Παρασκευή 24 Ιουλίου 2015

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ORIENT EXPRESS




 Η Ελλάδα ανασύρεται ηττημένη άλλοτε μέσα από τα αποκαΐδια και τα ερείπια της φωτιάς και των συνωστισμών κι ‘ άλλοτε πάλι μέσα από τις φλόγες των  ναπάλμ κι από την καμένη γη, που αφήνουν  πίσω τους οι Μεγάλες Δυνάμεις, η Δύση, η Δεξιά, το παρακράτος.
        Οι παλαιότεροι, θυμόμαστε τον Α. Παπανδρέου να αναλαμβάνει τα καθήκοντά του δηλώνοντας  πως παραλαμβάνει καμένη γη, ενώ οι πιο παλιοί θα θυμούνται τον Γέρο πρόγονό του να συγκαλύπτει τις   ανομίες  του κράτους της Δεξιάς  που επικράτησε ύστερα από δικές του πολιτικές επιλογές, στο χάραμα της ματωμένης μετεμφυλιακής Ελλάδας, χωρίς ποτέ η δικαιοσύνη να έχει κάνει την δουλειά της.  Οι νεώτεροι, θα θυμούνται τον ηγέτη της «ισχυρής Ελλάδας», τον απόγονο στο Καστελλόριζο, τον Σαμαρά αλλά και την  παρένθεση με αριστερό πρόσημο και μαζί με τους παλαιότερους θα εμπεδώσουν πως, όλες μαζί οι «συμμορίες» του Κοινοβουλίου έχουν συναινέσει σε μια κοινή προσπάθεια καταμερισμού και αποφυγής  της κύριας ευθύνης για το τελειωτικό χτύπημα, που μας υπενθυμίζει  εκείνη την απίστευτη εκδοχή του εγκλήματος… στο Orient Experss.
         Κατ’ αυτόν τον τρόπο λοιπόν, θα συρθεί και πάλι η νεκροζώντανη  Ελλάδα, μέσα από τα ερείπια των Μνημονίων και των κοινοβουλευτικών παιγνίων, που στις υπογραφές και τις υποχωρήσεις τους συνετέλεσε  η «αφρόκρεμα» των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και η πλειοψηφία  των αντιπροσώπων της δημοκρατίας, παρά το ΟΧΙ του ελληνικού λαού! Δεν χωρά ωστόσο καμία αμφιβολία πώς όλο και πιο πολλοί θα αρχίσουν να αμφισβητούν σοβαρότερα την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τον Κ. Καραμανλή, όχι τόσο ιδεοληπτικά όσο εκ  του αποτελέσματος,   γιατί επιλέξαμε να συνταχθούμε μαζί τους  για οικονομικούς και γεωπολιτικούς , τάχα μου, λόγους  στα πλαίσια  του δόγματος «ανήκομεν εις την Δύσιν», παραβλέποντας το ιστορικό των τραπεζιτών και υποτιμώντας αποδεικτικά στοιχεία καταχωρημένα σε τόνους βιβλίων, που περιγράφουν την στυγνή εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών του παλιού κόσμου και την καταστροφή του, την αποικιοκρατία, το δουλεμπόριο και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Τις συνεχείς και άριστες επιδόσεις τους  στην συσσώρευση κέρδους από τα χρέη των κρατών και την αδυναμία αποπληρωμής των τόκων, μιας και το ύψος τους υπερβαίνει πάντα τον κύριο όγκο των κρατικών εσόδων, οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια στην πτώχευση, το ξεπούλημα, την δυστυχία των λαών αλλά και στο ξέφρενο χορό των ντόπιων ολιγαρχιών και στην περίπτωσή μας , με τα αγνώστου διάρκειας «capital controls» - την φραγή στις τραπεζικές συναλλαγές - στην χρήση των χρημάτων των καταθετών για την εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων του δημοσίου και στην διάχυτη αίσθηση της υλοποιημένης  εξόδου από την ευρωζώνη χωρίς ωστόσο να γνωρίζουμε κατά πόσο καταστρατηγούνται όροι της κοινής συμφωνίας.
       Αναμφίβολα λοιπόν ο λαός  συνομολογεί πως πρόκειται για μια Ένωση που τον σκληρό της πυρήνα αποτελούν οι χώρες εκείνες που ιστορικά, όταν αρχίζουν τα νταούλια, ανασύρουν την καμουφλαρισμένη τους «ανωτερότητα» για να αναλάβουν την διαχείριση των «κατώτερων» λαών και την απαλλοτρίωση των χωρών τους. Την Ευρώπη που, με θρησκευτική προσήλωση στον φιλελευθερισμό της,  θα συνεχίσει να επιβάλει δημόσιο δανεισμό και χρέη γιατί όπως έχει ειπωθεί «χωρίς ευκολία στην πίστωση δεν φτιάχνεται μια φούσκα» και για την επιτυχία της επιβάλουν την εμπορευματοποίηση των πάντων και τις καταναλωτικές συμπεριφορές στους άφρονες και ανιστόρητους λαούς, θύματα των μηντιακών σειρήνων των Reuters, Associated Press  και των κατά τόπους  θυγατρικών του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Μιλάμε για την Ευρώπη των ιμπεριαλιστικών και ληστρικών πολέμων που πολλάκις καταλήγουν σε πλιάτσικο με την επίφαση ακόμη και μιας βαθειάς  θρησκευτικότητας,  που στο παρελθόν είχαν την μορφή  αγώνων για την διάδοση του Ευαγγελίου!  Αναφερόμαστε στην Ευρώπη της υψηλής διπλωματίας που, ανίκανη να διευθετήσει τα εσωτερικά της αντικρουόμενα συμφέροντα,  οδήγησε δις την ανθρωπότητα σε παγκόσμια αιματηρή σύρραξη.
       Εν κατακλείδι, ο λόγος γίνεται γι’ αυτό το Ευρωπαϊκό μόρφωμα που ξέρει όχι μόνο να δουλεύει μεθοδικά  και  υπομονετικά αλλά και να κατασκευάζει τους ανυπόληπτους δωρολήπτες και προσκυνημένους που προαναφέραμε για να καταφέρει εκβιάζοντας, διασπείροντας τον πανικό και μεγεθύνοντας τα αδιέξοδα, να ολοκληρώνει τον σχεδιασμό του.
        Και σ’ όλους αυτούς που μετονομάζουν τους μηχανισμούς του χρηματοπιστωτικού συστήματος σε θεσμούς, στην θέση των δημοκρατικών θεσμών, για να καταλήξει η Ευρώπη στην ολοκλήρωση δηλαδή στον ολοκληρωτισμό της, ο ελληνικός λαός διατράνωσε το δικό του ΟΧΙ.

Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2014

ΤΙ’ ΧΕΣ ΓΙΑΝΝΟ – ΤΙ’ ΧΑ ΠΑΝΤΑ


Όταν οι οικονομικοί εγκληματίες τιμωρούνται για κακουργηματικές πράξεις που έχουν διαπράξει, μεταξύ των οποίων και εκείνοι που παραλείπουν ποσά εκατομμυρίων ευρώ από την φορολογική τους δήλωση – υποδηλώνοντας κατοχή μαύρου χρήματος- με ποινές φυλάκισης τεσσάρων ετών εξαγοράσιμες προς δέκα ευρώ την ημέρα, τότε σίγουρα δεν φταίει μόνον ο ποινικός νόμος ή έλλειψη ακεραιότητας των δικαστικών αρχών.
Πριν να πούμε οτιδήποτε άλλο, πρέπει καταρχήν να ξαναθυμηθούμε πως, η δημοκρατία και ο καπιταλισμός δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς την ύπαρξη αποτελεσματικού συστήματος δικαιοσύνης. Θα μπορούσαμε φυσικά να αμφισβητήσουμε το ζήτημα στην βάση του, αντιπαραθέτοντας πως, εξ’ ορισμού, ο καπιταλισμός αποτελεί την πηγή του κακού. Είναι όμως κοινή πεποίθηση στην βασανισμένη αυτή χώρα, πως τα ελληνικά «αστικά» κόμματα δεν κατάφεραν ποτέ να εξασφαλίσουν μια αστική δημοκρατία και την ομαλή λειτουργία βασικών δημοκρατικών θεσμών, προσδίδοντας στην Ελλάδα τα γνωστά οπισθοδρομικά χαρακτηριστικά. Όμως, όπως και νάχει, η επιβολή τιμωρίας, η δίωξη του οικονομικού εγκλήματος- όπως και κάθε άλλου- και η συμμόρφωση της παραβατικής και αντικοινωνικής συμπεριφοράς, αποτελεί βασικό κανόνα συμβίωσης.
Είναι λοιπόν ολοφάνερο ότι η αθλιότητα της ελληνικής δικαιοσύνης, αν μη τι άλλο, έχει καταφέρει δικαίως να μας κατατάξει στις πρώτες θέσεις της υφηλίου με κριτήριο την διαφθορά.
Αναφορικά με τον κ. Παπαντωνίου και το εξαγοράσιμο ποσό της ποινής του, εκείνο που μας εξοργίζει είναι το γεγονός ότι υπήρξε μέρος του πολιτικού συστήματος και ευθύνεται όχι μόνο για την παράλειψη ενός τεράστιου χρηματικού ποσού από την φορολογική του δήλωση και για το αναπάντητο πόθεν έσχες. Ευθύνεται , μεταξύ πολλών άλλων, ( Ο.Ν.Ε. , χρηματιστήριο, …) για την συμβολή του, είτε συμμετέχοντας είτε μη καταγγέλλοντας,  στην φιέστα των στρατιωτικών εξοπλιστικών προγραμμάτων και για την «παράβλεψη» της συσσώρευσης των ελλειμμάτων και του χρέους της χώρας. Αναμφίβολα την ίδια ευθύνη φέρουν όλοι οι υπουργοί και πρωθυπουργοί της τελευταίας 30ετίας και οι βουλευτές, δηλαδή όλοι εκείνοι που καρπώθηκαν κέρδη και απέτυχαν στην άσκηση του ρόλου τους, ως απεσταλμένοι του λαού, απαξιώνοντας μόνοι τους την αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Σε ότι αφορά βέβαια τον λαό είναι σαφές ότι φέρει και αυτός τις δικές του ευθύνες. Είναι όμως ξεκάθαρο ότι αυτό δεν επιβεβαιώνει την αντιλαϊκή επιχειρηματολογία, εκείνων που την υιοθετούν και την εκτοξεύουν στα διεθνή Φόρα, αποσκοπώντας στην αποποίηση των μεγάλων ευθυνών τους, την στιγμή μάλιστα που ο λαός τιμωρείται αδίστακτα.
Δεν ζητάμε βέβαια να διαθέτουν μαντικές ικανότητες γιατί τα μαθηματικά οικονομικά μοντέλα εξασφαλίζουν την πρόβλεψη των αποτελεσμάτων της επιτεινόμενης συσσώρευσης χρέους επί σειρά αλλεπάλληλων ετών. Ως εκ τούτου, τα πράγματα ακολούθησαν προδιαγεγραμμένη πορεία - by the book – μετατρέποντας τον ελληνικό χώρο σε πεδίο κυριαρχίας των άγριων νόμων της φύσης και επικράτησης των αρπακτικών. Με την ίδια ψυχρή λογική, η επιβολή της δημοσιονομικής πειθαρχίας σε συνδυασμό με την μηδενική ανάπτυξη προκάλεσε την ανθρωπιστική κρίση.
Οι εικόνες από τα λουκέτα των μαγαζιών, των πεινασμένων και των άστεγων και η εμφάνιση μιας νέας τάξης νεόπτωχων, δέσμιων, εφ’ όρου ζωής, του τραπεζικού και του φαύλου πολιτικού συστήματος, αλλά, το χειρότερο απ’ όλα, η υποθήκευση των ονείρων των μελλοντικών γενεών αποτελούν τα πειστήρια του καταστροφικού τους έργου. Αν στραφούμε λίγο πιο πέρα, θα δούμε την εικόνα μιας ευρωπαϊκής ένωσης ανήμπορης να συνεχίσει και τα κράτη να ζητούν την επιστροφή αρμοδιοτήτων που της παραχώρησαν. Οι ασύδοτες δυνάμεις της απληστίας διατρέχουν πλέον όλο τον δυτικό κόσμο. Η αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, παγιδευμένη στα ίδια πλοκάμια, αδυνατεί να προβληθεί πλέον ως η γη της επαγγελίας. Ο εφιάλτης της ασυμβατότητας των δημοκρατικών θεσμών με τους νόμους των αγορών του χρήματος, που θέριεψαν από την στενή οικονομική συνεργασία με το πολιτικό σύστημα,  διακατέχει όλους τους πολίτες της Δύσης. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι η  κυριαρχία των αγορών προέκυψε από την έλλειψη η την κατάργηση του περιορισμού και ελέγχου τους.
Με λίγα λόγια, η πρωτοκαθεδρία του Δυτικού κόσμου αμφισβητείται πλέον ανοιχτά. Ο κόσμος μεταμορφώνεται και ο επαναπροσδιορισμός των δημοκρατικών θεσμών, η επιβολή περιοριστικών κανόνων στο χρήμα, η επικράτηση των ανθρωπίνων ιδεωδών και η επιβολή μιας νέας ηθικής  αποτελούν τα μόνα μέσα για την βελτίωση της θέσης του.
Η λογική της ιστορίας όμως επιτάσσει και την συμμετοχή των λαών, δηλαδή του καθένα από εμάς που αναπροσαρμόζοντας την σκέψη μας θα απελευθερώσουμε την δυναμική που βρίσκεται μέσα μας.

Κυριακή 12 Οκτωβρίου 2014

Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ


Οι περισσότεροι γνωρίζουμε ότι η επιβολή φορολογίας και η υποτίμηση του νομίσματος, παραδοσιακά και από αρχαιοτάτων ίσως χρόνων, συναποτελούν το κύριο εργαλείο αντιμετώπισης των χρηματοδοτικών ελλείψεων μιας χώρας. Εκείνο όμως που μπορεί να μας διαφεύγει είναι πώς, στα παρασκήνια της πολιτικής, των δύο τελευταίων αιώνων, και πίσω από «ηγέτες» και «προσωπικότητες» που καταγράφηκαν στην ιστορία θετικά ή αρνητικά, και με τέτοιο τρόπο που να μην μπορεί κανείς να μιλήσει περί του αντιθέτου, βρίσκονται οι Επενδυτές. Εκείνοι που επενδύουν στα χρέη των κυβερνήσεων και των κρατών.
Μια από τις βασικές μάλιστα προϋποθέσεις, για το απρόσκοπτο κερδοσκοπικό τους έργο, αποτελεί η εμπιστοσύνη στην ικανότητα του κράτους να αποπληρώσει τους τόκους, γεγονός που είναι συνυφασμένο με την σταθερότητα της χώρας πράγμα που αρκετά συχνά μας το υπενθυμίζει και η κυβέρνησή  μας. Επειδή όμως πολλές φορές η καλή πίστη της κυβέρνησης δεν αρκεί, πέρα από αυτήν, απαιτείται η, με κάθε τρόπο, εξασφάλιση των δανειστών. Εξ αυτού λοιπόν προέκυψε στην συνέχεια η ανάγκη διείσδυσής  τους στις εσωτερικές υποθέσεις μιας χώρας, η χειραγώγηση των εκπροσώπων του λαού, του ίδιου του λαού και η πρόσβαση στην Ενημέρωση και τη δυνατότητα διασποράς των ειδήσεων και των κατευθύνσεων. Δεν αποτελεί βέβαια ιστορική πρωτιά να εμπλέκονται οι εν λόγω Οίκοι δια των συνεργατών τους ( πολιτικοί , ατζέντηδες και άλλοι ) στα κοινωνικοοικονομικά ζητήματα της χώρας μας αλλά και στην διαχείριση σημαντικών ιδιωτικοποιήσεων, στην έκδοση φιρμανιών και στην επιβολή του Νόμου και της Τάξης.
-Τα αποκρουστικά ωστόσο χαρακτηριστικά των επόμενων εκλογών, όπως τα εκλάβαμε κατά την διαδικασία απόκτησης ψήφου εμπιστοσύνης από την  κυβέρνηση, οφείλονται στο γεγονός ότι ο κύριος «Ήρθε – η ώρα – των Επενδυτών» έδειξε τα κοφτερά του δόντια κάνοντας χρήση μιας ιδιότυπης γλώσσας, που δεν έχει να κάνει με κανένα χωριό αλλά με ενστικτώδεις εκφράσεις του ζωικού βασιλείου για να μας προειδοποιήσει ότι πρέπει να είμαστε φρόνιμοι γιατί οι δανειστές μας πρέπει να κοιμούνται ήσυχοι ( κι είδε κι έπαθε για να τους καθησυχάσει)!
Την ίδια ξύλινη γλώσσα έκανε χρήση και ο κ. Τσίπρας, πλούσια ασαφειών και κρυμμένων νοημάτων χωρίς να πείθει κανέναν ότι δεν ακολουθεί την πεπατημένη, στο πλευρό των Επενδυτών, των δυνάμεων δηλαδή του συντηρητισμού.
Εκείνος όμως που καταφέρνει να κλέβει πάντα την παράσταση είναι ο φέρων εθνικό μανδύα κ. Βενιζέλος  που, αποποιούμενος τον προσωπικό του ρόλο και χωρίς να μπορεί να εγγυηθεί την έξοδο της χώρας από την κρίση και την αύξηση των θέσεων εργασίας (δεν αναφέρομαι στο δημόσιο που οι ίδιοι δημιούργησαν ) μπορεί να εξασφαλίσει την ομαλή και φυσιολογική λειτουργία των αγορών και τον ύπνο των επενδυτών. Ύστερα από όλα αυτά, αποκορύφωση της επιχειρηματολογίας του στον Τύπο αποτελεί η απορία «πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν πολιτικοί, αναλυτές αλλά και πολίτες που μπορούν να σκέφτονται με παλαιούς και ανιστόρητους όρους, χωρίς να έχουν αίσθηση του τι γίνεται στον κόσμο»! δίνοντάς μας την ευκαιρία να επαναχαράξουμε την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον συντηρητισμό και την προοδευτικότητα, έναν χιλιομασημένο όρο που ξεπήδησε από τα σπλάχνα της μεταπολίτευσης.
Πάντως, πέρα από τα ρητορικά του ερωτήματα, η σκληρή πραγματικότητα είναι πως ο πολύς κ. Βενιζέλος, που αρνιόταν επίμονα ότι περιέθαλπε στα συρτάρια του την περίφημη λίστα κατάφερε να αδειάσει τα δικά μας και να μας παραδώσει στις Δυναστείες, φορώντας  μάλιστα την εθνική φανέλα και απαρνούμενος κάθε προσωπικό του ρόλο. Μήπως συμπεριλαμβανομένου και του μεταπολιτευτικού γίγνεσθαι, τότε που με στεντόρεια φωνή αγόρευε κατά του συντηρητισμού και υπέρ της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού; Η να υποθέσουμε ότι τότε δεν γνώριζε την ύπαρξη των αγορών και τα περί της δύναμής τους;
Άντε μετά να πιστέψεις πως σ’ αυτόν τον τόπο γεννήθηκε η Δημοκρατία.

Κυριακή 31 Αυγούστου 2014

Η ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ



      Μολονότι ο ελληνικός λαός απέδειξε πως οι ήρωες πολεμούν σας έλληνες, το μέλλον της μεταπολεμικής Ελλάδας αποτέλεσε προϊόν επιβολής ξένων σχεδιασμών και της δυτικής βίας που επιτρέπεται να επεμβαίνει παραβιάζοντας τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Η, κατά φαινομενικά δημοκρατικό τρόπο, επιστροφή της αυτοεξόριστης ελληνικής κυβέρνησης από την Μ. Ανατολή, μετά την απελευθέρωση και η παρέκκλισή της από τους όρους μιας  Συμφωνίας  για την εκκαθάριση των Ταγμάτων Ασφαλείας και την τιμωρία των συνεργατών των Γερμανών, θα οδηγούσε σε μια γιγαντωμένη Δεξιά που, ενώ συμπεριλάμβανε στις γραμμές της ακόμη και ταγματασφαλίτες, θα διεκδικούσε την αποκλειστικότητα της φιλοπατρίας, την γνωστή εθνικοφροσύνη. Την παρέκκλιση αυτή από τα συμφωνηθέντα ακολούθησαν εγκληματικές πράξεις που όσο στυγνές και εάν ήταν δεν πρέπει να χαθούν στην λήθη, απροβλημάτιστα. Μάλιστα ακόμη και ο κύριος «ανήκομεν εις την Δύσην» θα αναφωνούσε την γνωστή ιστορική φράση, ποιος επιτέλους κυβερνά αυτόν τον τόπο, ανάγοντας την εξάρτηση της χώρας σε μείζον πολιτικό ζήτημα.  Αποκορύφωση αυτής της εξαρτημένης πολιτικής με σκοπό την εξυπηρέτηση των στρατηγικών σχεδιασμών των ΗΠΑ, αποτέλεσε η επιβολή της δικτατορίας και η εισβολή των ορδών του Αττίλα στην Κύπρο, για να την καταστήσουν εκλιπούσα.
      Η Ελλάδα πέρασε στις μεταπολιτευτικές δεκαετίες κουβαλώντας τα βαρίδια του παρελθόντος και υπηρετώντας την παραδοσιακή πολιτική της υποτέλειας. Χωρίς δημοκρατικό υπόβαθρο και με μειωμένα με δημοκρατικά αντανακλαστικά, ύστερα από διώξεις και βιαιοπραγίες, έχοντας υποστεί εκβιαστικά διλλήματα και παραπλανητικά σενάρια, η ελληνική κοινωνία θα αποτελούσε μέρος της ραγδαία αναπτυσσόμενης πελατειακής σχέσης ψηφοφόρου-βουλευτή που μια φορά στα τέσσερα περίπου χρόνια της επιτρέπει να εκφράσει την κομματική της προτίμηση, για ένα κοινοβούλιο που δεν αποτελεί τον τόπο λήψης αποφάσεων. Ο συνεχής δανεισμός της χώρας και η παροχολογία θα συνεχίσουν το έργο της εξυπηρέτησης ξένων οικονομικών κέντρων αλλά και να ενισχύουν την εξεζητημένη αυτή σχέση που ο τ. «τεχνοκράτης» πρωθυπουργός αρέσκεται να πιπιλίζει, αποσπώντας την προσοχή από τα εξοντωτικά εγκλήματα των ημερών του με τις υποχωρήσεις σε εθνικά θέματα και τους τραπεζικούς λογαριασμούς «μαύρων» εκατομμυρίων.
      Ύστερα από αυτά, δεν είναι πρωτοφανές που οι κυβερνώντες και η πλειοψηφία των βουλευτών υπηρετούν ξένα σχέδια ψηφίζοντας αντιλαϊκά και αντιδημοκρατικά νομοσχέδια και ανάγοντας κανόνες της αγοράς σε συνταγματικά εδάφια, στο όνομα υπερεκτιμημένων και κενών νοήματος ιδεολογημάτων. Η τυφλή υποταγή στις συνταγές και τα δόγματα του νεοφιλελευθερισμού, ασχέτως αν οι εντολές δίνονται στο Παρίσι ή αλλού κι αν παραλήπτης είναι μια «κεντροδεξιά» ή «κεντροαριστερή» παράταξη ή ακόμη κι η «αριστερή» αντιπολίτευση, έχει τις ίδιες καταστροφικές συνέπειες στην ελληνική κοινωνία. Στην ουσία, η ίδια υποτέλεια, με κίνητρο τον εύκολο πλουτισμό και την αναρρίχηση ευδοκιμεί και στις μέρες μας με κυρίαρχη την ενδοτικότητα σε όλο το εύρος των εθνικών θεμάτων.  Στην Κύπρο, το Αιγαίο, την Β. Ήπειρο, το Μακεδονικό και την Θράκη, όπου μάλιστα οι εκπρόσωποι του τουρκικού κράτους μπαινοβγαίνουν κατά βούληση για να γιορτάσουν ραμαζάνια, να αναβιώσουν οθωμανικά έθιμα, να προσεταιριστούν τους Πομάκους, έως ότου δημιουργήσουν όλες τις προϋποθέσεις για να υψώσουν την ημισέληνο πλάι στην ελληνική σημαία. Με την συνενοχή όχι πλέον μόνο της «Δεξιάς» αλλά και της «Αριστερής» αντιπολίτευσης, γιατί ο ενδοτισμός δεν έχει κομματική προτίμηση.
     Στην πραγματικότητα βέβαια δεν υπάρχει κανένα success story, γιατί το μοναδικό φινάλε που κερδίζει βασίζεται σε ιδέες που προκύπτουν, όπως επιβεβαιώνει και ο μάγος της διπλωματίας, από τον συνδυασμό της ιστορικής μας κληρονομιάς με την αδούλωτη ελληνική ψυχή, που όχι μόνο αψηφά τους αριθμούς αλλά και τα μεγέθη των αντιπάλων.