ΣΗΜΕΙΑ των ΚΑΙΡΩΝ

Οι ιστορικές αλλαγές, ομολογουμένως, αποτελούν περίπλοκα και τεράστια φαινόμενα με πολλαπλές και αντιφατικές αιτίες για την όποια έκβασή τους. Η παραπλάνηση όμως των πολιτών, το κυνήγι ξωτικών και η τρομοκρατία είναι ξεκάθαρο πως όχι απλά δεν αφορούν την δημοκρατία αλλά διαπιστωμένα αποτελούν προεργασία καταστροφής.

Την ώρα που τα σχέδια της νεοφιλελεύθερης πολιτικής γίνονται πραγματικότητα, ορισμένοι πολιτικοί θεωρούν πως είναι ο κατάλληλος χρόνος για την διεκδίκηση της παρακαταθήκης της 3^ης του Σεπτέμβρη και για επιφανειακές επετειακές ανασκοπήσεις. Αποστασιοποιημένοι από αυτούς κάποιοι άλλοι προβάλλουν τις θέσεις τους για την νέα ανόρθωση της Ελλάδας, ενώ γνωρίζουμε πως όλοι τους υπήρξαν ένοικοι του ίδιου κομματικού οικοδομήματος και πως κανείς τους δεν το εγκατέλειψε παρά μόνο όταν η κατάρρευσή του ήταν τελεσίδικη και επομένως η επανεκλογή ήταν αβέβαιη. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που δεν μας εκπλήσσει η αποκάλυψη κάποιας ιδιοκτησιακής λογικής που προέκυψε μετά την συντριβή του.

Αξίζει όμως να υπογραμμίσουμε πως η βεβήλωση αρχών και διακηρύξεων και η παραβίαση βασικών δημοκρατικών αρχών, των νόμων και της δικαιοσύνης, που αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση της ύπαρξης και της κοινωνικότητας των ανθρώπων, δεν αποτέλεσαν ποτέ αιτίες προσβολής και αποχώρησής τους, μολονότι σήμερα αποτελούν πρωταρχικές αιτίες της αξιοσημείωτης έντασης του φαινομένου: «Χρυσή Αυγή». Αντιθέτως, πριν ο κύκλος τους κλείσει, έφτιαξαν τις δικές τους νομενκλατούρες και έχτισαν το δικό τους καθεστώς που μεταμόρφωνε τις κομματικές ταυτότητες σε μαγικά κλειδιά, μέχρι να προσηλυτίσουν στις πρακτικές τους εκπροσώπους όλων των κοινοβουλευτικών αποχρώσεων.

Σε ότι αφορά την μεγάλη κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ, αυτή απέδειξε περίτρανα από την πλευρά της, πως όσο η κραιπάλη συνοδευόταν από την παραλυσία της δικαιοσύνης, θα διασφάλιζε με την ψήφο της την μακροημέρευση της παρακμιακής πορείας, αδιαφορώντας για τις προοδευτικές αρχές αλλά κυρίως για την παραβίαση βασικών ηθικών κανόνων.

Την παραπλάνηση του λαού περί της δυνατής Ελλάδας ακολούθησε το παραμύθιασμα του λαού, πως η Ελλάδα αποτελεί θύμα μιας απίστευτης συνωμοσίας που την έχει καταστήσει πειραματόζωο, ενώ γνωρίζουμε πως η νεοφιλελεύθερη πολιτική εφαρμόζεται ήδη στις χώρες που κατέχουν μεγάλο οικονομικό πλούτο. Οι πολίτες μάλιστα των χωρών αυτών έχουν υποστεί την εκποίηση του δημόσιου και εθνικού πλούτου, την μείωση των εισοδημάτων τους, την κατάργηση των σχέσεων εργασίας, την υποβάθμιση της περίθαλψης αλλά κυρίως την υποβάθμιση της παιδείας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι πολίτες των ΗΠΑ που όχι απλά στερούνται την παιδεία αλλά πάσχουν από αναλφαβητισμό ! !

Όπως ήταν αναμενόμενο, η «αλλοτριωμένη» κομματική εξουσία έπαιξε τον Εφιαλτικό της ρόλο και πολύ σύντομα η υπερψήφιση Μέτρων και Μνημονίων και η απαίτηση για εθνική συναίνεση, ως μηχανισμού αντιμετώπισης της κρίσης αποδείχθηκαν αδιέξοδα. Γιατί η κρίση συνεχίζει να κορυφώνεται καθώς τα διλλήματα και οι εκβιασμοί επιφέρουν συνεχώς την ανάγκη εφαρμογής νέων μέτρων και μεγαλύτερη φτώχεια, καθώς η τριπλή Μνημονιακή  συμμαχία ακολουθεί την ίδια αδιαπραγμάτευτη υποταγή.

Την ώρα που οι πολίτες στερούνται την ελευθερία τους και το κράτος την κυριαρχία του από Οίκους, δυναστείες και άτομα που κατέχουν τον οικονομικό πλούτο, που δεν είναι άλλοι από τους σπόνσορες και δανειστές τους, κάποιοι πολιτικοί αντί να ασχοληθούν με την αναδιοργάνωση του κράτους, την επαναφορά νόμων, κανόνων και θεσμών, καυχώνται πως είναι οι εμπνευστές των διακηρύξεων μιας ξεχασμένης 3^ης του Σεπτέμβρη και απολογητές της Δημοκρατίας, ενώ περικόπτουν μισθούς και συντάξεις των φτωχών.

Την στιγμή που η ανεργία σαρώνει τη Ελληνική κοινωνία και η χώρα βυθίζεται στο χάος και την εξαθλίωση της Ύφεσης, που θα μας φέρει στα μέτρα των Επενδυτών, γιατί αυτοί θέλουν να φέρουν την Ανάπτυξη, θεματοφύλακες και ανανεωτές διεκδικούν την κομματική σφραγίδα για να αποκτήσουν την μεγάλη «κληρονομιά» και όλοι μαζί ερμηνεύουν την άνοδο του φασισμού, που ξεκινά με εκδηλώσεις οργής και απελπισίας μιας κοινωνίας που δεν ελπίζει σε τίποτα για να καταλήξει σε μια πιο βίαιη χειραγώγηση της μάζας.

ΟΙ ΚΛΕΙΣΤΟΙ ΦΑΚΕΛΟΙ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

     - Μετά την Απελευθέρωση της Ελλάδας από τις Δυνάμεις Κατοχής, ο Γ. Παπανδρέου υποστήριζε σθεναρά πως η Εθνική Νέμεσις εναντίον των προδοτών της Πατρίδας θα ήταν αμείλικτη. Εντούτοις, τα Ειδικά Δικαστήρια Δοσίλογων - που σύντομα χαρακτηρίστηκαν ως «συνεργασθέντες μετά του εχθρού» - αν και συγκροτήθηκαν με σκοπό να τιμωρήσουν όσους «συνεργάστηκαν με τον εχθρό» για να τον βοηθήσουν ή να αποκομίσουν αθέμιτα οφέλη εις βάρος του σκλαβωμένου ελληνικού λαού, τελικά τους έδωσαν χάρη. Ύστερα από αυτό και σε αντίθεση με την φτώχεια και τα ερείπια της Ελλάδας, οι ατιμώρητοι προδότες όχι μόνο διατήρησαν την περιουσία που απέκτησαν αλλά εξοπλίστηκαν και επέστρεψαν ως τιμωροί ! Όσα επακολούθησαν, διαμορφώνοντας το γεμάτο σφοδρές συγκρούσεις και αντιθέσεις σκηνικό της Μεταπολεμικής Ελλάδας παραπέμπουν στο κενό Δικαιοσύνης, γιατί όποια άλλη αναφορά σε πολιτικούς συσχετισμούς δυνάμεων κτλ αφορά ένα άλλο ζήτημα. Αξίζει όμως να σημειωθεί πως σε λίγο χρονικό διάστημα, η Δικαιοσύνη έστρεψε αδίστακτα το μένος της στην αντίστροφη κατεύθυνση και επέβαλε τις έσχατες των ποινών.
      - Παρομοίως έπραξε και στην συνέχεια ο ( κατ’ ευφημισμόν ονομαζόμενος ) «Γέρος της Δημοκρατίας» όταν ανέλαβε την Εξουσία, κατηγορώντας την δεξιά- που γαλουχήθηκε μέσα στο γνωστό κλίμα τρόμου και ανομίας- για την σκανδαλιστική διαχείριση των χρημάτων του Σχεδίου Μάρσαλ. Δεν παρέπεμψε τους καταχραστές στην Δικαιοσύνη , με αποτέλεσμα, όχι μόνο την επιβράβευση της αδικίας αλλά και την παρεμπόδιση του έργου της ανόρθωσης της κατεστραμμένης Μεταπολεμικής Ελλάδας.
      - Δεν είναι μάλλον τυχαίο το γεγονός πως δεν τιμωρήθηκαν ούτε οι δράστες της «καμένης γης» από τον Α. Παπανδρέου.
       - Ενδιαφέρον ωστόσο παρουσιάζει η παρεμβαλλόμενη καταδίκη των συνταγματαρχών , γιατί παραμένει η υποψία πως η Δικαιοσύνη επιτέλεσε το έργο της μερικώς, μιας και η ύπαρξη « κλειστών φακέλων» δεν μπορεί παρά να υπονοεί την περαιτέρω συγκάλυψη ευθυνών.
         Εξετάζοντας με νηφαλιότητα τις πτυχές της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας διαπιστώνουμε πως η νοσηρότητα της Ελληνικής Δικαιοσύνης, υποθάλποντας συμφέροντα και σκοπιμότητες της πολιτικής εξουσίας, επιτρέπει σε κάθε Ελληνική κυβέρνηση να αφήνει πίσω της συντρίμμια χωρίς να πληρώνει το τίμημα και  συντηρεί την παθογένεια της κοινωνίας, προκαλώντας την αναλγησία.        Κανείς δεν μπορεί βεβαίως να υποτιμήσει τις συντεταγμένες που θέτει ο χώρος και ο χρόνος στα συμβάντα. Επί του παρόντος μάλιστα, δεν μπορεί να αγνοηθεί το δυσμενές Διεθνές περιβάλλον, η συστημικότητα της κρίσης και η κυριαρχία του πλούτου, που έχει μετατραπεί σε πολιτική δύναμη, εξουσιάζοντας α) τους θεσμούς, με σκοπό την επιβολή των μεταρρυθμίσεων στα νέα δεδομένα, κάνοντας χρήση του νομοθετικού και κατασταλτικού ρόλου μιας κυβέρνησης και β) τα media , για την καθοδήγηση και διαμόρφωση της Κοινής Γνώμης, έτσι που ενώ χάνουμε διαρκώς κάθε επαφή με τον ορθό λόγο, να έχουμε την εντύπωση πως αποφασίζουμε ελεύθερα.
        Παρόλα αυτά, οι κλειστοί φάκελοι στα αρχεία της Δικαιοσύνης περιλαμβάνουν τις εγκληματικές ενέργειες εις βάρος της Ελληνικής κοινωνίας. Τις συναλλαγές που έχουν οδηγήσει τον λαό στην φτώχεια και την ανεργία, στην έλλειψη περίθαλψης και την υποβάθμιση της παιδείας ( συστατικά ενός απίστευτα εκρηκτικού μίγματος που όταν εκραγεί θα οδηγήσει στην τυφλή βία). Τις υποθέσεις κακοδιαχείρισης και υφαρπαγής κοινοτικού και δημόσιου χρήματος, για την πραγματοποίηση βασικών έργων υποδομής της χώρας που, ενώ υποσχόταν τον εκσυγχρονισμό της ζωής του Έλληνα πολίτη, αποτέλεσαν «ασκήσεις επί χάρτου» ! Τις πράξεις παραχώρησης της Εθνικής κυριαρχίας και του Εθνικού πλούτου .
       Το κλείσιμο των φακέλων αυτών ( γιατί τάχα όλοι είναι απασχολημένοι με τα οικονομικά σχέδια «διάσωσης», τα νομισματικά διλλήματα και τους «εξ αριστερών» σωτήρες ) όπως ακριβώς συμβαίνει με το «κουκούλωμα» της βρωμιάς, το μόνο που υπόσχεται είναι ότι θα επιδεινώσει την νοσηρότητα και θα διαιωνίσει την καταστροφικότητα. Όποια κι αν είναι η εξέλιξη της κρίσης, η φτώχεια είναι αναπόφευκτη και αδιαπραγμάτευτη. Το ίδιο αδιαπραγμάτευτη όμως είναι και η πίστη μας στην αρχή πως, η Δικαιοσύνη αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της Κοινής Συμβίωσης.
      Η Νέμεσις εναντίον των προδοτών της πατρίδας πρέπει να είναι αμείλικτη.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Βαδίζοντας προς τις εκλογές, μετά την ολοκλήρωση των απαιτούμενων ρυθμίσεων για τη διασφάλιση των, ανεξέλεγκτων από τις κοινωνίες των ανθρώπων, οικονομικών συμφερόντων και προς την καθιερωμένη περιοδική επίσκεψη των τροϊκανών για την επόπτευση της Επαρχίας και την επιβολή νέων μέτρων που θα ενισχύσουν την εξαθλίωση των πληβείων, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τον εφιάλτη της ιστορίας. Ένα γνωστικό πεδίο που χρειάστηκε λίγος μόνο χρόνος για να διαπιστωθεί πως την αδικούμε αν θεωρούμε πως αποτελεί μια διαδικασία συσσώρευσης ημερομηνιών και γεγονότων που είναι δύσκολο να απομνημονευτούν και πως πρόκειται για ένα εργαλείο κατανόησης του κόσμου και ελέγχου του, πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν αγνοεί η Εξουσία.
Καθοδόν προς τις εκλογές, είμαστε αναγκασμένοι να εξασκήσουμε την μνήμη μας γιατί όσοι δεν μπορούν να θυμηθούν το παρελθόν είναι καταδικασμένοι να το επαναλάβουν. Στην παρούσα ωστόσο συγκυρία, αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό γιατί η άρνηση των «τετελεσμένων» απαιτεί δρώσες δυνάμεις.
Λίγο πριν τις εκλογές, θα χρειαστεί να ανασύρουμε από την μνήμη μας το ολέθριο χρονικό, της εξαπάτησης των πολιτών (και το μπόλιασμα τους με το μικρόβιο της ανομίας) της κατασπατάλησης των κοινοτικών πακέτων, της διασπάθισης του δημόσιου χρήματος, της ληστείας των ασφαλιστικών ταμείων, της αποδόμησης της παιδείας, της δικαιοσύνης, των ιερών και των οσίων του Γένους, που ανήκει ήδη στην ιστορία. Στο ακατάπαυστο αυτό εργαστήριο, που δεν αποτελεί μόνο μέσο γνωριμίας με σπουδαίους ανθρώπους και μεγαλειώδεις πράξεις καθώς είναι εξίσου σημαντική η ικανότητα της να συνετίζει παραθέτοντας τις καταστροφικές συνέπειες συγκεκριμένων πρακτικών, συμπεράσματα και κανόνες που προκύπτουν ύστερα από την μεθοδική κωδικοποίηση της συσσωρευμένης ανθρώπινης εμπειρίας.
Κινητήρια δύναμη όλων των αναφερόμενων ανομιών οι αιρετοί εκπρόσωποι του λαού (ανάμεσα τους μάλιστα είναι κι εκείνοι που κάποτε ισχυριζότανε πως είχανε βγει ραντεβού με την ιστορία) που παραγράφουν τις κακουργηματικές τους πράξεις παραβιάζοντας όλους τους κανόνες. Αμετανόητοι ύστερα ακόμη και από την εμφάνιση των ολέθριων συνεπειών της «πολιτικής» τους, δεν διστάζουν να μεταμορφώνονται από θύτες σε θύματα των πολιτών! και της απρόβλεπτης! διεθνούς συγκυρίας, που φαίνεται να τους βολεύει.
Η επικροτητές των σύγχρονων σκλαβοπάζαρων και τσαρλατάνοι της πολιτικής που παραποίησαν τα στατιστικά στοιχειά για να οδηγήσουν τη χώρα τους στα Μνημόνια, την εκποίηση του εθνικού πλούτου, την υποθήκευση της εθνικής ανεξαρτησίας υπάγοντας τη χώρα τους στις εμπράγματες εγγυήσεις που παρέχει το αγγλικό δίκαιο και στα νύχια των Επενδυτών που υπόσχονται Ανάπτυξη! σκορπίζοντας κυάνιο στο νέο Eldorado τους, πρέπει να τιμωρηθούν. Όχι απλά γιατί είμαστε μνησίκακοι, αλλά γιατί η επιβίωση του Γένους είναι αδύνατη χωρίς την αναγνώριση των λαθών, την μετάνοια, την τιμωρία των ενόχων (και όχι μονό ενός επηρμένου) και την επιβολή κανόνων δικαίου. Σε τελική ανάλυση, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως η θέσμιση έλλογου κοινωνικού βίου αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση ευημερίας. Κάπως έτσι άλλωστε έκανε την εμφάνιση της η πόλη, για δεύτερη φορά στην ιστορία στον Δυτικό μεσαίωνα, που πρόεκυψε ως αντίδραση στη βία των φεουδαρχών σαν πράξη αυτοπροστασίας, όταν οι κάτοικοι της άρχισαν και πάλι να δρουν από κοινού.
Κάθε στιγμή που οι κάτοχοι των τριάντα αργυρίων μας υπενθυμίζουν με βεβαιότητα, πως χωρίς αυτούς και τη φωτισμένη πολιτική τους θα επέλθει το χάος και πως τάχα «δεν είναι ο τόπος και ο χρόνος…», πρέπει να θυμόμαστε την ατάκα του ποιητή, γιατί η Ελλάδα βουλιάζει σε απερίγραπτο βάθος φορτωμένη με τα βαρίδια της άθλιας πολιτικής τους.
Καθώς θα πέφτει η ψήφος μας στη κάλπη, θα πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίζουμε ότι κατά την γνώμη του Λουδοβίκου ΙΣΤ, ο Βολταίρος και ο Ρουσώ, οι δυο αυτοί άνθρωποι, κατέστρεψαν την Γαλλία, ανέτρεψαν δηλαδή τα «τετελεσμένα» .

ΚΟΥΡΜΠΑΝ ΤΕΠΕ

Οι αναπαραστάσεις της εξωτικής Ανατολής αποτέλεσαν το κυρίαρχο θέμα γκραβούρων, έργων ζωγραφικής και λεπτομερειακών περιγραφών σε αναρίθμητες σελίδες βιβλίων που αναφερόταν στους Οθωμανούς και απασχόλησαν Δυτικούς διανοούμενους, ακαδημαϊκούς ερευνητές και καλλιτέχνες. Άκαμπτοι και αμετάβλητοι οι Οθωμανοί στο πέρασμα των αιώνων, υπήρξαν το επίκεντρο ειδυλλιακών εικόνων που ομολογουμένως αδυνατεί κανείς να προσδιορίσει αν απεικονίζουν σκηνές του 15ου ή του 18ου αιώνα. Μπορεί βέβαια οι αναπαραστάσεις αυτές να ικανοποιούσαν πάντα την περιέργεια των Δυτικών όμως οι ίδιοι δεν έπαψαν ποτέ να αντιμετωπίζουν με δυσπιστία την μη ορθολογική ερμηνεία ή την έλλειψη νοητικής πειθαρχίας.
Η μυστική προετοιμασία αναβίωσης του «Κουρμπάν Τεπέ» σε χωριά της Θράκης, που αναφέρεται στην Οθωμανική κατάκτησή της πριν από εφτακόσια χρόνια και η απόδοση τιμών σε εμπροσθοφύλακες των Οθωμανών κατακτητών, επιβεβαιώνει πως ακόμη και στον 21ο αιώνα συντηρείται το ίδιο απαρχαιωμένο σύστημα σκέψης, η ρητορική και η εικονοποϊία με τις πομπές, τις τελετουργίες και τις φορεσιές μιας άλλης εποχής. Η επανάληψη αυτή ενός συνόλου ίδιων μοτίβων αμετάβλητων στον χρόνο συντηρεί την αιώνια εικόνα της Ανατολής, επαληθεύοντας αναπόφευκτα την θεωρία περί ενός ανεξέλικτου πολιτισμού.
Η επιχείρηση επιβολής φαντασιώσεων και συνειρμών και του «Κουρμπάν Τεπέ» ως θεσμός Οθωμανικής παράδοσης στην Θράκη, δεν αποτελεί μόνο προϊόν αναχρονισμού αλλά και ιστορική ασυνέπεια καθώς είναι γνωστό ότι ο «Οθωμανισμός» διώχθηκε σκληρά από το νεοσύστατο Τουρκικό κράτος με την πτώση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, για να ξαναγεννηθεί όμως ως Τουρκικός εθνικισμός. Η απαγόρευση χρήσης άλλης γλώσσας και η αναγνώριση άλλης εθνότητας πέραν της Τουρκικής, εντός των ορίων του Τουρκικού κράτους, όπως είναι γνωστό στιγματίστηκε στην ιστορία με εγκληματικές πράξεις κατά της ανθρωπότητας ( γενοκτονία Αρμενίων, Ποντίων, Κουρδικό ζήτημα κτλ ). Όπως αντιλαμβανόμαστε, ο Οθωμανός και ο Τούρκος υπήρξε δυνάστης και Μουσουλμανικών πληθυσμών ασχέτως Θρησκευτικής ταύτισης. Για την αποφυγή μάλιστα παρεξηγήσεων θα προσθέσω ότι ο Μουσουλμανισμός – όπως και ο Χριστιανισμός - αποτελεί μία εκ των τριών Αβραμικών μονοθεϊστικών θρησκειών και αποτελείται από κανόνες που χωρίς αμφιβολία καθοδηγούν εκατομμύρια ανθρώπων να ζουν μια ενάρετη ζωή χωρίς να υστερούν σε σύγκριση με τα άλλα δόγματα.
Σε τελική ανάλυση, όλοι γνωρίζουμε ότι η αναγέννηση του (νέο)Οθωμανισμού και του υποθαλπόμενου Παντουρκισμού, με την εμμονική αναβίωση του Οθωμανικού παρελθόντος, δεν αποτελεί παρά μέρος επιθετικών Τουρκικών σχεδιασμών. Στο σημείο αυτό αξίζει να παρατηρήσουμε πως οι «νεωτεριστές» του Ισλάμ μπορεί να είναι εξίσου επικίνδυνοι με την μονολιθικότητα ενός δόγματος. Αυτό ακριβώς αποδεικνύεται με την αντίφαση της σημερινής Τουρκίας που ενώ διατυμπανίζει την εγκοσμιότητα και την εκσυγχρονισμό στην πράξη αναπαράγει μια οπισθοδρομική ανατολίτικη εικόνα. Οι σχεδιασμοί της επί της Θράκης υποτιμούν ολοφάνερα την νοημοσύνη των κατοίκων της, κάθε θρησκεύματος, αλλά συγχρόνως περιχαρακώνουν την Ανατολή. Γιατί οι άνθρωποι φτιάχνουν την ιστορία τους και αυτή με την σειρά της καθορίζει την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην Δύση και την Ανατολή. Δεν πρόκειται για αυθαίρετες γεωγραφικές διακρίσεις.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ

Με τον απόηχο της υπόσχεσης από τα χείλη του τ. πρωθυπουργού , ότι η Ελλάδα πολύ σύντομα θα έβγαινε στις αγορές μετά τους στιβαρούς χειρισμούς του, άλλη μια χρονιά έφυγε αφήνοντας πίσω της την υπόσχεση πως η κρίση θα κορυφώνεται και θα διαχέεται προκαλώντας αναταραχές και βαθύ προβληματισμό. Στο μεταξύ , τα αντιλαϊκά μέτρα και οι περικοπές , θα συνεχίσουν να επιβάλλονται ενώ θα κατασκευάζονται και θα τροποποιούνται Νόμοι και Συντάγματα, ξένα προς τα ήθη και τα έθιμα, την ηθική και την ιστορικότητα κάθε κοινωνίας, στοχεύοντας αποκλειστικά στην εγκατάσταση της Νέας Παγκόσμιας Τάξης.
- Μπορεί το μέλλον κατά την γνώμη μεγάλης μερίδας ιστορικών να μην αποτελεί αυστηρή επανάληψη μοντέλων του παρελθόντος, διότι κάθε απόπειρα τυποποίησης κινδυνεύει σε ελάχιστο χρόνο να καταρριφτεί από χιλιάδες απρόβλεπτες παραμέτρους. Είναι όμως γνωστό πως πέραν της «υλικής» προόδου δεν έχει παρατηρηθεί «ηθική» πρόοδος στην ανθρωπότητα καθιστώντας τις ανθρώπινες συμπεριφορές και σχέσεις πολύ προβλέψιμες και κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει την ρήση του Μακιαβέλι: «όποιος θέλει να προβλέψει το μέλλον πρέπει να συμβουλευτεί το παρελθόν». Αυτό ακριβώς αποτελεί στην πράξη το αντικείμενο εργασίας οικονομολόγων, κοινωνιολόγων, αναλυτών συστημάτων, στατιστικολόγων, μαθηματικών και άλλων ειδικών στα οικονομικά κέντρα εξουσίας, τις κυβερνητικές δεξαμενές σκέψεις και τα διάφορα Ιδρύματα. Όχι μόνο κάνουν προβλέψεις για το μέλλον, με σκοπό να το ελέγξουν ώστε να τους αποφέρει το μέγιστο οικονομικό όφελος αλλά συμβάλλουν στην διαμόρφωση και τον έλεγχο της αλλαγής ώστε οι όποιες εναλλακτικές λύσεις, κατόπιν μελέτης διαφόρων σεναρίων και την επεξεργασία νόμων και μοντέλων πολλαπλών εφαρμογών , να οδηγούν στο ίδιο σημείο.
- Γνωστοί καθηγητές και Συνταγματολόγοι έχουν ήδη αποφανθεί ότι το Σύνταγμα της Ελλάδας έχει παραβιασθεί και πως οι Έλληνες νομιμοποιούνται να το υπερασπιστούν με κάθε μέσο και τρόπο, ασχέτως αν οι ίδιοι δεν θα άφηναν ούτε μία μέρα τις καθημερινές τους συνήθειες για να κατεβούν στις πλατείες, να συζητήσουν με τον λαό και να συναποφασίσουν. Σε αντιπαράθεση ωστόσο με αυτούς και κάθε φορά που γίνεται λόγος για την παραβίαση του Συντάγματος, έρχεται στον νου μου η αποφασιστικότητα ενός ρεπουμπλικάνου φίλου που είχε πει ότι, τα όπλα που έχει στην κατοχή του δεν αποσκοπούν μόνο στην αυτοπροστασία του αλλά αποτελούν μέρος της αμερικανικής παράδοσης και με αυτά προστατεύει το Σύνταγμα της πατρίδας του. Το απλό αυτό γεγονός αποδεικνύει εν πρώτοις - και κυρίως – πως οι πολίτες και οι κοινωνίες δεν έχουν ακόμη πεθάνει γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουν να έχουν «ψυχή» και κατά δεύτερον, αποδίδει ξεκάθαρα το νόημα της ιστορικότητας κάθε κοινωνίας βάσει της οποίας, εν προκειμένω, το Αμερικανικό Σύνταγμα παραχωρεί στον πολίτη το δικαίωμα / υποχρέωση να το προστατέψει και ενόπλως, πράγμα το οποίο αναμφίβολα έπραξαν και οι δικοί μας γονείς ή παππούδες, χωρίς μάλιστα να περιμένουν την διαφώτιση ή την έγκριση των Συνταγματολόγων ή άλλων ειδικών.
- Στην προσπάθειά μου να ανατρέξω στο παρελθόν- ακολουθώντας την Μακιαβελική προτροπή - μεταφέρθηκα σε άλλη μία δύσκολη εποχή του Γένους, που κατά κοινή διαπίστωση ανέδειξε σπουδαίους ανθρώπους! Τυχαίος σταθμός υπήρξε ο Ψαριανός Ιωάννης Βαρβάκης, γνωστός ως ένας εθνικός ευεργέτης που όμως λίγοι γνωρίζουν πως υπήρξε ριψοκίνδυνος μπουρλοτιέρης και πολεμιστής εκτός από πανέξυπνος έμπορος και άνθρωπος της δράσης . Ο πρακτικός αυτός άνθρωπος , αν και αγράμματος, πέρασε στην Ιστορία ως υποστηρικτής των γραμμάτων και της παιδείας όσο κανείς. Δεν είχε μάλιστα σκεφθεί ποτέ πως βοηθώντας την παιδεία και τα γράμματα προετοιμάζει τον αγώνα για την λευτεριά της πατρίδας. Είχε όμως εντυπωσιαστεί από τον Αδαμάντιο Κοραή που έγραφε: «την διακοπήν της παιδείας εις τας παρούσας συνθήκας την κρίνω και την θρηνώ ως πολλά μεγάλην δυστυχίαν. Τώρα μάλιστα έχομεν χρείαν παιδείας δια να καταλάβωμεν και να ενεργήσωμεν όσα μέσα είναι αναγκαία εις την απόκτησιν και την διατήρησιν της Ελευθερίας». Και βροντοφωνούσε : «Κάμετε σχολεία»! Γιατί έπρεπε πρώτα να μορφώσουν Έλληνες και έπειτα να κάμουν Ελλάδα.
- Αυτός είναι ο κύριος φόβος της εξουσίας και των ειδικών οι οποίοι, όπως προαναφέραμε, με κάθε τρόπο πασχίζουν να αναγνωρίσουν τις κυρίαρχες τάσεις της κοινωνίας που θα διαμορφώσουν τα χαρακτηριστικά του μέλλοντος και θα διαιωνίσουν την ευτέλειά τους. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που, ενώ τα παιδιά στερούνται τα σχολικά βιβλία και την αληθινή γνώση, η υπουργός παιδείας αρνήθηκε την προσφορά του κ. Εμφιετζόγλου, να αναλάβει όλες τις δαπάνες λειτουργίας μιας βιβλιοθήκης σε ένα χωριό της Θράκης !!...
- Με την επαναφορά μου στο παρόν και τις δύσκολες τούτες ώρες, είχα ήδη επιβεβαιώσει την αντίληψη πως το πρόσταγμα του Αδαμάντιου Κοραή και τα έργα των Ελλήνων πατριωτών στο πέρασμα των αιώνων, αποτελούν ένα φωτεινό μονοπάτι που μπορούμε να διανύσουμε άφοβα χωρίς να κινδυνεύουμε να προδώσουμε την μοναδικότητα και την ιστορικότητάς μας.
- Το φτερούγισμα της πεταλούδας λίγο πριν σβήσει μπορεί να μετατρέψει τη σπίθα σε δυνατή φωτιά με τα πιο απρόσμενα αποτελέσματα αναπάντεχων σεναρίων …

Οι κοινωνίες των ανθρώπων στην Νέα Τάξη πραγμάτων

Καθώς παρακολουθούμε την ταχεία εξέλιξη των γεγονότων στην κατεύθυνση της χάραξης νέων αυτοκρατοριών με τον συγχρονισμό της βίαιης – χωρίς να διστάζει να γίνεται και αιματηρή- κατάλυσης εθνικών οικονομιών και την επιβολή «τεχνοκρατών», σχεδιαστών της μακρο-οικονομικής ενοποίησης, στον Μεσογειακό χώρο ( Τυνησία -Αίγυπτος –Λιβύη –Ελλάδα- Ιταλία κλπ), γίνεται πράξη ο φόβος των λαών για την επικράτηση των απάτριδων του χρήματος, ως ολοκληρωτισμός.
Σε ότι αφορά τα δικά μας, η αναζήτηση συναίνεσης στο πρόσωπο ενός Έλληνα για το ανώτατο αξίωμα προκαλεί πάντα άφθονη ίντριγκα γιατί αναζητείται πάντοτε ο πιο κατάλληλος διεκπεραιωτής πολύ συγκεκριμένων συμφερόντων. Ωστόσο, οι μυστικές διαβουλεύσεις, οι αιφνιδιασμοί και οι μπλόφες είναι έξω από την λογική της δημοκρατίας και όσοι κάνουν χρήση τέτοιων πρακτικών πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι πρέπει να παύσουν να αυτοπροσδιορίζονται ως δημοκράτες. Για να δώσω όμως λίγο περισσότερη έκταση ώστε να ολοκληρωθεί η εικόνα θα αναφερθώ στην απελθούσα κυβέρνηση και τον τ. πρωθυπουργό, οι οποίοι ( κρίνοντας από τον χρόνο διακυβέρνησης που τους αναλογεί κατέχουν την μερίδα του λέοντος) αφού μετέτρεψαν την Ελλάδα σε Far West μετά την τριαντάχρονη υπονόμευσή της, αποστασιοποιημένοι από τις εγκληματικές τους πρακτικές , διέδωσαν στα διεθνή ΜΜΕ ότι: ο Ελληνικός λαός είναι πολύ διεφθαρμένος και πως αυτός φταίει για την κατάσταση της χώρας και στην συνέχεια υπέγραψαν την συνθήκη παράδοσης της πατρίδας τους στον «κατοχικό ζυγό». Πραξικοπηματικά μάλιστα, πριν από αυτό, αρνήθηκαν την διενέργεια εκλογών και την έκφραση της βούλησης του κυρίαρχου Ελληνικού λαού ( που μια και το φέρνει ο λόγος, υπήρξε το σύνθημα για να κερδίσουν την ψήφο του, μαζί με το άλλο που έλεγε πως «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες»).
Η αναδρομή όμως στην πορεία της εξέλιξης της ανθρωπότητας και την συσσωρευμένη εμπειρία επιβεβαιώνει πως , όχι μόνο οι τεχνητές συμβάσεις αλλά και ολόκληρα συστήματα κανόνων και συμβάσεων εξελίσσονται, μετατρέπονται και ανατρέπονται. Ελάχιστοι βέβαια θα υποστήριζαν το αντίθετο κινδυνεύοντας να κατηγορηθούν για θρησκευτική προσήλωση και δογματισμό, υποστηρίζοντας το αλάθητο. Με άλλα λόγια , οι συμβάσεις δεν είναι δεδομένες και οι λαοί δεν τις δέχονται με μηχανικό τρόπο. Η κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας ή , αν προτιμάτε, της συλλογικής μνήμης και η μετατροπή μας σε δούλους μας οδηγεί στην αμφισβήτηση και την άρνησή τους. Άλλωστε η μοιρολατρική αποδοχή δεν ταιριάζει στις σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Επειδή όμως οι νέοι ηγεμόνες μπορεί να θεωρούν εαυτούς ως φορείς μιας σπουδαίας αλλαγής θα αναφέρω πως, οι Διαφωτιστές κατά τον 17ο και 18ο αιώνα- και όταν χάραζε μια νέα εποχή- διακήρυσσαν ότι ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να φτάσει στην ευτυχία μέσα από την συνεχή βελτίωση και εξέλιξη σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Για να το πετύχει αυτό έλεγαν πως πρέπει να βασίζεται μόνο στην δύναμη της λογικής του και της μάθησης. Ότι πρέπει να ελέγχει κριτικά την κάθε αυθεντία και να ασκεί κριτική στην πολιτική οργάνωση, τους θεσμούς κλπ ώστε να συμβάλει στην αναμόρφωση της ανθρώπινης κοινωνίας προς το καλύτερο. Ο Ζ. Ζ. Ρουσώ απευθυνόταν στους συμπατριώτες του εξυμνώντας τους Έλληνες, που νοιάζονταν πιο πολύ για την ελευθερία τους παρά για το πόσα θα κέρδιζαν. Φοβόταν πιο πολύ για την σκλαβιά τους παρά για την φτώχεια τους.
Οι Έλληνες πολίτες σήμερα γνωρίζουμε πως η κατοχή της χώρας μας, η αρπαγή των πλουτοπαραγωγικών μας πηγών και η μετατροπή μας σε σκλάβους δεν ισοδυναμεί με το βάρος των οφειλών μας. Πώς η επιβολή συναίνεσης περισσότερων πολιτικών δυνάμεων αποσκοπεί στην διασφάλιση της μακροχρόνιας σύμβασης γιατί με την συνυπογραφή της, όταν ο λαός θα εξεγείρεται εξαντλημένος από την φτώχεια , την αθλιότητα, τους φόρους, την λογοκρισία, την έλλειψη δικαιοσύνης, τον βιασμό και την λεηλασία του τόπου του, ο εμπαιγμός θα συνεχίζεται ,με την εικονική εναλλαγή στην εξουσία των ίδιων, στην ουσία, «δοσίλογων».
Το Ρωμαϊκό πολιτικό οικοδόμημα διαλύθηκε από τους εμφύλιους και ταξικούς πολέμους και τους αβάστακτους φόρους για την συντήρηση της πολεμικής του μηχανής και ενώ για άλλη μια φορά στην Ιστορία- όπως και σήμερα- οι ολίγοι απολάμβαναν όλον τον συσσωρευμένο πλούτο. Αφού κατέρρευσε η Ρώμη, λέει ο ιστορικός, κάθε αυτοκρατορία ακόμα και η πιο φιλόδοξη είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει.
Ο Ρωμαϊκός τρόπος ζωής καταλύθηκε από τις εισβολές νομάδων της Ανατολής!...

«Είναι φρικτή η μέρα που ενδίδεις…»

Η κατασπατάληση των πόρων ενός κράτους ισοδυναμεί με την υπονόμευσή του και την κατάρρευση. Άφθονα είναι τα παραδείγματα στην Ιστορία που, όπως επί του παρόντος, επιβεβαιώνουν την πτώση, με την επανάληψη του φαινομένου. Οι φέροντες την ευθύνη για την ιδιοποίηση του δημόσιου πλούτου, τον χρηματισμό και την επερχόμενη έκλυση των ηθών και την πτώση των αξιών, γίνονται οι ίδιοι μάρτυρες της νομοτέλειας.
Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως οι υπονομευτές του κράτους και δημιουργοί των νέων ηθών ενσαρκώνουν απόλυτα το διαχρονικό μοντέλο του ποιητή. «Η ψυχή τους δεν ζητεί τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών, τα δύσκολα και τα ανεκτίμητα Εύγε». Άλλωστε αυτό δείχνει και η καθημερινή αξιοθρήνητη εικόνα που παρουσιάζουν, καθώς υποκρίνονται στην πολιτική σκηνή πως τάχα υποφέρουν για τα αντιλαϊκά και απάνθρωπα μέτρα που ψηφίζουν. Αντέχουν ακόμη και την στέρηση σχολικών βιβλίων που έχουν επιβάλει στους μαθητές, ενώ οι ίδιοι απολαμβάνουν στο ακέραιο το αντίτιμο του λειτουργήματος, να υπηρετούν τον λαό. Βέβαια η έλλειψη βιβλίων (κάποια στιγμή μπορεί να προβούν και στο κάψιμο τους, όπως συνέβη και σε άλλες σκοτεινές στιγμές της ανθρωπότητας), ή η αντικατάστασή τους από το διαδίκτυο ενισχύει την επικράτηση της νέας τάξης πραγμάτων με την μαζικότερη προπαγάνδιση των νέων κατευθύνσεων. Άλλωστε και οι συνοδοιπόροι υποστηρικτές του αφελληνισμού που, υποστέλλοντας την Ελληνική σημαία ως παρωχημένη ιδέα, υποχωρούν στην επέλαση του νεοθατσερισμού και του νέο-οθωμανισμού λειαίνοντας τις «γωνίες» της Ιστορίας, δεν αποτελούν αναζητητές της ιστορικής αλήθειας. « Οι ευτελείς συνήθειες, και οι μικροπρέπειες, κι οι αδιαφορίες τους εμποδίζουν» . Επικαλούμενοι τις διεθνείς δυσμενείς συγκυρίες, επέβαλαν μέτρα που θα ήταν η σωτηρία της Ελλάδας. Ακολούθησαν συμπληρωματικά και σύντομα επέβαλαν επιπρόσθετα μέτρα, γιατί όλα τα προηγούμενα ήταν ανεπαρκή! αποδεικνύοντας όχι μόνο το μέγεθος της ανικανότητας, της ανεπάρκειας και της ενδοτικότητάς τους αλλά της πλήρους υποταγής σε ξένα κέντρα αποφάσεων, που επιβεβαιώνουν αυτά που εύστοχα σχολιάζει ο ποιητής. «Είναι φρικτή η μέρα που ενδίδεις και πηγαίνεις στον μονάρχην Αρταξέρξη που σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια».
Ύστερα από όλα αυτά και μετά την λυσσαλέα αντίδραση των τοποτηρητών του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου στους μαζικούς αγώνες, ο έλληνας πολίτης γνωρίζει πως το ζητούμενο είναι ο εξανδραποδισμός του και η επιβολή ενός νέου καθεστώτος δουλείας. Όλοι γνωρίζουμε γιατί κάποιοι με το όνομα Σλόμπονταν, Μουαμάρ κτλ είχαν οικτρό τέλος ενώ ο Πινοσέτ έζησε μέχρι τα βαθειά του γεράματα, απολαμβάνοντας την ζεστή φιλοξενία της Δύσης που την ίδια στιγμή είναι αυτή που επιβάλλει την δική της καθεστωτικότητα και τυραννία. Για άλλη μια φορά λοιπόν στην σύγχρονη Ελληνική Ιστορία και παράλληλα με όλα τα διεθνή γεγονότα, οι ροπαλοφόροι του παρακράτους θυμίζουν πως η προβοκάτσια και οι άθλιες πρακτικές δεν αποτελούν παρελθόν. Το έργο τόχουμε ξαναδεί και με την δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη. Όσο μάλιστα η φτώχια θα μεγαλώνει, θα γίνεται όλο και πιο εύκολη η μίσθωση κουκουλοφόρων καθώς υπάρχει και η εξαθλιωμένη εφεδρεία των μεταναστών, θύματα του ίδιου συστήματος.
Έχουμε χρέος ως δάσκαλοι και γονείς να διαφυλάξουμε και να διαφωτίσουμε τα παιδιά μας από το κακό συναπάντημα που ενεδρεύει και τον σκοταδισμό. Ο εθελοντισμός, η προσφορά, η διάδοση της αγάπης για τα βιβλία και η αναζήτηση της σοφίας του αρχαίου κόσμου, όπου ο άνθρωπος διέπρεψε, (επιβεβαιώνοντας τα συνθετικά μέρη της λέξης), έχουν την δύναμη να φωτίσουν και να συντροφεύσουν τον καθημερινό μας αγώνα.
Η επερχόμενη υπογραφή του συμβολαίου εκποίησης της εθνικής μας περιουσίας στοιχειώνει τη σκέψη κάθε Έλληνα πολίτη που δεν γνωρίζει ποιοι θα είναι οι αποδέκτες των περιουσιακών στοιχείων της πατρίδας του ούτε τα προνόμια και τους όρους των επενδυτών. Τα χημικά αέρια, τα γκλοπς και τα ρόπαλα, η βία που συνοδεύει τον δόλο της πολιτικής εξουσίας (που οι πράξεις τους προοιωνίζονται την συρρίκνωση του Ελληνισμού, τον κρατικό ακρωτηριασμό και την εθνική υποδούλωση ) δεν έχουν την δύναμη να μετατρέψουν την οργή μας σε υπακοή. Η οργή αποτελεί την μόνη υγιή αντίδραση μιας προδομένης κοινωνίας. Άλλωστε δια της ανυπακοής και της εξέγερσης υπάρχει πρόοδος.