Παγιδευμένοι στην «λογική» τους

Η Ελλάδα είναι μια χώρα με πλούσιους φυσικούς πόρους και κατέχει μια τέτοια στρατηγική θέση που θα μπορούσε να της εξασφαλίσει σημαντικό ρόλο στην χάραξη της παγκόσμιας πολιτικής. Εντούτοις, εκατομμύρια Ελλήνων πολιτών αναγκάζονται, με την παραβίαση της λογικής, την τρομοκρατία και τον εκβιασμό, να αποπληρώσουν αυτοί τα χρέη που άφησαν οι κυβερνήσεις και οι συνεργοί τους. Μέσα στην δίνη των δανείων και των χρεών, η ιδιαιτερότητα της Ελληνικής πραγματικότητας χάθηκε για άλλη μια φορά γιατί η χώρα κατέληξε πάλι στην επιβολή εκχώρησης του δικαιώματος διακανονισμού των χρεών σε κυβερνήσεις δουλικά διακείμενες στους πιστωτές.

Απαραίτητοι συνοδοιπόροι στην υλοποίηση των σχεδιασμών αυτών είναι οι υπέρμαχοι του πλουραλισμού των Media. Αρκεί να ανακαλέσουμε από την μνήμη μας το τελεσίγραφο των Νατοϊκών εκπροσώπων προς την Σερβική ραδιοτηλεόραση, πως πρέπει να διαθέσει ένα σεβαστό καθημερινό τηλεοπτικό χρόνο στα Δυτικά Μέσα, με προφανή σκοπό τον προσεταιρισμό της Κοινής Γνώμης. Για όσους μάλιστα δεν θυμούνται ακολούθησε η άρνηση, ο βομβαρδισμός του κτιρίου και η δολοφονία αρκετών δημοσιογράφων.

Ως εκ τούτου, μπορούν ανεμπόδιστα πλέον όλοι οι Βαλκανικοί λαοί να βυθίζονται καθημερινά στην αποχαύνωση τηλεοπτικών υποπροϊόντων της «πεφωτισμένης» Δύσης, της Οθωμανικής και Νέο-οθωμανικής «μεγαλοπρέπειας» και της παραβίασης της συλλογικής τους μνήμης. Επιλεκτικά θα αντιπαραθέσω, μάλλον με επιείκεια, στην αντίληψη ορισμένων «διανοουμένων» που υποστηρίζουν πως συγκεκριμένα ιστορικά πρόσωπα δεν αποτελούν ηρωικές μορφές, ότι η ιστορία αναγνωρίζει εκατομμύρια γνωστών και άγνωστων, ηρωικών μορφών και απλών καθημερινών ανθρώπων που αγωνίστηκαν για το καλό με κάθε κόστος. Το να σχολιάζει λοιπόν κανείς τον «κακό» χαρακτήρα του Διάκου ή του Κολοκοτρώνη, πίνοντας τον καφέ του και χωρίς να κινδυνεύει από εχθρικό βόλι, εκτός του ότι παρουσιάζει εξαιρετικό βαθμό ευκολίας, αποτελεί ανεντιμότητα αλλά κυρίως υποκρύπτει αρκετό δόλο. Άλλωστε, ακόμη κι αν οι ήρωες μας μοιάζουν ως προς τις αδυναμίες, τα ελαττώματα και τα λάθη μας, η μεγάλη μας διαφορά από αυτούς είναι η αυτοθυσία, που τους κάνει να ξεχωρίζουν.

Πέραν όμως όλων αυτών των παραπλανητικών «κατασκευασμάτων» που θα συνεχίσουν να προβάλλονται, ο ορθολογιστικός τρόπος σκέψης βομβαρδίζεται καθημερινά με μια συλλογιστική όπου θριαμβεύουν οι αριθμοί, τα χρηματικά και οικονομικά μεγέθη που, αποτελώντας ακατανόητες συνθέσεις γραμματικών συμβόλων, στραγγαλίζουν τον ανθρώπινο νου θαρρείς και δεν φτιάχτηκαν για να τον υπηρετήσουν.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον πάντως παρουσιάζει το γεγονός πως και οι Έλληνες ανησυχούσαν για την ίδρυση της Νομισματοκοπίας. Πως ακόμη μεγαλύτερη αναταραχή προκάλεσε η επινόηση του χάρτινου χρήματος και η υιοθέτηση των κανόνων που το διέπουν. Πως έχει παραχθεί ασύλληπτο διανοητικό έργο από γίγαντες της σκέψης, βασισμένο στο ζήτημα της αλήθειας των πραγμάτων  και της ανατροπής της λογικής που προκαλεί η αναντιστοιχία ανάμεσα στα πράγματα και τα σύμβολα, χρησιμοποιώντας μάλιστα ως χαρακτηριστικό παράδειγμα, την μετατροπή ενός χαρτιού σε χρυσάφι. Πως σπουδαίοι ποιητές χαρακτήρισαν το χάρτινο χρήμα ως «σκιά χωρίς ουσία» και το θεώρησαν παράλογο που ένα στείρο πράγμα μπορεί να πολλαπλασιάζεται.(Και να σκεφτεί κανείς πως δεν γνώριζαν το ηλεκτρονικό )!

Η διατάραξη αυτή της ανθρώπινης λογικής – χωρίς να έχουμε το δικαίωμα αποστασιοποίησης από τα λάθη ή απενοχοποίησης  ( παραγραφής ) των εγκλημάτων – γίνεται αντιληπτή και σήμερα βιώνοντας την αντιστοίχιση του χρέους με την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, της προσωπικής μας ελευθερίας και όσων συνεπάγονται. Με ψεύτικες ελπίδες και υποσχέσεις, έχουν χαθεί πολύτιμα χρόνια προσκόλλησης σε ιδεοληψίες περί της ευρωπαϊκής προοπτικής και του ευρώ. Δεν λάβαμε καθόλου υπ’ όψη μας την εκδοχή πως οι τεχνητές συμβάσεις τροποποιούνται αλλά και ανατρέπονται, παρά χρειάστηκε ο υποβιβασμός της χώρας σε επαρχία, η φτώχεια, τα συσσίτια, η ανεργία ίσως και η εμφάνιση κάποιων αποσχιστικών τάσεων της Αγγλίας  ή και άλλων ευρωπαϊκών χωρών για να προβληματιστούμε.

Το βόλεμα και η επιβολή του παραλογισμού των Μέσων Μαζικής Διαχείρισης,  που περιγράφει το σκοτάδι έξω από τα τείχη, μας έκαναν να ζούμε τρέμοντας ακόμη και από μία «σκιά» . Παγιδευμένοι στην «λογική» τους αδυνατούμε να συλλάβουμε το νόημα των λέξεων που μας μεταφέρουν την εικόνα κάποιων ανθρώπων (με ελαττώματα και αυτοί) στα ξερονήσια γιατί δεν… συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις.

Είναι ξεκάθαρο ότι το άμεσο μέλλον προμηνύει την απώλεια ακόμη μεγαλύτερου μέρους της εναπομείνασας ελευθερίας μας, όμως η παραπληροφόρηση και ο ενδοτισμός μάς αποτρέπουν από την δυναμική αντιπαράθεση, που μπορεί να σπρώξει προς τα μπρός την ιστορία για την διαμόρφωση νέων συνθηκών και νέων τεχνητών συμβάσεων. Η διανοητική μας σύγχυση εμποδίζει την λογική καταχώριση δεδομένων και την εξαγωγή συμπερασμάτων.

Δεν χωρά αμφιβολία  βέβαια πως  ο Κολοκοτρώνης θα πικραινότανε με την ανημποριά μας και πως όσα κι αν επινοήσουν ακόμη, η θέση μας στην Ιστορία δεν θα είναι μαζί του.

MADE N USA

During the campaign  for the election of the new President of the US  both candidates were dominating the Media everyday without showing that one of the two makes the difference;  the efforts made to reveal their intentions and to unfold their skills do not convince the American citizen that either of them can provide solutions. Certainly, the stage setting and rhetoric are not enough.
Mr. Romney promises that he will do anything to get the US economy started and to support those who want to produce. The collapse of the Middle Class, as he notes, is undoubtedly  the cause of unemployment plaguing the country. Nevertheless, his insistence to give the solution to the problem, as if unaware that the transfer of the production facilities in countries of the Third World was to reduce the labor cost, is at least an element of acting. For this reason, the question of the modern model of development, the globalization of the markets and the circulation of money are never the argument of those who claim an office of power, despite the hardships they have accumulated to the peoples.
The American citizens are every day encountered with the products of the new global Power that has flooded their markets. They know that the wealth of their country does not belong to them and that they get poorer every day. In short, the collapse of the national economy of their great country, which praised the private initiative and became the Promised Land and the fulfillment of the dream of every immigrant, is a fact.
After all, they cannot be unaware of the fact that the domination of China and unemployment is the result of a strategy that their politicians and their governments have served. We should also have in mind that our transatlantic friends, like the European peoples, have been “spoilt” by subsidies, unemployment benefits and stamps to buy gasoline and food etc, in order not to produce!
In other words, it is unlikely that the new president of the US will stop the imported goods at the borders or add taxes to them, as it is obvious that he cannot convince the Chinese to devalue their currency. Moreover, it would be very intriguing to hear from the new president that he will convert the wages of the American citizens to Chinese wages.
It is obvious that, at the present stage, we have come to a dead-end and it is certain that the 23 million unemployed in the US will increase, drifting poverty and the country's deficits to the peak. Then we will have an idea of the size of the crisis and remember the '30s, when the US president established the Civilian Conservation Corps to reduce the queues of the unemployed.
In the aftermath of the "terrorist" wars, the US citizens today know very well, that the war is not about their own welfare and that, whichever choice they make will prove vain, as both candidates agree on  demonstrating their military power, claiming each for himself the most inhuman and aggressive attitude.
Of course, what usually happens in the end is that we all come to a compromise accepting a succession to an office which results in minor changes of its structure, creating an illusion of change that apparently human nature does not really like. However, the disposition of the peoples to fight will again determine the size of the profit to be gained from the changes that will be imposed.

MADE IN USA

Στον προεκλογικό αγώνα για την ανάδειξη του νέου προέδρου των ΗΠΑ οι δύο υποψήφιοι κυριαρχούν καθημερινώς στα Media χωρίς να δείχνει ότι κάποιος από τους δύο κάνει την διαφορά. Οι προσπάθειες που καταβάλουν για να αναδείξουν τις προθέσεις τους και να ξεδιπλώσουν τις ικανότητές τους δεν πείθουν τον Αμερικανό πολίτη πως με την σκηνική παρουσία και την ρητορική  είναι δυνατόν να δοθούν λύσεις.

Μπορεί λοιπόν ο κ. Ρόμνεϊ να υπόσχεται πως θα κάνει τα πάντα για να «πάρει μπρός» η οικονομία των ΗΠΑ υποστηρίζοντας παντοιοτρόπως όσους παράγουν. Η διάλυση της Μεσαίας Τάξης, όπως παρατηρεί, δεν χωρά αμφιβολία πως αποτελεί αιτία της ανεργίας που μαστίζει την χώρα του. Η  εμμονή του όμως να αναλάβει την λύση του προβλήματος, σα να μην γνωρίζει τάχα ότι η μεταφορά των μονάδων παραγωγής στις χώρες του Τρίτου κόσμου έγινε για την μείωση του εργατικού κόστους, δεν είναι παρά στοιχείο υποκριτικής. Για τον λόγο αυτό άλλωστε η αμφισβήτηση του σύγχρονου μοντέλου ανάπτυξης, της παγκοσμιοποίησης των αγορών και της κυκλοφορίας του χρήματος δεν αποτελεί ποτέ μέρος της επιχειρηματολογίας των διεκδικητών της εξουσίας, παρόλα τα δεινά που έχουν συσσωρεύσει στους λαούς.

Οι Αμερικανοί πολίτες από την πλευρά τους βλέπουν καθημερινά την επικράτηση της νέας παγκόσμιας Δύναμης που έχει κατακλύσει τις αγορές με τα προϊόντα της. Γνωρίζουν πως ο πλούτος της χώρας τους δεν τους ανήκει και πως οι ίδιοι γίνονται όλο και πιο φτωχοί. Με λίγα λόγια, η κατάρρευση της εθνικής οικονομίας αυτής της μεγάλης και σπουδαίας χώρας, που αποθέωσε την ιδιωτική πρωτοβουλία και αποτέλεσε την Γή της Επαγγελίας και την ολοκλήρωση του ονείρου κάθε μετανάστη, είναι γεγονός. Ύστερα από όλα αυτά, δεν μπορεί να μην γνωρίζουν πως η επικράτηση της Κίνας και η ανεργία είναι απόρροια μιας στρατηγικής που οι πολιτικοί και  οι κυβερνήσεις της χώρας τους υπηρέτησαν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε μάλιστα πως οι υπερατλαντικοί μας φίλοι, όπως και οι ευρωπαϊκοί λαοί, περάσαμε από την αλλοτρίωση των επιδοτήσεων, της κάρτας ανεργίας και των κουπονιών για την αγορά βενζίνης και τροφίμων κτλ, προκειμένου να  μην παράγουμε.

Με άλλα λόγια, είναι απίθανο ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ να κλείσει τα σύνορα στα εισαγόμενα προϊόντα ή να τα φορολογήσει όσο είναι ολοφάνερο ότι δεν θα πείσει τους Κινέζους να υποτιμήσουν το νόμισμά τους, άλλο τόσο δε μας ιντριγκάρει η ιδέα να ακούσουμε από τα χείλη του πως θα μετατρέψει τους μισθούς των Αμερικανών πολιτών σε μισθούς Κίνας.

Στα πλαίσια αυτού του φαύλου κύκλου είναι βέβαιο ότι τα 23 εκατομμύρια ανέργων στις ΗΠΑ θα αυξηθούν συμπαρασύροντας την φτώχια και τα ελλείμματα της χώρας στα ύψη. Τότε θα συλλάβουμε το μέγεθος της κρίσης για να θυμηθούμε εκείνη των  ’30, τότε που ο πρόεδρος των ΗΠΑ δημιούργησε Civilian Conservation Corps για να μειωθούν οι ουρές των ανέργων.

Οι πολίτες των ΗΠΑ σήμερα γνωρίζουν καλά, ύστερα από τόσους «τρομοκρατικούς» πολέμους, πως ο πόλεμος δεν αφορά την δική τους ευημερία και πως όποια εκ των δύο επιλογών και αν κάνουν οδηγεί σε αδιέξοδο, καθώς αμφότεροι οι υποψήφιοι ομοφωνούν στην επίδειξη δύναμης, διεκδικώντας ο καθένας για τον εαυτό του την πιο απάνθρωπη φιλοπόλεμη στάση.

Βέβαια, αυτό που συνήθως συμβαίνει στο τέλος είναι να συμβιβάζονται όλοι με την εναλλαγή στην εξουσία που, αν και ελάχιστες αλλαγές επιφέρει στις δομές της, δημιουργεί την ψευδαίσθηση της αλλαγής που όπως φαίνεται δεν πολυαγαπάει η ανθρώπινη φύση. Η αισιοδοξία όμως και οι αγώνες των λαών θα καθορίσουν και πάλι το μέγεθος του κέρδους που θα αποκομίσουμε από τις αλλαγές που θα επιβληθούν.

ΣΗΜΕΙΑ των ΚΑΙΡΩΝ

Οι ιστορικές αλλαγές, ομολογουμένως, αποτελούν περίπλοκα και τεράστια φαινόμενα με πολλαπλές και αντιφατικές αιτίες για την όποια έκβασή τους. Η παραπλάνηση όμως των πολιτών, το κυνήγι ξωτικών και η τρομοκρατία είναι ξεκάθαρο πως όχι απλά δεν αφορούν την δημοκρατία αλλά διαπιστωμένα αποτελούν προεργασία καταστροφής.

Την ώρα που τα σχέδια της νεοφιλελεύθερης πολιτικής γίνονται πραγματικότητα, ορισμένοι πολιτικοί θεωρούν πως είναι ο κατάλληλος χρόνος για την διεκδίκηση της παρακαταθήκης της 3^ης του Σεπτέμβρη και για επιφανειακές επετειακές ανασκοπήσεις. Αποστασιοποιημένοι από αυτούς κάποιοι άλλοι προβάλλουν τις θέσεις τους για την νέα ανόρθωση της Ελλάδας, ενώ γνωρίζουμε πως όλοι τους υπήρξαν ένοικοι του ίδιου κομματικού οικοδομήματος και πως κανείς τους δεν το εγκατέλειψε παρά μόνο όταν η κατάρρευσή του ήταν τελεσίδικη και επομένως η επανεκλογή ήταν αβέβαιη. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που δεν μας εκπλήσσει η αποκάλυψη κάποιας ιδιοκτησιακής λογικής που προέκυψε μετά την συντριβή του.

Αξίζει όμως να υπογραμμίσουμε πως η βεβήλωση αρχών και διακηρύξεων και η παραβίαση βασικών δημοκρατικών αρχών, των νόμων και της δικαιοσύνης, που αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση της ύπαρξης και της κοινωνικότητας των ανθρώπων, δεν αποτέλεσαν ποτέ αιτίες προσβολής και αποχώρησής τους, μολονότι σήμερα αποτελούν πρωταρχικές αιτίες της αξιοσημείωτης έντασης του φαινομένου: «Χρυσή Αυγή». Αντιθέτως, πριν ο κύκλος τους κλείσει, έφτιαξαν τις δικές τους νομενκλατούρες και έχτισαν το δικό τους καθεστώς που μεταμόρφωνε τις κομματικές ταυτότητες σε μαγικά κλειδιά, μέχρι να προσηλυτίσουν στις πρακτικές τους εκπροσώπους όλων των κοινοβουλευτικών αποχρώσεων.

Σε ότι αφορά την μεγάλη κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ, αυτή απέδειξε περίτρανα από την πλευρά της, πως όσο η κραιπάλη συνοδευόταν από την παραλυσία της δικαιοσύνης, θα διασφάλιζε με την ψήφο της την μακροημέρευση της παρακμιακής πορείας, αδιαφορώντας για τις προοδευτικές αρχές αλλά κυρίως για την παραβίαση βασικών ηθικών κανόνων.

Την παραπλάνηση του λαού περί της δυνατής Ελλάδας ακολούθησε το παραμύθιασμα του λαού, πως η Ελλάδα αποτελεί θύμα μιας απίστευτης συνωμοσίας που την έχει καταστήσει πειραματόζωο, ενώ γνωρίζουμε πως η νεοφιλελεύθερη πολιτική εφαρμόζεται ήδη στις χώρες που κατέχουν μεγάλο οικονομικό πλούτο. Οι πολίτες μάλιστα των χωρών αυτών έχουν υποστεί την εκποίηση του δημόσιου και εθνικού πλούτου, την μείωση των εισοδημάτων τους, την κατάργηση των σχέσεων εργασίας, την υποβάθμιση της περίθαλψης αλλά κυρίως την υποβάθμιση της παιδείας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι πολίτες των ΗΠΑ που όχι απλά στερούνται την παιδεία αλλά πάσχουν από αναλφαβητισμό ! !

Όπως ήταν αναμενόμενο, η «αλλοτριωμένη» κομματική εξουσία έπαιξε τον Εφιαλτικό της ρόλο και πολύ σύντομα η υπερψήφιση Μέτρων και Μνημονίων και η απαίτηση για εθνική συναίνεση, ως μηχανισμού αντιμετώπισης της κρίσης αποδείχθηκαν αδιέξοδα. Γιατί η κρίση συνεχίζει να κορυφώνεται καθώς τα διλλήματα και οι εκβιασμοί επιφέρουν συνεχώς την ανάγκη εφαρμογής νέων μέτρων και μεγαλύτερη φτώχεια, καθώς η τριπλή Μνημονιακή  συμμαχία ακολουθεί την ίδια αδιαπραγμάτευτη υποταγή.

Την ώρα που οι πολίτες στερούνται την ελευθερία τους και το κράτος την κυριαρχία του από Οίκους, δυναστείες και άτομα που κατέχουν τον οικονομικό πλούτο, που δεν είναι άλλοι από τους σπόνσορες και δανειστές τους, κάποιοι πολιτικοί αντί να ασχοληθούν με την αναδιοργάνωση του κράτους, την επαναφορά νόμων, κανόνων και θεσμών, καυχώνται πως είναι οι εμπνευστές των διακηρύξεων μιας ξεχασμένης 3^ης του Σεπτέμβρη και απολογητές της Δημοκρατίας, ενώ περικόπτουν μισθούς και συντάξεις των φτωχών.

Την στιγμή που η ανεργία σαρώνει τη Ελληνική κοινωνία και η χώρα βυθίζεται στο χάος και την εξαθλίωση της Ύφεσης, που θα μας φέρει στα μέτρα των Επενδυτών, γιατί αυτοί θέλουν να φέρουν την Ανάπτυξη, θεματοφύλακες και ανανεωτές διεκδικούν την κομματική σφραγίδα για να αποκτήσουν την μεγάλη «κληρονομιά» και όλοι μαζί ερμηνεύουν την άνοδο του φασισμού, που ξεκινά με εκδηλώσεις οργής και απελπισίας μιας κοινωνίας που δεν ελπίζει σε τίποτα για να καταλήξει σε μια πιο βίαιη χειραγώγηση της μάζας.

ΟΙ ΚΛΕΙΣΤΟΙ ΦΑΚΕΛΟΙ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

     - Μετά την Απελευθέρωση της Ελλάδας από τις Δυνάμεις Κατοχής, ο Γ. Παπανδρέου υποστήριζε σθεναρά πως η Εθνική Νέμεσις εναντίον των προδοτών της Πατρίδας θα ήταν αμείλικτη. Εντούτοις, τα Ειδικά Δικαστήρια Δοσίλογων - που σύντομα χαρακτηρίστηκαν ως «συνεργασθέντες μετά του εχθρού» - αν και συγκροτήθηκαν με σκοπό να τιμωρήσουν όσους «συνεργάστηκαν με τον εχθρό» για να τον βοηθήσουν ή να αποκομίσουν αθέμιτα οφέλη εις βάρος του σκλαβωμένου ελληνικού λαού, τελικά τους έδωσαν χάρη. Ύστερα από αυτό και σε αντίθεση με την φτώχεια και τα ερείπια της Ελλάδας, οι ατιμώρητοι προδότες όχι μόνο διατήρησαν την περιουσία που απέκτησαν αλλά εξοπλίστηκαν και επέστρεψαν ως τιμωροί ! Όσα επακολούθησαν, διαμορφώνοντας το γεμάτο σφοδρές συγκρούσεις και αντιθέσεις σκηνικό της Μεταπολεμικής Ελλάδας παραπέμπουν στο κενό Δικαιοσύνης, γιατί όποια άλλη αναφορά σε πολιτικούς συσχετισμούς δυνάμεων κτλ αφορά ένα άλλο ζήτημα. Αξίζει όμως να σημειωθεί πως σε λίγο χρονικό διάστημα, η Δικαιοσύνη έστρεψε αδίστακτα το μένος της στην αντίστροφη κατεύθυνση και επέβαλε τις έσχατες των ποινών.
      - Παρομοίως έπραξε και στην συνέχεια ο ( κατ’ ευφημισμόν ονομαζόμενος ) «Γέρος της Δημοκρατίας» όταν ανέλαβε την Εξουσία, κατηγορώντας την δεξιά- που γαλουχήθηκε μέσα στο γνωστό κλίμα τρόμου και ανομίας- για την σκανδαλιστική διαχείριση των χρημάτων του Σχεδίου Μάρσαλ. Δεν παρέπεμψε τους καταχραστές στην Δικαιοσύνη , με αποτέλεσμα, όχι μόνο την επιβράβευση της αδικίας αλλά και την παρεμπόδιση του έργου της ανόρθωσης της κατεστραμμένης Μεταπολεμικής Ελλάδας.
      - Δεν είναι μάλλον τυχαίο το γεγονός πως δεν τιμωρήθηκαν ούτε οι δράστες της «καμένης γης» από τον Α. Παπανδρέου.
       - Ενδιαφέρον ωστόσο παρουσιάζει η παρεμβαλλόμενη καταδίκη των συνταγματαρχών , γιατί παραμένει η υποψία πως η Δικαιοσύνη επιτέλεσε το έργο της μερικώς, μιας και η ύπαρξη « κλειστών φακέλων» δεν μπορεί παρά να υπονοεί την περαιτέρω συγκάλυψη ευθυνών.
         Εξετάζοντας με νηφαλιότητα τις πτυχές της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας διαπιστώνουμε πως η νοσηρότητα της Ελληνικής Δικαιοσύνης, υποθάλποντας συμφέροντα και σκοπιμότητες της πολιτικής εξουσίας, επιτρέπει σε κάθε Ελληνική κυβέρνηση να αφήνει πίσω της συντρίμμια χωρίς να πληρώνει το τίμημα και  συντηρεί την παθογένεια της κοινωνίας, προκαλώντας την αναλγησία.        Κανείς δεν μπορεί βεβαίως να υποτιμήσει τις συντεταγμένες που θέτει ο χώρος και ο χρόνος στα συμβάντα. Επί του παρόντος μάλιστα, δεν μπορεί να αγνοηθεί το δυσμενές Διεθνές περιβάλλον, η συστημικότητα της κρίσης και η κυριαρχία του πλούτου, που έχει μετατραπεί σε πολιτική δύναμη, εξουσιάζοντας α) τους θεσμούς, με σκοπό την επιβολή των μεταρρυθμίσεων στα νέα δεδομένα, κάνοντας χρήση του νομοθετικού και κατασταλτικού ρόλου μιας κυβέρνησης και β) τα media , για την καθοδήγηση και διαμόρφωση της Κοινής Γνώμης, έτσι που ενώ χάνουμε διαρκώς κάθε επαφή με τον ορθό λόγο, να έχουμε την εντύπωση πως αποφασίζουμε ελεύθερα.
        Παρόλα αυτά, οι κλειστοί φάκελοι στα αρχεία της Δικαιοσύνης περιλαμβάνουν τις εγκληματικές ενέργειες εις βάρος της Ελληνικής κοινωνίας. Τις συναλλαγές που έχουν οδηγήσει τον λαό στην φτώχεια και την ανεργία, στην έλλειψη περίθαλψης και την υποβάθμιση της παιδείας ( συστατικά ενός απίστευτα εκρηκτικού μίγματος που όταν εκραγεί θα οδηγήσει στην τυφλή βία). Τις υποθέσεις κακοδιαχείρισης και υφαρπαγής κοινοτικού και δημόσιου χρήματος, για την πραγματοποίηση βασικών έργων υποδομής της χώρας που, ενώ υποσχόταν τον εκσυγχρονισμό της ζωής του Έλληνα πολίτη, αποτέλεσαν «ασκήσεις επί χάρτου» ! Τις πράξεις παραχώρησης της Εθνικής κυριαρχίας και του Εθνικού πλούτου .
       Το κλείσιμο των φακέλων αυτών ( γιατί τάχα όλοι είναι απασχολημένοι με τα οικονομικά σχέδια «διάσωσης», τα νομισματικά διλλήματα και τους «εξ αριστερών» σωτήρες ) όπως ακριβώς συμβαίνει με το «κουκούλωμα» της βρωμιάς, το μόνο που υπόσχεται είναι ότι θα επιδεινώσει την νοσηρότητα και θα διαιωνίσει την καταστροφικότητα. Όποια κι αν είναι η εξέλιξη της κρίσης, η φτώχεια είναι αναπόφευκτη και αδιαπραγμάτευτη. Το ίδιο αδιαπραγμάτευτη όμως είναι και η πίστη μας στην αρχή πως, η Δικαιοσύνη αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της Κοινής Συμβίωσης.
      Η Νέμεσις εναντίον των προδοτών της πατρίδας πρέπει να είναι αμείλικτη.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Βαδίζοντας προς τις εκλογές, μετά την ολοκλήρωση των απαιτούμενων ρυθμίσεων για τη διασφάλιση των, ανεξέλεγκτων από τις κοινωνίες των ανθρώπων, οικονομικών συμφερόντων και προς την καθιερωμένη περιοδική επίσκεψη των τροϊκανών για την επόπτευση της Επαρχίας και την επιβολή νέων μέτρων που θα ενισχύσουν την εξαθλίωση των πληβείων, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τον εφιάλτη της ιστορίας. Ένα γνωστικό πεδίο που χρειάστηκε λίγος μόνο χρόνος για να διαπιστωθεί πως την αδικούμε αν θεωρούμε πως αποτελεί μια διαδικασία συσσώρευσης ημερομηνιών και γεγονότων που είναι δύσκολο να απομνημονευτούν και πως πρόκειται για ένα εργαλείο κατανόησης του κόσμου και ελέγχου του, πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν αγνοεί η Εξουσία.
Καθοδόν προς τις εκλογές, είμαστε αναγκασμένοι να εξασκήσουμε την μνήμη μας γιατί όσοι δεν μπορούν να θυμηθούν το παρελθόν είναι καταδικασμένοι να το επαναλάβουν. Στην παρούσα ωστόσο συγκυρία, αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό γιατί η άρνηση των «τετελεσμένων» απαιτεί δρώσες δυνάμεις.
Λίγο πριν τις εκλογές, θα χρειαστεί να ανασύρουμε από την μνήμη μας το ολέθριο χρονικό, της εξαπάτησης των πολιτών (και το μπόλιασμα τους με το μικρόβιο της ανομίας) της κατασπατάλησης των κοινοτικών πακέτων, της διασπάθισης του δημόσιου χρήματος, της ληστείας των ασφαλιστικών ταμείων, της αποδόμησης της παιδείας, της δικαιοσύνης, των ιερών και των οσίων του Γένους, που ανήκει ήδη στην ιστορία. Στο ακατάπαυστο αυτό εργαστήριο, που δεν αποτελεί μόνο μέσο γνωριμίας με σπουδαίους ανθρώπους και μεγαλειώδεις πράξεις καθώς είναι εξίσου σημαντική η ικανότητα της να συνετίζει παραθέτοντας τις καταστροφικές συνέπειες συγκεκριμένων πρακτικών, συμπεράσματα και κανόνες που προκύπτουν ύστερα από την μεθοδική κωδικοποίηση της συσσωρευμένης ανθρώπινης εμπειρίας.
Κινητήρια δύναμη όλων των αναφερόμενων ανομιών οι αιρετοί εκπρόσωποι του λαού (ανάμεσα τους μάλιστα είναι κι εκείνοι που κάποτε ισχυριζότανε πως είχανε βγει ραντεβού με την ιστορία) που παραγράφουν τις κακουργηματικές τους πράξεις παραβιάζοντας όλους τους κανόνες. Αμετανόητοι ύστερα ακόμη και από την εμφάνιση των ολέθριων συνεπειών της «πολιτικής» τους, δεν διστάζουν να μεταμορφώνονται από θύτες σε θύματα των πολιτών! και της απρόβλεπτης! διεθνούς συγκυρίας, που φαίνεται να τους βολεύει.
Η επικροτητές των σύγχρονων σκλαβοπάζαρων και τσαρλατάνοι της πολιτικής που παραποίησαν τα στατιστικά στοιχειά για να οδηγήσουν τη χώρα τους στα Μνημόνια, την εκποίηση του εθνικού πλούτου, την υποθήκευση της εθνικής ανεξαρτησίας υπάγοντας τη χώρα τους στις εμπράγματες εγγυήσεις που παρέχει το αγγλικό δίκαιο και στα νύχια των Επενδυτών που υπόσχονται Ανάπτυξη! σκορπίζοντας κυάνιο στο νέο Eldorado τους, πρέπει να τιμωρηθούν. Όχι απλά γιατί είμαστε μνησίκακοι, αλλά γιατί η επιβίωση του Γένους είναι αδύνατη χωρίς την αναγνώριση των λαθών, την μετάνοια, την τιμωρία των ενόχων (και όχι μονό ενός επηρμένου) και την επιβολή κανόνων δικαίου. Σε τελική ανάλυση, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως η θέσμιση έλλογου κοινωνικού βίου αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση ευημερίας. Κάπως έτσι άλλωστε έκανε την εμφάνιση της η πόλη, για δεύτερη φορά στην ιστορία στον Δυτικό μεσαίωνα, που πρόεκυψε ως αντίδραση στη βία των φεουδαρχών σαν πράξη αυτοπροστασίας, όταν οι κάτοικοι της άρχισαν και πάλι να δρουν από κοινού.
Κάθε στιγμή που οι κάτοχοι των τριάντα αργυρίων μας υπενθυμίζουν με βεβαιότητα, πως χωρίς αυτούς και τη φωτισμένη πολιτική τους θα επέλθει το χάος και πως τάχα «δεν είναι ο τόπος και ο χρόνος…», πρέπει να θυμόμαστε την ατάκα του ποιητή, γιατί η Ελλάδα βουλιάζει σε απερίγραπτο βάθος φορτωμένη με τα βαρίδια της άθλιας πολιτικής τους.
Καθώς θα πέφτει η ψήφος μας στη κάλπη, θα πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίζουμε ότι κατά την γνώμη του Λουδοβίκου ΙΣΤ, ο Βολταίρος και ο Ρουσώ, οι δυο αυτοί άνθρωποι, κατέστρεψαν την Γαλλία, ανέτρεψαν δηλαδή τα «τετελεσμένα» .

ΚΟΥΡΜΠΑΝ ΤΕΠΕ

Οι αναπαραστάσεις της εξωτικής Ανατολής αποτέλεσαν το κυρίαρχο θέμα γκραβούρων, έργων ζωγραφικής και λεπτομερειακών περιγραφών σε αναρίθμητες σελίδες βιβλίων που αναφερόταν στους Οθωμανούς και απασχόλησαν Δυτικούς διανοούμενους, ακαδημαϊκούς ερευνητές και καλλιτέχνες. Άκαμπτοι και αμετάβλητοι οι Οθωμανοί στο πέρασμα των αιώνων, υπήρξαν το επίκεντρο ειδυλλιακών εικόνων που ομολογουμένως αδυνατεί κανείς να προσδιορίσει αν απεικονίζουν σκηνές του 15ου ή του 18ου αιώνα. Μπορεί βέβαια οι αναπαραστάσεις αυτές να ικανοποιούσαν πάντα την περιέργεια των Δυτικών όμως οι ίδιοι δεν έπαψαν ποτέ να αντιμετωπίζουν με δυσπιστία την μη ορθολογική ερμηνεία ή την έλλειψη νοητικής πειθαρχίας.
Η μυστική προετοιμασία αναβίωσης του «Κουρμπάν Τεπέ» σε χωριά της Θράκης, που αναφέρεται στην Οθωμανική κατάκτησή της πριν από εφτακόσια χρόνια και η απόδοση τιμών σε εμπροσθοφύλακες των Οθωμανών κατακτητών, επιβεβαιώνει πως ακόμη και στον 21ο αιώνα συντηρείται το ίδιο απαρχαιωμένο σύστημα σκέψης, η ρητορική και η εικονοποϊία με τις πομπές, τις τελετουργίες και τις φορεσιές μιας άλλης εποχής. Η επανάληψη αυτή ενός συνόλου ίδιων μοτίβων αμετάβλητων στον χρόνο συντηρεί την αιώνια εικόνα της Ανατολής, επαληθεύοντας αναπόφευκτα την θεωρία περί ενός ανεξέλικτου πολιτισμού.
Η επιχείρηση επιβολής φαντασιώσεων και συνειρμών και του «Κουρμπάν Τεπέ» ως θεσμός Οθωμανικής παράδοσης στην Θράκη, δεν αποτελεί μόνο προϊόν αναχρονισμού αλλά και ιστορική ασυνέπεια καθώς είναι γνωστό ότι ο «Οθωμανισμός» διώχθηκε σκληρά από το νεοσύστατο Τουρκικό κράτος με την πτώση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, για να ξαναγεννηθεί όμως ως Τουρκικός εθνικισμός. Η απαγόρευση χρήσης άλλης γλώσσας και η αναγνώριση άλλης εθνότητας πέραν της Τουρκικής, εντός των ορίων του Τουρκικού κράτους, όπως είναι γνωστό στιγματίστηκε στην ιστορία με εγκληματικές πράξεις κατά της ανθρωπότητας ( γενοκτονία Αρμενίων, Ποντίων, Κουρδικό ζήτημα κτλ ). Όπως αντιλαμβανόμαστε, ο Οθωμανός και ο Τούρκος υπήρξε δυνάστης και Μουσουλμανικών πληθυσμών ασχέτως Θρησκευτικής ταύτισης. Για την αποφυγή μάλιστα παρεξηγήσεων θα προσθέσω ότι ο Μουσουλμανισμός – όπως και ο Χριστιανισμός - αποτελεί μία εκ των τριών Αβραμικών μονοθεϊστικών θρησκειών και αποτελείται από κανόνες που χωρίς αμφιβολία καθοδηγούν εκατομμύρια ανθρώπων να ζουν μια ενάρετη ζωή χωρίς να υστερούν σε σύγκριση με τα άλλα δόγματα.
Σε τελική ανάλυση, όλοι γνωρίζουμε ότι η αναγέννηση του (νέο)Οθωμανισμού και του υποθαλπόμενου Παντουρκισμού, με την εμμονική αναβίωση του Οθωμανικού παρελθόντος, δεν αποτελεί παρά μέρος επιθετικών Τουρκικών σχεδιασμών. Στο σημείο αυτό αξίζει να παρατηρήσουμε πως οι «νεωτεριστές» του Ισλάμ μπορεί να είναι εξίσου επικίνδυνοι με την μονολιθικότητα ενός δόγματος. Αυτό ακριβώς αποδεικνύεται με την αντίφαση της σημερινής Τουρκίας που ενώ διατυμπανίζει την εγκοσμιότητα και την εκσυγχρονισμό στην πράξη αναπαράγει μια οπισθοδρομική ανατολίτικη εικόνα. Οι σχεδιασμοί της επί της Θράκης υποτιμούν ολοφάνερα την νοημοσύνη των κατοίκων της, κάθε θρησκεύματος, αλλά συγχρόνως περιχαρακώνουν την Ανατολή. Γιατί οι άνθρωποι φτιάχνουν την ιστορία τους και αυτή με την σειρά της καθορίζει την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην Δύση και την Ανατολή. Δεν πρόκειται για αυθαίρετες γεωγραφικές διακρίσεις.