Παρασκευή 31 Ιουλίου 2015

VERBRECHEN IM ORIENTEXPRESS





     Griechenland rafft sich geschlagen immer wieder auf, sei es aus der Asche und den Ruinen des Feuers und der Bedrängnis, sei es aus den Flammen des Napalms und der verbrannten Erde, welche die Großmächte, der Westen, die Rechte und die nebenstaatlichen Zentren hinterlassen.
     Wir erinnern uns an Andreas Papandreou, der bei seinem Regierungsantritt erklärte, dass er verbrannte Erde vorgefunden habe, und die Älteren erinnern sich an seinen Vater und Vorgänger im Amt Georgios, der die Gesetzesbrüche der Regierung der Rechten vertuschte, die aufgrund seiner politischen Entscheidungen am Morgen nach der langen Nacht des Bürgerkriegs im schwer verwundeten Griechenland an die Macht gekommen war, ohne dass jemals Gerechtigkeit geübt worden wäre. Die Jüngeren werden sich an das „starke Griechenland“ des Enkels Georgios Papandreou auf der Insel Kastellorizo erinnern, an Samaras und das Intermezzo mit linken Vorzeichen, und sie werden zusammen mit den Älteren feststellen, dass sich alle diese „Banden“ des Parlaments in einem gemeinsamen Versuch zusammengefunden haben, vor der Hauptverantwortung für den entscheidenden Schlag zurückzuweichen, der uns an jene unglaubliche Fassung des Verbrechens… im Orientexpress erinnert.
     Und so schleppt sich auch heute das sieche Griechenland mehr tot als lebendig dahin, umgeben von den Ruinen, welche die Memoranden und deren parlamentarische Marionetten hinterlassen, wobei die Crème de la crème der Staaten der Europäischen Union und die Mehrheit der Volksvertreter im griechischen Parlament trotz des NEIN des griechischen Volkes durch ihre Unterschriften die Verpflichtungen besiegeln! Es besteht jedoch kein Zweifel, dass sich in einer ständig steigenden Zahl von Bürgern erhebliche Zweifel an der Richtigkeit der Eingliederung Griechenlands in die Europäische Union durch Kostas Karamanlis zu regen beginnen, und dies nicht so sehr aus grundsätzlichen Erwägungen, sondern vielmehr vom Ergebnis her, denn der Beitritt war aus vorgeschobenen wirtschaftlichen und geopolitischen Gründen im Rahmen des Dogmas „Wir gehören zum Westen“ erfolgt, ohne an die Vorgeschichte der Banker und die Bibliotheken füllenden Bücher voller warnender Hinweise zu denken, die von der kaltblütigen Ausbeutung der Rohstoffe der Alten Welt, vom Kolonialismus, dem Sklavenhandel und den vom Imperialismus ausgelösten Kriegen handeln. Die konstanten Höchstleistungen der Führungsmächte, was die Anhäufung von Gewinnen aus den Schulden der Staaten und deren Unvermögen anbelangt, die Zinsen zu bedienen, da deren Höhe stets die Summe der staatlichen Einkünfte übersteigt, führen mit mathematischer Sicherheit zum Bankrott, zum Ausverkauf und zum Unglück der Völker, aber auch zum Veitstanz der lokalen Oligarchen und im Fall Griechenlands mit den für eine ungewisse Zeit andauernden „capital controls“ – also der Blockierung des Bankverkehrs – zur Heranziehung des Vermögens der Kontoinhaber für die Bedienung der Verpflichtungen der öffentlichen Hand sowie zum ausgeprägten Gefühl des vollzogenen Austritts aus der Eurozone, ohne dass man wüsste, inwieweit Bestimmungen der Gemeinschaftsübereinkunft umgangen würden.
     Ohne Zweifel erkennt das Volk, dass wir es mit einer Union zu tun haben, zu deren hartem Kern jene Staaten zählen, die, sobald die Schwierigkeiten beginnen, erfahrungsgemäß ihre schlecht verhüllte „Überlegenheit“ herauskehren, um die Führung der „untergeordneten“ Völker und die Enteignung ihrer Länder zu übernehmen. Im Europa mit seiner nahezu religiös anmutenden Fixierung auf den Liberalismus wird die Union fortfahren, öffentliche Kredite und Verschuldungen aufzuoktroyieren, da, wie bereits bemerkt worden ist, „ohne problemlos gewährte Kredite keine Blase entstehen kann“. So werden die unvernünftigen und historisch wenig bewanderten Völker zur Kommerzialisierung von allem und jedem und einem entsprechenden Konsumverhalten verleitet, um dann den wie Sirenen singenden Medien à la Reuters und Associated Press sowie den lokalen Töchtern des Bank- und Kreditsystems zum Opfer zu fallen. Dies ist das Europa der imperialistischen und auf Plünderung ausgerichteten Kriege, wobei häufig sogar eine tief empfundene Religiosität geheuchelt wurde, als sei das eigentliche Ziel die Verbreitung des Evangeliums gewesen! Wir sprechen vom Europa der hoch entwickelten Diplomatie, die unfähig, die widerstreitenden Interessen im Inneren zu kontrollieren, die Menschheit bereits zweimal in blutige Weltkriege gestürzt hat.
     Am Ende geht es um ein europäisches Gebilde, das nicht nur methodisch und geduldig vorzugehen, sondern auch würdelose Almosenempfänger und Unterwürfige zu erzeugen versteht, um zu erpressen, Panik zu verbreiten und das Gefühl der Ausweglosigkeit ins Uferlose zu steigern und so seine Pläne zu verwirklichen.
     Und allen jenen, die die Mechanismen des Bank- und Kreditsystems in „Institutionen“ umbenennen, als handele es sich um demokratisch legitimierte Einrichtungen, die jedoch angetreten sind, Europa zur Vollendung, d. h. in den Totalitarismus zu führen, hat das griechische Volk sein „NEIN“ entgegengeschleudert.

Παρασκευή 24 Ιουλίου 2015

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ORIENT EXPRESS




 Η Ελλάδα ανασύρεται ηττημένη άλλοτε μέσα από τα αποκαΐδια και τα ερείπια της φωτιάς και των συνωστισμών κι ‘ άλλοτε πάλι μέσα από τις φλόγες των  ναπάλμ κι από την καμένη γη, που αφήνουν  πίσω τους οι Μεγάλες Δυνάμεις, η Δύση, η Δεξιά, το παρακράτος.
        Οι παλαιότεροι, θυμόμαστε τον Α. Παπανδρέου να αναλαμβάνει τα καθήκοντά του δηλώνοντας  πως παραλαμβάνει καμένη γη, ενώ οι πιο παλιοί θα θυμούνται τον Γέρο πρόγονό του να συγκαλύπτει τις   ανομίες  του κράτους της Δεξιάς  που επικράτησε ύστερα από δικές του πολιτικές επιλογές, στο χάραμα της ματωμένης μετεμφυλιακής Ελλάδας, χωρίς ποτέ η δικαιοσύνη να έχει κάνει την δουλειά της.  Οι νεώτεροι, θα θυμούνται τον ηγέτη της «ισχυρής Ελλάδας», τον απόγονο στο Καστελλόριζο, τον Σαμαρά αλλά και την  παρένθεση με αριστερό πρόσημο και μαζί με τους παλαιότερους θα εμπεδώσουν πως, όλες μαζί οι «συμμορίες» του Κοινοβουλίου έχουν συναινέσει σε μια κοινή προσπάθεια καταμερισμού και αποφυγής  της κύριας ευθύνης για το τελειωτικό χτύπημα, που μας υπενθυμίζει  εκείνη την απίστευτη εκδοχή του εγκλήματος… στο Orient Experss.
         Κατ’ αυτόν τον τρόπο λοιπόν, θα συρθεί και πάλι η νεκροζώντανη  Ελλάδα, μέσα από τα ερείπια των Μνημονίων και των κοινοβουλευτικών παιγνίων, που στις υπογραφές και τις υποχωρήσεις τους συνετέλεσε  η «αφρόκρεμα» των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και η πλειοψηφία  των αντιπροσώπων της δημοκρατίας, παρά το ΟΧΙ του ελληνικού λαού! Δεν χωρά ωστόσο καμία αμφιβολία πώς όλο και πιο πολλοί θα αρχίσουν να αμφισβητούν σοβαρότερα την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τον Κ. Καραμανλή, όχι τόσο ιδεοληπτικά όσο εκ  του αποτελέσματος,   γιατί επιλέξαμε να συνταχθούμε μαζί τους  για οικονομικούς και γεωπολιτικούς , τάχα μου, λόγους  στα πλαίσια  του δόγματος «ανήκομεν εις την Δύσιν», παραβλέποντας το ιστορικό των τραπεζιτών και υποτιμώντας αποδεικτικά στοιχεία καταχωρημένα σε τόνους βιβλίων, που περιγράφουν την στυγνή εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών του παλιού κόσμου και την καταστροφή του, την αποικιοκρατία, το δουλεμπόριο και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Τις συνεχείς και άριστες επιδόσεις τους  στην συσσώρευση κέρδους από τα χρέη των κρατών και την αδυναμία αποπληρωμής των τόκων, μιας και το ύψος τους υπερβαίνει πάντα τον κύριο όγκο των κρατικών εσόδων, οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια στην πτώχευση, το ξεπούλημα, την δυστυχία των λαών αλλά και στο ξέφρενο χορό των ντόπιων ολιγαρχιών και στην περίπτωσή μας , με τα αγνώστου διάρκειας «capital controls» - την φραγή στις τραπεζικές συναλλαγές - στην χρήση των χρημάτων των καταθετών για την εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων του δημοσίου και στην διάχυτη αίσθηση της υλοποιημένης  εξόδου από την ευρωζώνη χωρίς ωστόσο να γνωρίζουμε κατά πόσο καταστρατηγούνται όροι της κοινής συμφωνίας.
       Αναμφίβολα λοιπόν ο λαός  συνομολογεί πως πρόκειται για μια Ένωση που τον σκληρό της πυρήνα αποτελούν οι χώρες εκείνες που ιστορικά, όταν αρχίζουν τα νταούλια, ανασύρουν την καμουφλαρισμένη τους «ανωτερότητα» για να αναλάβουν την διαχείριση των «κατώτερων» λαών και την απαλλοτρίωση των χωρών τους. Την Ευρώπη που, με θρησκευτική προσήλωση στον φιλελευθερισμό της,  θα συνεχίσει να επιβάλει δημόσιο δανεισμό και χρέη γιατί όπως έχει ειπωθεί «χωρίς ευκολία στην πίστωση δεν φτιάχνεται μια φούσκα» και για την επιτυχία της επιβάλουν την εμπορευματοποίηση των πάντων και τις καταναλωτικές συμπεριφορές στους άφρονες και ανιστόρητους λαούς, θύματα των μηντιακών σειρήνων των Reuters, Associated Press  και των κατά τόπους  θυγατρικών του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Μιλάμε για την Ευρώπη των ιμπεριαλιστικών και ληστρικών πολέμων που πολλάκις καταλήγουν σε πλιάτσικο με την επίφαση ακόμη και μιας βαθειάς  θρησκευτικότητας,  που στο παρελθόν είχαν την μορφή  αγώνων για την διάδοση του Ευαγγελίου!  Αναφερόμαστε στην Ευρώπη της υψηλής διπλωματίας που, ανίκανη να διευθετήσει τα εσωτερικά της αντικρουόμενα συμφέροντα,  οδήγησε δις την ανθρωπότητα σε παγκόσμια αιματηρή σύρραξη.
       Εν κατακλείδι, ο λόγος γίνεται γι’ αυτό το Ευρωπαϊκό μόρφωμα που ξέρει όχι μόνο να δουλεύει μεθοδικά  και  υπομονετικά αλλά και να κατασκευάζει τους ανυπόληπτους δωρολήπτες και προσκυνημένους που προαναφέραμε για να καταφέρει εκβιάζοντας, διασπείροντας τον πανικό και μεγεθύνοντας τα αδιέξοδα, να ολοκληρώνει τον σχεδιασμό του.
        Και σ’ όλους αυτούς που μετονομάζουν τους μηχανισμούς του χρηματοπιστωτικού συστήματος σε θεσμούς, στην θέση των δημοκρατικών θεσμών, για να καταλήξει η Ευρώπη στην ολοκλήρωση δηλαδή στον ολοκληρωτισμό της, ο ελληνικός λαός διατράνωσε το δικό του ΟΧΙ.

Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2014

ΤΙ’ ΧΕΣ ΓΙΑΝΝΟ – ΤΙ’ ΧΑ ΠΑΝΤΑ


Όταν οι οικονομικοί εγκληματίες τιμωρούνται για κακουργηματικές πράξεις που έχουν διαπράξει, μεταξύ των οποίων και εκείνοι που παραλείπουν ποσά εκατομμυρίων ευρώ από την φορολογική τους δήλωση – υποδηλώνοντας κατοχή μαύρου χρήματος- με ποινές φυλάκισης τεσσάρων ετών εξαγοράσιμες προς δέκα ευρώ την ημέρα, τότε σίγουρα δεν φταίει μόνον ο ποινικός νόμος ή έλλειψη ακεραιότητας των δικαστικών αρχών.
Πριν να πούμε οτιδήποτε άλλο, πρέπει καταρχήν να ξαναθυμηθούμε πως, η δημοκρατία και ο καπιταλισμός δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς την ύπαρξη αποτελεσματικού συστήματος δικαιοσύνης. Θα μπορούσαμε φυσικά να αμφισβητήσουμε το ζήτημα στην βάση του, αντιπαραθέτοντας πως, εξ’ ορισμού, ο καπιταλισμός αποτελεί την πηγή του κακού. Είναι όμως κοινή πεποίθηση στην βασανισμένη αυτή χώρα, πως τα ελληνικά «αστικά» κόμματα δεν κατάφεραν ποτέ να εξασφαλίσουν μια αστική δημοκρατία και την ομαλή λειτουργία βασικών δημοκρατικών θεσμών, προσδίδοντας στην Ελλάδα τα γνωστά οπισθοδρομικά χαρακτηριστικά. Όμως, όπως και νάχει, η επιβολή τιμωρίας, η δίωξη του οικονομικού εγκλήματος- όπως και κάθε άλλου- και η συμμόρφωση της παραβατικής και αντικοινωνικής συμπεριφοράς, αποτελεί βασικό κανόνα συμβίωσης.
Είναι λοιπόν ολοφάνερο ότι η αθλιότητα της ελληνικής δικαιοσύνης, αν μη τι άλλο, έχει καταφέρει δικαίως να μας κατατάξει στις πρώτες θέσεις της υφηλίου με κριτήριο την διαφθορά.
Αναφορικά με τον κ. Παπαντωνίου και το εξαγοράσιμο ποσό της ποινής του, εκείνο που μας εξοργίζει είναι το γεγονός ότι υπήρξε μέρος του πολιτικού συστήματος και ευθύνεται όχι μόνο για την παράλειψη ενός τεράστιου χρηματικού ποσού από την φορολογική του δήλωση και για το αναπάντητο πόθεν έσχες. Ευθύνεται , μεταξύ πολλών άλλων, ( Ο.Ν.Ε. , χρηματιστήριο, …) για την συμβολή του, είτε συμμετέχοντας είτε μη καταγγέλλοντας,  στην φιέστα των στρατιωτικών εξοπλιστικών προγραμμάτων και για την «παράβλεψη» της συσσώρευσης των ελλειμμάτων και του χρέους της χώρας. Αναμφίβολα την ίδια ευθύνη φέρουν όλοι οι υπουργοί και πρωθυπουργοί της τελευταίας 30ετίας και οι βουλευτές, δηλαδή όλοι εκείνοι που καρπώθηκαν κέρδη και απέτυχαν στην άσκηση του ρόλου τους, ως απεσταλμένοι του λαού, απαξιώνοντας μόνοι τους την αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Σε ότι αφορά βέβαια τον λαό είναι σαφές ότι φέρει και αυτός τις δικές του ευθύνες. Είναι όμως ξεκάθαρο ότι αυτό δεν επιβεβαιώνει την αντιλαϊκή επιχειρηματολογία, εκείνων που την υιοθετούν και την εκτοξεύουν στα διεθνή Φόρα, αποσκοπώντας στην αποποίηση των μεγάλων ευθυνών τους, την στιγμή μάλιστα που ο λαός τιμωρείται αδίστακτα.
Δεν ζητάμε βέβαια να διαθέτουν μαντικές ικανότητες γιατί τα μαθηματικά οικονομικά μοντέλα εξασφαλίζουν την πρόβλεψη των αποτελεσμάτων της επιτεινόμενης συσσώρευσης χρέους επί σειρά αλλεπάλληλων ετών. Ως εκ τούτου, τα πράγματα ακολούθησαν προδιαγεγραμμένη πορεία - by the book – μετατρέποντας τον ελληνικό χώρο σε πεδίο κυριαρχίας των άγριων νόμων της φύσης και επικράτησης των αρπακτικών. Με την ίδια ψυχρή λογική, η επιβολή της δημοσιονομικής πειθαρχίας σε συνδυασμό με την μηδενική ανάπτυξη προκάλεσε την ανθρωπιστική κρίση.
Οι εικόνες από τα λουκέτα των μαγαζιών, των πεινασμένων και των άστεγων και η εμφάνιση μιας νέας τάξης νεόπτωχων, δέσμιων, εφ’ όρου ζωής, του τραπεζικού και του φαύλου πολιτικού συστήματος, αλλά, το χειρότερο απ’ όλα, η υποθήκευση των ονείρων των μελλοντικών γενεών αποτελούν τα πειστήρια του καταστροφικού τους έργου. Αν στραφούμε λίγο πιο πέρα, θα δούμε την εικόνα μιας ευρωπαϊκής ένωσης ανήμπορης να συνεχίσει και τα κράτη να ζητούν την επιστροφή αρμοδιοτήτων που της παραχώρησαν. Οι ασύδοτες δυνάμεις της απληστίας διατρέχουν πλέον όλο τον δυτικό κόσμο. Η αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, παγιδευμένη στα ίδια πλοκάμια, αδυνατεί να προβληθεί πλέον ως η γη της επαγγελίας. Ο εφιάλτης της ασυμβατότητας των δημοκρατικών θεσμών με τους νόμους των αγορών του χρήματος, που θέριεψαν από την στενή οικονομική συνεργασία με το πολιτικό σύστημα,  διακατέχει όλους τους πολίτες της Δύσης. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι η  κυριαρχία των αγορών προέκυψε από την έλλειψη η την κατάργηση του περιορισμού και ελέγχου τους.
Με λίγα λόγια, η πρωτοκαθεδρία του Δυτικού κόσμου αμφισβητείται πλέον ανοιχτά. Ο κόσμος μεταμορφώνεται και ο επαναπροσδιορισμός των δημοκρατικών θεσμών, η επιβολή περιοριστικών κανόνων στο χρήμα, η επικράτηση των ανθρωπίνων ιδεωδών και η επιβολή μιας νέας ηθικής  αποτελούν τα μόνα μέσα για την βελτίωση της θέσης του.
Η λογική της ιστορίας όμως επιτάσσει και την συμμετοχή των λαών, δηλαδή του καθένα από εμάς που αναπροσαρμόζοντας την σκέψη μας θα απελευθερώσουμε την δυναμική που βρίσκεται μέσα μας.

Κυριακή 12 Οκτωβρίου 2014

Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ


Οι περισσότεροι γνωρίζουμε ότι η επιβολή φορολογίας και η υποτίμηση του νομίσματος, παραδοσιακά και από αρχαιοτάτων ίσως χρόνων, συναποτελούν το κύριο εργαλείο αντιμετώπισης των χρηματοδοτικών ελλείψεων μιας χώρας. Εκείνο όμως που μπορεί να μας διαφεύγει είναι πώς, στα παρασκήνια της πολιτικής, των δύο τελευταίων αιώνων, και πίσω από «ηγέτες» και «προσωπικότητες» που καταγράφηκαν στην ιστορία θετικά ή αρνητικά, και με τέτοιο τρόπο που να μην μπορεί κανείς να μιλήσει περί του αντιθέτου, βρίσκονται οι Επενδυτές. Εκείνοι που επενδύουν στα χρέη των κυβερνήσεων και των κρατών.
Μια από τις βασικές μάλιστα προϋποθέσεις, για το απρόσκοπτο κερδοσκοπικό τους έργο, αποτελεί η εμπιστοσύνη στην ικανότητα του κράτους να αποπληρώσει τους τόκους, γεγονός που είναι συνυφασμένο με την σταθερότητα της χώρας πράγμα που αρκετά συχνά μας το υπενθυμίζει και η κυβέρνησή  μας. Επειδή όμως πολλές φορές η καλή πίστη της κυβέρνησης δεν αρκεί, πέρα από αυτήν, απαιτείται η, με κάθε τρόπο, εξασφάλιση των δανειστών. Εξ αυτού λοιπόν προέκυψε στην συνέχεια η ανάγκη διείσδυσής  τους στις εσωτερικές υποθέσεις μιας χώρας, η χειραγώγηση των εκπροσώπων του λαού, του ίδιου του λαού και η πρόσβαση στην Ενημέρωση και τη δυνατότητα διασποράς των ειδήσεων και των κατευθύνσεων. Δεν αποτελεί βέβαια ιστορική πρωτιά να εμπλέκονται οι εν λόγω Οίκοι δια των συνεργατών τους ( πολιτικοί , ατζέντηδες και άλλοι ) στα κοινωνικοοικονομικά ζητήματα της χώρας μας αλλά και στην διαχείριση σημαντικών ιδιωτικοποιήσεων, στην έκδοση φιρμανιών και στην επιβολή του Νόμου και της Τάξης.
-Τα αποκρουστικά ωστόσο χαρακτηριστικά των επόμενων εκλογών, όπως τα εκλάβαμε κατά την διαδικασία απόκτησης ψήφου εμπιστοσύνης από την  κυβέρνηση, οφείλονται στο γεγονός ότι ο κύριος «Ήρθε – η ώρα – των Επενδυτών» έδειξε τα κοφτερά του δόντια κάνοντας χρήση μιας ιδιότυπης γλώσσας, που δεν έχει να κάνει με κανένα χωριό αλλά με ενστικτώδεις εκφράσεις του ζωικού βασιλείου για να μας προειδοποιήσει ότι πρέπει να είμαστε φρόνιμοι γιατί οι δανειστές μας πρέπει να κοιμούνται ήσυχοι ( κι είδε κι έπαθε για να τους καθησυχάσει)!
Την ίδια ξύλινη γλώσσα έκανε χρήση και ο κ. Τσίπρας, πλούσια ασαφειών και κρυμμένων νοημάτων χωρίς να πείθει κανέναν ότι δεν ακολουθεί την πεπατημένη, στο πλευρό των Επενδυτών, των δυνάμεων δηλαδή του συντηρητισμού.
Εκείνος όμως που καταφέρνει να κλέβει πάντα την παράσταση είναι ο φέρων εθνικό μανδύα κ. Βενιζέλος  που, αποποιούμενος τον προσωπικό του ρόλο και χωρίς να μπορεί να εγγυηθεί την έξοδο της χώρας από την κρίση και την αύξηση των θέσεων εργασίας (δεν αναφέρομαι στο δημόσιο που οι ίδιοι δημιούργησαν ) μπορεί να εξασφαλίσει την ομαλή και φυσιολογική λειτουργία των αγορών και τον ύπνο των επενδυτών. Ύστερα από όλα αυτά, αποκορύφωση της επιχειρηματολογίας του στον Τύπο αποτελεί η απορία «πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν πολιτικοί, αναλυτές αλλά και πολίτες που μπορούν να σκέφτονται με παλαιούς και ανιστόρητους όρους, χωρίς να έχουν αίσθηση του τι γίνεται στον κόσμο»! δίνοντάς μας την ευκαιρία να επαναχαράξουμε την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον συντηρητισμό και την προοδευτικότητα, έναν χιλιομασημένο όρο που ξεπήδησε από τα σπλάχνα της μεταπολίτευσης.
Πάντως, πέρα από τα ρητορικά του ερωτήματα, η σκληρή πραγματικότητα είναι πως ο πολύς κ. Βενιζέλος, που αρνιόταν επίμονα ότι περιέθαλπε στα συρτάρια του την περίφημη λίστα κατάφερε να αδειάσει τα δικά μας και να μας παραδώσει στις Δυναστείες, φορώντας  μάλιστα την εθνική φανέλα και απαρνούμενος κάθε προσωπικό του ρόλο. Μήπως συμπεριλαμβανομένου και του μεταπολιτευτικού γίγνεσθαι, τότε που με στεντόρεια φωνή αγόρευε κατά του συντηρητισμού και υπέρ της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού; Η να υποθέσουμε ότι τότε δεν γνώριζε την ύπαρξη των αγορών και τα περί της δύναμής τους;
Άντε μετά να πιστέψεις πως σ’ αυτόν τον τόπο γεννήθηκε η Δημοκρατία.