DE PROFUNDIS

     Κάθε τόσο, άλλος ένας συνδιαμορφωτής της προμνημονιακής πολιτικής επιδίδεται, με την δημοσίευση μυστικών συνομιλιών και κειμένων με προβλέψεις για το μέλλον που οι ίδιοι συνέταξαν, στην συγγραφή του Χρονικού.

     Παρακολουθώντας τον ρυθμό των εκδόσεων και των παρουσιάσεων αυτού του είδους βιβλίων, κατ’ αρχήν μας καταπλήσσει  η μεταστροφή τους σε πολυγραφότατους απολογητές, για να φωτίσουν τις σκοτεινές πτυχές του πολιτικού τους βίου και με μια εκ βαθέων εξομολόγηση να μας αποκαλύψουν μυστικά και ντοκουμέντα. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς χαρακτηρίζουν το περιεχόμενο του βιβλίου τους ως την ύστερή τους γνώση, φιλοδοξώντας να μας χρησιμεύσει ακόμη και ως οδηγός στην διαχείριση μελλοντικών πολέμων ! Η αντιφατικότητα ωστόσο των πραγμάτων όπως το γεγονός ότι τουρκικά πολεμικά σκάφη κόβουν διαρκώς βόλτες στο Αιγαίο, ότι εκκρεμούν οι υποθέσεις για τα εξοπλιστικά προγράμματα που έχουν αφήσει την χώρα απροστάτευτη, ότι ξένα προξενεία κάνουν χοντρό παιχνίδι εις βάρος μας στην Θράκη κτλ πολύ σύντομα θα μετατρέψει την αρχική κατάπληξη σε θυμό και απορία για το είδος του πολέμου που εννοούν.

    Καθηλωμένοι στις αγκυλώσεις της νεοελληνικής κουλτούρας και της μεταπολιτευτικής ελαφρότητας, καταγράφουν τα συμβάντα του παρελθόντος αφήνοντας να εννοηθεί πως , σε ότι τους αφορά, «αυτοί τα έλεγαν, αλλά . . .» κι ύστερα καταχωρούσαν στα προσωπικά του αρχεία τις παρατηρήσεις τους και τα συμπεράσματα της μαθηματικής επεξεργασίας των προβλημάτων της οικονομίας, αν και υπεδείκνυαν μία χώρα σε καταστροφική πορεία, όπως έκαναν κάποιοι άλλοι με τις λίστες, μέσα στο συρτάρι!

     Με τον πολύ απλό αυτό τρόπο η σημερινή πολυγραφότητα τεκμηριώνει πως οι γράφοντες υπηρετούν την δημοκρατία μόνο φραστικά και ωφελιμιστικά αλλά και επιτρέπει την διάχυση της υποψίας για την μεταμόρφωση της εξουσίας σε μαφιόζικη φαμίλια που με τους μηχανισμούς της επιβάλει τον τρόμο, την σιωπή και την υποταγή. Στο σημείο βέβαια αυτό πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι, οι θεωρίες οι ιδεολογίες αλλά και οι αντιλήψεις ακόμη και τα λόγια μας ( το γεγονός ότι στην ελληνική γλώσσα οι λέξεις έχουν εννοιολογική σημασία αποτελεί μοναδικό προνόμιο  ) δεν είναι μεταφυσικά πράγματα που μπορούν να μην ταυτίζονται με τον αληθινό κόσμο και τις καθημερινές μας πράξεις, κυρίως όμως ότι προϋποθέτουν τον σεβασμό μας προς τις αρχές τους.

     Εντούτοις, παρόντες σε κάθε φάση του Χρονικού και χωρίς να έχουν ρίξει ούτε μία ντουφεκιά, καταλήγουν σε διαπιστώσεις … της στερνής τους γνώσης γιατί αυτοί οι άκαπνοι και ατσαλάκωτοι απλώς κατασκευάζουν άλλοθι και χτίζουν την προσωπική τους υστεροφημία, υποβάλλοντας εαυτούς σε ανώδυνες καθαρτήριες διαδικασίες και άτυπες εξομολογήσεις.  Εξάλλου δεν μπορεί να γίνει και αλλιώς μιας και τα κακουργήματα μετατρέπονται σε πλημμελήματα για τους καταχραστές του Δημοσίου, εν μία νυκτί, προσδίδοντας στην Δημοκρατία έναν οξύμωρο χαρακτήρα, χωρίς τους θεσμούς και τους κανόνες. Αυτό βέβαια μας παραπέμπει σε κείνο που οι εισαγγελείς και οι λειτουργοί της δικαιοσύνης γνωρίζουν καλύτερα από εμάς τι σημαίνει, άνθρωπος χωρισθείς νόμων και δίκης των ζώων χείριστον .

     Κι ενώ τα πρόσωπα που επέβαλλαν τις ολέθριες πολιτικές συνεχίζουν να βρίσκονται στο προσκήνιο των εξελίξεων και ο αγώνας εντείνεται με ασκήσεις προεδρολαγνείας, το μελάνι των κοντυλοφόρων συνεχίζει το ανούσιο έργο του. Ο λαός ωστόσο, με  απλή μαθηματική λογική, γνωρίζει τι έγινε, τι δεν έγινε και τι έπρεπε να γίνει για να μην καταλήξει θύμα «του υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος» και έρμαιο της εξωθεσμικής υπερεξουσίας μελανόμορφων λακέδων.

Η ενεργοποίηση της δυσπιστίας

Είναι αλήθεια πως αρκετές φορές η κατεστημένη πραγματικότητα εμφανίζεται τόσο υποσχόμενη ή αναπόφευκτη που απωθεί ή απορροφά κάθε άλλη επιλογή. Στην προκείμενη όμως περίπτωση, οι απειλές και οι εκβιασμοί ανάμεσα στις δεξιές και τις ακροδεξιές φατρίες, για την δημοσιοποίηση μυστικών συνομιλιών και ο φόβος πως  η, προσβλέπουσα στην εξουσία, αριστερή αντιπολίτευση, αποτελεί το εναλλακτικό χαρτί του κατεστημένου, προκαλούν την αμφιβολία μας. Η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, όποιο προσωπείο κι αν φορέσει, βρίσκεται σε σύγκρουση με τις πραγματικές ανάγκες, τις επιθυμίες και τους πόθους των ανθρώπων.

Οι αυθαίρετες φορολογίες, η καταλήστευση των Ταμείων και η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, οι συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων αλλά και κάθε είδους ανταποδοτικών οφελών, το ξεπούλημα της περιουσίας των λαών, η επιβολή νέων ηθών αλλά κυρίως, η επιβράβευση της διαπλοκής και της αλητείας με την διαγραφή του αξιοποίνου για όσους κατηγορούνται για υπηρεσιακά εγκλήματα όπως : απιστία, κατάχρηση εξουσίας , ψευδή βεβαίωση, υπεξαίρεση, δωροδοκία, παράβαση καθήκοντος κτλ- μάλιστα λίγο πριν τις εκλογές- αποδεικνύει την οπισθοδρομική, αν όχι τυφλή, πορεία του σάπιου κατεστημένου συστήματος. Με λίγα λόγια , το παιχνίδι  που συντηρεί την αδικία με τους καταπιεστικούς οικονομικούς και επικοινωνιακούς μηχανισμούς να καταδυναστεύουν και να κατευθύνουν τις ζωές μας είναι ανάγκη να περιοριστεί με την επιβολή νέων κανόνων.

Με αυτά τα δεδομένα, το μόνο σίγουρο είναι πως η προσκόλλησή μας σε αυτή την πραγματικότητα θα συνεχίσει να διαιωνίζει τον παραλογισμό και την ανελευθερία. Η υποταγή θα μας περιορίζει όλο και πιο πολύ στα όρια των δεδομένων καταστάσεων και της συνήθειας σε έναν αγώνα μικροσυμφερόντων, που καμία σχέση δεν έχει με το κοινό καλό. Στο μεταξύ, η επικράτηση ενός πολιτισμού ιδιαίτερα χαμηλών αξιώσεων, στην γη των Ιώνων φιλοσόφων, του Σαίξπηρ, του Χέγκελ, του Ουγκώ, .. θα συνεχίσει να υποβιβάζει την νοημοσύνη μας.

Εν τούτοις, αν παραμερίσουμε τους παραμορφωτικούς φακούς και ενεργοποιήσουμε λίγη δυσπιστία, θα διαπιστώσουμε πως στην ζωή τίποτα δεν είναι δεδομένο αλλά και πως όταν είναι δεν θεωρείται απαραιτήτως θετικό η πραγματικό, αν πρώτα απ’ όλα δεν δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Άλλωστε, η δυσπιστία και η απαξίωση του κύρους των γεγονότων, ακόμη και η αντίθεση προς αυτά, αποτελεί κανόνα προόδου που οδηγεί πέρα από την επιφάνεια τω ν πραγμάτων στην ίδια την ουσία και την λογική τους, εξαλείφοντας τον παραλογισμό.

Τα παραπάνω βέβαια σημαίνουν πως, αποδεσμευμένοι από τις συμβατικότητες με τις οποίες δέσαμε  τους εαυτούς μας, πρέπει συνειδητά να επιβεβαιώσουμε πως η κατεστημένη πραγματικότητα δεν μπορεί να εμφανίζεται ούτε υποσχόμενη, ούτε αναπόφευκτη. Εξάλλου, δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως ο «ευρωσκεπτικισμός» απασχολεί πλέον μεγάλο αριθμό ευρωπαίων πολιτών, που βιώνουν καθημερινά το ανεκπλήρωτο των προσδοκιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με προοπτικές επιδείνωσης των συνθηκών επιβίωσης. Συνεπώς, οι λέξεις και οι έννοιες δεν πρέπει να μας τρομάζουν γιατί ακόμη και η αμφισβήτησή τους δεν αποτελεί παραφωνία με την παγκόσμια ιστορική πορεία, όταν ολόκληρα συστήματα κανόνων και συμβάσεων έχουν κατά καιρούς καταρρεύσει. Σε τελική ανάλυση, η αλήθεια δεν βρίσκεται στα καθιερωμένα πρότυπα και τις καθιερωμένες αντιλήψεις.

ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΕΧΕΙΣ ΑΛΙΣΒΕΡΙΣI ΜΕ ΝΤΕΡΒΙΣΑΔΕΣ ΣΤΗΝΕΙΣ ΧΟΡΟ

Η Θράκη αποτελεί τον γεωγραφικό τόπο όπου δοκιμάζεται εμπράκτως ο καιροσκοπικός και επικίνδυνος χαρακτήρας ενός κόμματος. 
Η πρόσφατη επίσκεψη, μάλιστα, του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στα Πομάκικα χωριά της Θράκης σπεύδει να επιβεβαιώσει τα λεγόμενα αλλά και να αποδώσει τα ανωτέρω χαρακτηριστικά στον εν λόγω πολιτικό σχηματισμό.

Για όσους δεν γνωρίζουν, μιας   και δεν επιδιώχθηκε ιδιαίτερη δημοσιότητα στο θέμα, οι συνοδεύοντες μειονοτικοί εκπρόσωποι του νομού, έθεσαν ενώπιόν του και χωρίς την αμφισβήτησή του, το θέμα της διγλωσσίας στα δημόσια σχολεία της περιοχής κάνοντας αναφορά στην τουρκική ! και την ελληνική γλώσσα, απαξιώνοντας τους Πομάκους από την μητρική τους γλώσσα.  Οι Πομάκικοι πληθυσμοί της Θράκης, όπως είναι γνωστό, έχουν μια γλωσσική ιδιαιτερότητα που αποτελεί βουλγαρικό ιδίωμα το οποίο ουδεμία σχέση έχει με την τουρκική γλώσσα, πέραν, ενδεχομένως γλωσσικών δανείων που προέκυψαν, όπως σε όλες τις βαλκανικές γλώσσες, από την πολύχρονη σχέση υπόδουλου-εξουσιαστή κατά την Οθωμανική κατάκτηση. Συνεπώς, οποιαδήποτε παραποίηση του γλωσσικού αυτού ζητήματος δεν παραπέμπει απλά στην εγκυκλοπαιδική άγνοια ενός πολιτικού, που φιλοδοξεί  να είναι ο επόμενος ηγέτης της χώρας, παρά αποκαλύπτει την συναίνεση του ΣΥΡΙΖΑ, να συμπεριληφθούν οι ορεσίβιοι της Θράκης σε «τουρκο»μουσουλμανικές πλειοψηφίες, για την εξυπηρέτηση περαιτέρω αντεθνικών σχεδιασμών.

Οφείλουμε επίσης να διασαφηνίσουμε πως η θρησκευτική ταύτιση δεν παραπέμπει απαραιτήτως σε κοινή φυλετική καταγωγή ή σε κοινότητα συμφερόντων. Κάποιες φορές μάλιστα αυτή καθ’ αυτή δεν είναι καθοριστική καθώς γνωρίζουμε τις διαφορές που χωρίζουν τους προτεστάντες από τους καθολικούς  ή τους σουνίτες από τους αλαουίτες.

Ο εν λόγω πολιτικός σχηματισμός  της αριστεράς  πάντως, δεν μας εκπλήσσει με τους ακροβατισμούς  του στην Θράκη, γιατί έχει απασχολήσει και στο παρελθόν τους πολίτες αυτής της χώρας, με τις ιδιαίτερες  συμπεριφορές του επί του λαθρομεταναστευτικού αλλά και με τα τυχοδιωκτικά κυνήγια μαγισσών, αποσκοπώντας στην βίαιη αποδόμηση της ψυχής του λαού και των πεποιθήσεων που συσσωρεύει ο ιστορικός χρόνος, επιτείνοντας  την παρακμή και την αδιαφορία σε μια χώρα όπου όλα τα στοιχεία έδειχναν πως οδεύει στην οικονομική καταστροφή.

Την ίδια τυχοδιωκτική πολιτική άλλωστε, στον γεωγραφικό αυτό χώρο, άσκησε και το ΠΑΣΟΚ που, όντας σε κατάσταση πλήρους αποσύνθεσης, βλέπουμε να ξαναγεννιέται  με την προσχώρηση πολιτικών, που  για χρόνια υπηρετούσαν πιστά τις καταστροφικές τακτικές του κόμματός τους, στον ανερχόμενο αντιμνημονιακό χώρο της αριστεράς. Ο ελληνικός λαός βρίσκεται για άλλη μια φορά και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, αντιμέτωπος με έναν επίδοξο ηγέτη που επιδίδεται σε ασκήσεις γοητείας, μιμούμενος  προκατόχους του, που ακόμη πληρώνουμε ακριβά τα «ονειροπολήματα» τους, ενώ είναι φανερό πως η αντιμνημονιακή λεγόμενη αριστερά επιδιώκει να καταλάβει το κενό που άφησαν οι απερχόμενοι.

Οι ανατροπές που στην συνέχεια υποσχέθηκε ο κ. Τσίπρας στους απαξιωμένους γλωσσικά Πομάκους, επιχειρώντας να διαγράψει την γλώσσα που τους διακρίνει από τους λοιπούς μειονοτικούς, θα πρέπει να γνωρίζει πως δεν προκύπτουν από μεγάλα λόγια και υποσχέσεις. Η γνήσια αλλαγή είναι απόρροια της ανάγκης, των κατεργασιών που επιτελεί ο χρόνος και των πολύ σιωπηλών διεργασιών στο μυαλό των ανθρώπων. Γι αυτό και τα γλωσσικά πυροτεχνήματα του κ. Τσίπρα το μόνο που μπορούν να μας επιβεβαιώσουν είναι πως, με την επικράτηση του –τάχα- αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ, θα προκύψουν τα ίδια, μετονομασμένα μοντέλα, με τις ΦραγκουδοΔραγωνοΡεπούσηδες, να συνεχίζουν να στοιχειώνουν τις ζωές των κατοίκων αυτού του τόπου.

Σε τελική ανάλυση και με πολύ απλά λόγια, δεν μπορεί να διεκδικεί κανείς τον τίτλο του πολίτη του κόσμου, όταν θέτει εαυτόν στην υπηρεσία εθνικών σχεδίων άλλων χωρών.

ΑΝ ΑΛΛΑΧΤΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΣΕΝΑ

        Η τελευταία οικονομική κρίση που έπληξε την εύφορη κοιλάδα της Δύσης επισφράγισε το τέλος μιας εποχής και μετατόπισε το κέντρο βάρους της οικονομίας. Οι οικονομικές αλλαγές που άρχισαν να εφαρμόζονται από την δεκαετία του 1980, έχουν αφήσει το στίγμα τους στις σημερινές εξελίξεις και μας υπενθυμίζουν πως πίσω από κάθε ιστορικό φαινόμενο κρύβονται οι οικονομικές δραστηριότητες, ακριβώς όπως πίσω από τις κυβερνήσεις βρίσκεται η οικονομική εξουσία.

       Στις παρούσες συνθήκες και ευκολότερα από ποτέ άλλοτε, γίνεται αντιληπτό πως οι κυβερνήσεις επιβάλλονται κατά δικτατορικό τρόπο, με την χρηματοδότηση της προεκλογικής τους εκστρατείας για να δανείζονται με υψηλά επιτόκια, να φέρονται γενναιόδωρα με ξένα χρήματα, να δίνουν απατηλές υποσχέσεις και, καταδικασμένες να χρεοκοπήσουν, να επιβάλλουν φόρους και περικοπές μισθών. Στο ίδιο τραπέζι καταστρώνουν μαζί τα επιτελικά τους σχέδια, στοχεύοντας στον πολλαπλασιασμό των αριθμών που διαπιστωμένα βλάπτουν τον άνθρωπο. Αυτόν που αποτελεί τον δέκτη των υποσχέσεων ευημερίας με την μορφή λέξεων απογυμνωμένων από την σημασία τους, που ότι τους έχει απομείνει είναι μυστηριώδεις δυνάμεις που προκαλούν το δέος.

      Γιατί όπως έχει διακριβωθεί, οι μάζες χρειάζονται έναν ηγέτη που θα τις υπνωτίζει και θα τις υποβάλλει με τέτοιο τρόπο έτσι που να υιοθετούν ιδέες αλλά ακόμη και να ταυτίζονται με αυτές, καθώς τα λόγια του ηγέτη διεισδύουν στην περιοχή του ασυνειδήτου. Τα πλήθη αισθάνονται πως οι επιλογές είναι δικές τους, αγνοώντας πως πίσω από πολλές καθημερινές μας σκέψεις και πράξεις υπάρχουν κίνητρα που αγνοούμε. Το χειρότερο όμως όλων είναι πως, ανίκανοι να αξιολογήσουμε τις πληροφορίες και τα δεδομένα, παγιδευμένοι στην παραδοσιακή συνταγή του άρτου και των θεαμάτων, χάνουμε ακόμη και το αντανακλαστικό της ελευθερίας.

       Στο τέλος, ιδιαίτερα όταν οι κυβερνήσεις ξεπερνούν τα πιστωτικά τους όρια και ρίχνουν έξω το καράβι, τιμωρούνται οι λαοί και τότε μπορεί να κινητοποιηθούν κάποιες διαδικασίες αυτεπίγνωσης και καθώς αναλαμβάνουμε έναν πιο ενεργητικό ρόλο για την απόκτησή της, υπάρχει η ελπίδα να αναδειχθούν δυνάμεις που μέχρι πριν ήταν σε καταστολή.

      Οι παγκοσμίως πλέον αποδεκτοί και νομιμοποιημένοι οικονομικοί οργανισμοί και οι κυβερνήσεις συναποτελούν αυτό που λέμε , δημοκρατία των αγορών. Μέσα σε αυτήν , οι δωροδοκίες των κοινοβουλευτικών για την εξασφάλιση ευνοϊκής νομοθεσίας και ρυθμίσεων αλλά και για την διακίνηση όπλων, τεχνολογίας και διαφόρων εμπορευμάτων αποτελούν ένα εργαλείο του συστήματος αυτού. Και για να γίνουμε πιο σαφείς σε ότι αφορά την δημοκρατικότητά τους, αρκεί να αναφερθούμε στον τρόπο επιλογής ενός προμηθευτή, μεταξύ πολλών που διαθέτουν παρόμοια προϊόντα, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τον πολεμικό εξοπλισμό, όπου οργιάζει η εγκληματικότητα, που μπροστά της ωχριά η τρομοκρατία των λεγόμενων αναρχικών, που συχνά τελούν υπό τις εντολές τους. Το αποτέλεσμα τελικά είναι πως , ύστερα από την εφαρμογή αλλεπάλληλων εξοπλιστικών προγραμμάτων που έχουν αποφέρει κέρδη εκατομμυρίων- από μίζες- σε πρωθυπουργούς , υπουργούς, γραμματείς κτλ η Ελλάδα είναι μια χώρα χωρίς πολεμικό εξοπλισμό, προς την οποία το Αμερικανικό Κογκρέσο πρόσφατα ενέκρινε να διαθέσει 30  αρματοφόρα !

           Για να επιστρέψουμε όμως στους σχεδιασμούς της εν λόγω δημοκρατίας, που στοχεύει στην ευημερία των αριθμών, διαπιστώνουμε, σε πραγματικές συνθήκες, πως όταν οι δείκτες των κερδών τους πιάνουν ασύλληπτα ύψη, ενισχυμένοι από τις τζογαδόρικες τάσεις των παικτών, το αποτέλεσμα είναι οι δείκτες ανεργίας, πληθωρισμού και εξαθλίωσης να εκτοξεύονται σε επίπεδα συνθηκών πολέμου. Έτσι οι καιροσκόποι και οι μαριονέττες – κυβερνήσεις λυμαίνονται τον πλούτο των λαών και στιγματίζουν τον ιστορικό χάρτη με «μαύρες μέρες» κατά τις οποίες, ενώ καταρρέουν τα οικονομικά συστήματα διεθνώς, δημιουργούνται περιουσίες μεγέθους μεγαλυτέρου των εθνικών οικονομιών.

Οι ανήθικοι αυτοί μηχανισμοί είναι υπεύθυνοι για την παρούσα κρίση και αποτελούν την αιτία που η αποπληρωμή του χρέους των χωρών είναι ανθρωπίνως αδύνατη ενώ παράλληλα παρατηρούμε πως πλήττουν τον θεσμό του κράτους αλλά και την ατομική ιδιοκτησία, που αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του αστικού πολιτεύματος, συντελώντας στην βίαιη πρόκληση κοινωνικών αλλαγών, με τις μάζες να ξυπνούν στο καναβάτσο μη έχοντας ακόμη καλά αντιληφθεί πως πληρώνουν ακριβά το τίμημα του ξεπουλήματος του τίτλου του πολίτη, για ένα κόκκαλο κάλπικης ευημερίας. Είναι γνωστό άλλωστε πως η οικονομία και η ψυχολογία των μαζών φτιάχνουν την ιστορία.

         Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν θα διαπιστώσουμε πως δεν χωρίζει πολύς δρόμος τους πλιατσικολόγους σταυροφόρους, κονκισταντόρες και κάθε λογής εισβολείς, που καταλήστευαν τον χρυσό και το ασήμι των γειτονικών βασιλείων και του Νέου Κόσμου, από τους σύγχρονους πλιατσικολόγους που επινόησαν το, χωρίς φυσική υπόσταση, χρήμα και τις καινοτομίες που θα ακολουθούσαν, υποσχόμενες ασύλληπτα κέρδη και χρεωκοπίες σε μια συνεχή εναλλαγή, ενώ οι λόφοι των λαφύρων και ο αριθμός των θυμάτων είναι κάθε φορά τεραστίων διαστάσεων. Είναι δε δύσκολο να αποφύγουμε τις ιστορικές αναλογίες βλέποντας τα ανταλλακτήρια χρυσού να κατακλύζουν ακόμη και επαρχιακούς δρόμους της χώρας μας, για να κληθούν από την μνήμη του καθενός οι σωροί από κοσμήματα και τιμαλφή των κρατουμένων καθ’ οδόν προς τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι μαυραγορίτες που πλούτιζαν στην κατοχή από την πείνα και την δυστυχία των άλλων και πολλές άλλες εικόνες. Γεγονότα που τολμούμε να τα παρομοιάσουμε με τις μυστικές αποστολές ευγενών, με σκοπό να μαζέψουν όλα τα χρυσά και ασημένια νομίσματα της ευρωπαϊκής ενδοχώρας ή τις επιδρομές ένστολων τακτικών στα σεντούκια των φτωχών ανθρώπων.

         Ύστερα από όλα αυτά και γυρίζοντας πίσω στην θλιβερή πραγματικότητα της χώρας μας, που έχει βγει στο σφυρί, δεν μπορούμε παρά να χαμογελάσουμε διαβάζοντας τις κομψές – μα χωρίς επιχειρήματα και συλλογισμούς- γραμμές ορισμένων κονδυλοφόρων του Τύπου που αναλίσκονται διερωτώμενοι, αν τάχα η ελληνική κυβέρνηση έχει ένα εθνικό σχέδιο ! ενώ κάποιοι πιο θρασείς υποστηρίζουν πως η κυβέρνηση ετοιμάζεται να κουνήσει το μαντήλι για να αποχαιρετίσει το μνημόνιο και την τρόικα…

ΚΑΡAΓΚΙΟΖ ΜΠΕΡΝΤΕΣ

                                     

     Παρά τις συνεχείς επιβεβαιώσεις βελτίωσης  των οικονομικών και τις πρωτογενείς πλεονασματικές εξαγγελίες, που θα συμβάλλουν στην μείωση του χρέους, βαδίζουμε προς το τέλος  άλλης μιας χρονιάς με την κρίση να βαθαίνει και να διαπερνά βίαια όλα τα εθνικά σύνορα, με σκοπό να τα αφανίσει. Οι βολές κατά των πυλώνων του κοινωνικού κράτους που υπέθαλπε την επανάπαυση και τις αυταπάτες το επιβεβαιώνουν. Η ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών της ζωής των πολιτών και η κλιμάκωση των ενεργειών της εξουσίας, με την επιβολή όλο και πιο σκληρών μέτρων και την εφαρμογή όλων και πιο αδίστακτων μεθόδων με την εξαγορά, τον εκβιασμό, τις παρακολουθήσεις και – στα πιο δύσκολα- με δολοφονίες το επαληθεύουν.

    Μέσα στην αντάρα και την αναμπουμπούλα, η πολιτική εξουσία αποκαλύπτει, επιτέλους, το σκληρό πρόσωπο που έκρυβε πίσω από προσωπεία και να υποστηρίζει απροκάλυπτα την συστράτευσή της με τις αγορές αποδεικνύοντας πως οι όρκοι στο Σύνταγμα, τον κοινοβουλευτισμό και την δημοκρατία είναι, αν μου επιτρέπεται η πρωθυπουργική ορολογία, Καραγκιόζ  Μπερντές. Τα πρόσωπα των φαύλων που μας έσυραν στο σημείο μηδέν για να μας σώσουν είναι γνώριμα. Δεν θα διαφωνήσουμε βέβαια μαζί τους, «λεφτά υπάρχουν» απλά είναι θέμα οπτικής γωνίας, καθώς υπάρχει πακτωλός λιμνάζοντος χρήματος που αναζητά επίμονα διέξοδο, δια του δανεισμού και της τοκογλυφίας, που ισχυρά θρησκευτικά κέντρα απέτυχαν να εξοστρακίσουν.

   Ούτως εχόντων των πραγμάτων, τηρώντας πιστά την φαυλοκρατική παράδοση, που κρατάει από την σύσταση του νεοελληνικού κράτους, η οικογενειοκρατία και οι κομματικές ολιγαρχίες συνεχίζουν το πελατειακό έργο έχοντας ως πρώτο μέλημα την προσκόλλησή τους στην εξουσία και τα προνόμια, παρακάμπτοντας κάθε έννοια νομιμότητας. Άλλωστε επιπλέον γνωρίζουμε πώς ακόμη και τεχνητές ! συνθήκες έχουν οδηγήσει Έλληνες «διαπραγματευτές» στα χλιδάτα γραφεία των δανειστών, για να αποχωρήσουν θαμπωμένοι από τον πλούτο, αποκομίζοντας δώρα και ανταλλάγματα. Δίνοντας δουλικές υποσχέσεις ότι θα επανέλθουν, χωρίς ωστόσο να γνωρίζει κανείς από τους συμπατριώτες τους, ποια ακριβώς ήταν τα διαπραγματευόμενα ποσά, ποια ήταν τα ανταλλάγματα, οι όροι και τα δεσμά που τους χαλκεύαν.   Πίσω στην πατρίδα εκείνοι καμώνονταν πως πάνε να φτιάσουν κράτος.

     Γνωρίζοντας αυτά δεν μας ξαφνιάζει η φαύλη πολιτική εξουσία που έχουμε μπροστά μας. Φτιαγμένοι από τα ίδια φθηνά υλικά, μα πιο ραφιναρισμένοι, περασμένοι από μεγάλα σχολειά, καταδικάζουν στο σκοτάδι τα σπιτικά χιλιάδων συμπατριωτών τους με την διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος, ενός αγαθού που άλλοτε αποτελούσε τον δείκτη πολιτισμού μιας χώρας, μετατρέποντάς τα σε … παράγκα του Καραγκιόζη. Με την διασπορά του τρόμου, τα χαράτσια πάνω σε κάθε κινητό και ακίνητο, με το μαύρο στην ενημέρωση - με σκοπό να την μονοπωλήσουν - την δικαιοσύνη, την παιδεία, … καμώνονται πως πάνε να νοικοκυρέψουν την πατρίδα τους. Στην πραγματικότητα με την εκποίηση του κράτους, με το πατρονάρισμα των θεσμών, την επιβολή κοινωνικοοικονομικών αναδιαρθρώσεων αλλά και την περιουσιακή απομείωση και τον ευτελισμό των πολιτών, επιβάλλουν βίαια τους κανόνες που θα διέπουν μια νέα εποχή δουλείας, ως γνήσιοι, στρατευμένοι νεοταξίτες.

    Παρακολουθώντας τις γενικόλογες διακηρύξεις και υποσχέσεις της ρητορικής τους, σε μια αντίστροφη πορεία που διαπερνά τους δρόμους των σκέψεών τους, πριν αυτές μετατραπούν σε λέξεις, καταλήγουμε στο βάθος των συμπλεγμάτων και την αντικοινωνικής συμπεριφοράς τους. Οι τεχνικές και οι μηχανισμοί που υιοθετούν για να εκμεταλλευτούν τις προσδοκίες, τις ανάγκες και τις αδυναμίες μας και οι διαδικασίες μαζικής υποβολής για να καταστείλουν τις αντιδράσεις μας και να ενεργοποιήσουν τον τρόμο, μας ταπεινώνουν. Καθώς η περιφρόνησή  τους για τον λαό γίνεται όλο και πιο φανερή πίσω από τις λέξεις στο βάθος του μυαλού τους έχει ήδη αρχίσει να παίρνει μορφή η φασίζουσα συμπεριφορά τους.

   Σε τελική ανάλυση η γενναιόδωρη υπόσχεση του πρωθυπουργού να μας προσφέρει free  Wi Fi, δεν νομίζουμε πως είναι ένα αθώο δωράκι … στον γάμο του Καραγκιόζη !