίζουν την προσωπική τους υστεροφημία, υποβάλλοντας εαυτούς σε ανώδυνες καθαρτήριες διαδικασίες και άτυπες εξομολογήσεις.  Εξάλλου δεν μπορεί να γίνει και αλλιώς μιας και τα κακουργήματα μετατρέπονται σε πλημμελήματα για τους καταχραστές του Δημοσίου, εν μία νυκτί, προσδίδοντας στην Δημοκρατία έναν οξύμωρο χαρακτήρα, χωρίς τους θεσμούς και τους κανόνες. Αυτό βέβαια μας παραπέμπει σε κείνο που οι εισαγγελείς και οι λειτουργοί της δικαιοσύνης γνωρίζουν καλύτερα από εμάς τι σημαίνει, άνθρωπος χωρισθείς νόμων και δίκης των ζώων χείριστον .

     Κι ενώ τα πρόσωπα που επέβαλλαν τις ολέθριες πολιτικές συνεχίζουν να βρίσκονται στο προσκήνιο των εξελίξεων και ο αγώνας εντείνεται με ασκήσεις προεδρολαγνείας, το μελάνι των κοντυλοφόρων συνεχίζει το ανούσιο έργο του. Ο λαός ωστόσο, με  απλή μαθηματική λογική, γνωρίζει τι έγινε, τι δεν έγινε και τι έπρεπε να γίνει για να μην καταλήξει θύμα «του υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος» και έρμαιο της εξωθεσμικής υπερεξουσίας μελανόμορφων λακέδων.

Η ενεργοποίηση της δυσπιστίας

Είναι αλήθεια πως αρκετές φορές η κατεστημένη πραγματικότητα εμφανίζεται τόσο υποσχόμενη ή αναπόφευκτη που απωθεί ή απορροφά κάθε άλλη επιλογή. Στην προκείμενη όμως περίπτωση, οι απειλές και οι εκβιασμοί ανάμεσα στις δεξιές και τις ακροδεξιές φατρίες, για την δημοσιοποίηση μυστικών συνομιλιών και ο φόβος πως  η, προσβλέπουσα στην εξουσία, αριστερή αντιπολίτευση, αποτελεί το εναλλακτικό χαρτί του κατεστημένου, προκαλούν την αμφιβολία μας. Η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, όποιο προσωπείο κι αν φορέσει, βρίσκεται σε σύγκρουση με τις πραγματικές ανάγκες, τις επιθυμίες και τους πόθους των ανθρώπων.

Οι αυθαίρετες φορολογίες, η καταλήστευση των Ταμείων και η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, οι συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων αλλά και κάθε είδους ανταποδοτικών οφελών, το ξεπούλημα της περιουσίας των λαών, η επιβολή νέων ηθών αλλά κυρίως, η επιβράβευση της διαπλοκής και της αλητείας με την διαγραφή του αξιοποίνου για όσους κατηγορούνται για υπηρεσιακά εγκλήματα όπως : απιστία, κατάχρηση εξουσίας , ψευδή βεβαίωση, υπεξαίρεση, δωροδοκία, παράβαση καθήκοντος κτλ- μάλιστα λίγο πριν τις εκλογές- αποδεικνύει την οπισθοδρομική, αν όχι τυφλή, πορεία του σάπιου κατεστημένου συστήματος. Με λίγα λόγια , το παιχνίδι  που συντηρεί την αδικία με τους καταπιεστικούς οικονομικούς και επικοινωνιακούς μηχανισμούς να καταδυναστεύουν και να κατευθύνουν τις ζωές μας είναι ανάγκη να περιοριστεί με την επιβολή νέων κανόνων.

Με αυτά τα δεδομένα, το μόνο σίγουρο είναι πως η προσκόλλησή μας σε αυτή την πραγματικότητα θα συνεχίσει να διαιωνίζει τον παραλογισμό και την ανελευθερία. Η υποταγή θα μας περιορίζει όλο και πιο πολύ στα όρια των δεδομένων καταστάσεων και της συνήθειας σε έναν αγώνα μικροσυμφερόντων, που καμία σχέση δεν έχει με το κοινό καλό. Στο μεταξύ, η επικράτηση ενός πολιτισμού ιδιαίτερα χαμηλών αξιώσεων, στην γη των Ιώνων φιλοσόφων, του Σαίξπηρ, του Χέγκελ, του Ουγκώ, .. θα συνεχίσει να υποβιβάζει την νοημοσύνη μας.

Εν τούτοις, αν παραμερίσουμε τους παραμορφωτικούς φακούς και ενεργοποιήσουμε λίγη δυσπιστία, θα διαπιστώσουμε πως στην ζωή τίποτα δεν είναι δεδομένο αλλά και πως όταν είναι δεν θεωρείται απαραιτήτως θετικό η πραγματικό, αν πρώτα απ’ όλα δεν δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Άλλωστε, η δυσπιστία και η απαξίωση του κύρους των γεγονότων, ακόμη και η αντίθεση προς αυτά, αποτελεί κανόνα προόδου που οδηγεί πέρα από την επιφάνεια τω ν πραγμάτων στην ίδια την ουσία και την λογική τους, εξαλείφοντας τον παραλογισμό.

Τα παραπάνω βέβαια σημαίνουν πως, αποδεσμευμένοι από τις συμβατικότητες με τις οποίες δέσαμε  τους εαυτούς μας, πρέπει συνειδητά να επιβεβαιώσουμε πως η κατεστημένη πραγματικότητα δεν μπορεί να εμφανίζεται ούτε υποσχόμενη, ούτε αναπόφευκτη. Εξάλλου, δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως ο «ευρωσκεπτικισμός» απασχολεί πλέον μεγάλο αριθμό ευρωπαίων πολιτών, που βιώνουν καθημερινά το ανεκπλήρωτο των προσδοκιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με προοπτικές επιδείνωσης των συνθηκών επιβίωσης. Συνεπώς, οι λέξεις και οι έννοιες δεν πρέπει να μας τρομάζουν γιατί ακόμη και η αμφισβήτησή τους δεν αποτελεί παραφωνία με την παγκόσμια ιστορική πορεία, όταν ολόκληρα συστήματα κανόνων και συμβάσεων έχουν κατά καιρούς καταρρεύσει. Σε τελική ανάλυση, η αλήθεια δεν βρίσκεται στα καθιερωμένα πρότυπα και τις καθιερωμένες αντιλήψεις.

ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΕΧΕΙΣ ΑΛΙΣΒΕΡΙΣI ΜΕ ΝΤΕΡΒΙΣΑΔΕΣ ΣΤΗΝΕΙΣ ΧΟΡΟ

Η Θράκη αποτελεί τον γεωγραφικό τόπο όπου δοκιμάζεται εμπράκτως ο καιροσκοπικός και επικίνδυνος χαρακτήρας ενός κόμματος. 
Η πρόσφατη επίσκεψη, μάλιστα, του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στα Πομάκικα χωριά της Θράκης σπεύδει να επιβεβαιώσει τα λεγόμενα αλλά και να αποδώσει τα ανωτέρω χαρακτηριστικά στον εν λόγω πολιτικό σχηματισμό.

Για όσους δεν γνωρίζουν, μιας   και δεν επιδιώχθηκε ιδιαίτερη δημοσιότητα στο θέμα, οι συνοδεύοντες μειονοτικοί εκπρόσωποι του νομού, έθεσαν ενώπιόν του και χωρίς την αμφισβήτησή του, το θέμα της διγλωσσίας στα δημόσια σχολεία της περιοχής κάνοντας αναφορά στην τουρκική ! και την ελληνική γλώσσα, απαξιώνοντας τους Πομάκους από την μητρική τους γλώσσα.  Οι Πομάκικοι πληθυσμοί της Θράκης, όπως είναι γνωστό, έχουν μια γλωσσική ιδιαιτερότητα που αποτελεί βουλγαρικό ιδίωμα το οποίο ουδεμία σχέση έχει με την τουρκική γλώσσα, πέραν, ενδεχομένως γλωσσικών δανείων που προέκυψαν, όπως σε όλες τις βαλκανικές γλώσσες, από την πολύχρονη σχέση υπόδουλου-εξουσιαστή κατά την Οθωμανική κατάκτηση. Συνεπώς, οποιαδήποτε παραποίηση του γλωσσικού αυτού ζητήματος δεν παραπέμπει απλά στην εγκυκλοπαιδική άγνοια ενός πολιτικού, που φιλοδοξεί  να είναι ο επόμενος ηγέτης της χώρας, παρά αποκαλύπτει την συναίνεση του ΣΥΡΙΖΑ, να συμπεριληφθούν οι ορεσίβιοι της Θράκης σε «τουρκο»μουσουλμανικές πλειοψηφίες, για την εξυπηρέτηση περαιτέρω αντεθνικών σχεδιασμών.

Οφείλουμε επίσης να διασαφηνίσουμε πως η θρησκευτική ταύτιση δεν παραπέμπει απαραιτήτως σε κοινή φυλετική καταγωγή ή σε κοινότητα συμφερόντων. Κάποιες φορές μάλιστα αυτή καθ’ αυτή δεν είναι καθοριστική καθώς γνωρίζουμε τις διαφορές που χωρίζουν τους προτεστάντες από τους καθολικούς  ή τους σουνίτες από τους αλαουίτες.

Ο εν λόγω πολιτικός σχηματισμός  της αριστεράς  πάντως, δεν μας εκπλήσσει με τους ακροβατισμούς  του στην Θράκη, γιατί έχει απασχολήσει και στο παρελθόν τους πολίτες αυτής της χώρας, με τις ιδιαίτερες  συμπεριφορές του επί του λαθρομεταναστευτικού αλλά και με τα τυχοδιωκτικά κυνήγια μαγισσών, αποσκοπώντας στην βίαιη αποδόμηση της ψυχής του λαού και των πεποιθήσεων που συσσωρεύει ο ιστορικός χρόνος, επιτείνοντας  την παρακμή και την αδιαφορία σε μια χώρα όπου όλα τα στοιχεία έδειχναν πως οδεύει στην οικονομική καταστροφή.

Την ίδια τυχοδιωκτική πολιτική άλλωστε, στον γεωγραφικό αυτό χώρο, άσκησε και το ΠΑΣΟΚ που, όντας σε κατάσταση πλήρους αποσύνθεσης, βλέπουμε να ξαναγεννιέται  με την προσχώρηση πολιτικών, που  για χρόνια υπηρετούσαν πιστά τις καταστροφικές τακτικές του κόμματός τους, στον ανερχόμενο αντιμνημονιακό χώρο της αριστεράς. Ο ελληνικός λαός βρίσκεται για άλλη μια φορά και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, αντιμέτωπος με έναν επίδοξο ηγέτη που επιδίδεται σε ασκήσεις γοητείας, μιμούμενος  προκατόχους του, που ακόμη πληρώνουμε ακριβά τα «ονειροπολήματα» τους, ενώ είναι φανερό πως η αντιμνημονιακή λεγόμενη αριστερά επιδιώκει να καταλάβει το κενό που άφησαν οι απερχόμενοι.

Οι ανατροπές που στην συνέχεια υποσχέθηκε ο κ. Τσίπρας στους απαξιωμένους γλωσσικά Πομάκους, επιχειρώντας να διαγράψει την γλώσσα που τους διακρίνει από τους λοιπούς μειονοτικούς, θα πρέπει να γνωρίζει πως δεν προκύπτουν από μεγάλα λόγια και υποσχέσεις. Η γνήσια αλλαγή είναι απόρροια της ανάγκης, των κατεργασιών που επιτελεί ο χρόνος και των πολύ σιωπηλών διεργασιών στο μυαλό των ανθρώπων. Γι αυτό και τα γλωσσικά πυροτεχνήματα του κ. Τσίπρα το μόνο που μπορούν να μας επιβεβαιώσουν είναι πως, με την επικράτηση του –τάχα- αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ, θα προκύψουν τα ίδια, μετονομασμένα μοντέλα, με τις ΦραγκουδοΔραγωνοΡεπούσηδες, να συνεχίζουν να στοιχειώνουν τις ζωές των κατοίκων αυτού του τόπου.

Σε τελική ανάλυση και με πολύ απλά λόγια, δεν μπορεί να διεκδικεί κανείς τον τίτλο του πολίτη του κόσμου, όταν θέτει εαυτόν στην υπηρεσία εθνικών σχεδίων άλλων χωρών.