Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011

ΤΑ «ΤΕΙΧΗ» ΚΑΙ ΟΙ «ΒΑΡΒΑΡΟΙ»

Η παραδοσιακή αντίληψη για τις «περιτειχίσεις» , από την απλή εναπόθεση κορμών δένδρων και ακατέργαστων λίθων γύρω από τους πρωτόγονους οικισμούς μέχρι τις κυκλώπειες τειχοδομίες, τα κάστρα και τα τείχη, κάνει λόγο για τον πρωτογενή ρόλο του φόβου και την αναζήτηση προστασίας.
Τα τείχη της ελληνικής πόλης κατά την αρχαιότητα, με μοναδική ίσως εξαίρεση την Σπάρτη,
( γιατί τα στήθη των αντρών της ήταν τα τείχη της )εξυπηρέτησαν την διαφύλαξη των πληθυσμών, δυστυχώς όμως, όχι πάντα με την ίδια επιτυχία. Κατά τον 3ο και 4ο μ.χ. αιώνα και ενώ κυριαρχούσαν τέσσερις μεγάλες αυτοκρατορίες, προστατευμένες από φυσικά εμπόδια ( όρη Καυκάσου και Κεντρικής Ασίας) ή τεχνητά (Σινικό τείχος ), πολυάριθμοι «βάρβαροι» λαοί συγκεντρώνονταν στα σύνορά τους . Η εξάντληση των βοσκοτόπων , η επιδείνωση του κλίματος και η δημογραφική αύξηση , όπως εξηγούν οι ιστορικοί, υποχρέωσαν τους Ούννους και τους Γερμανούς να εισβάλλουν στο εσωτερικό της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η αδυναμία των Ρωμαϊκών Λεγεώνων να αναχαιτίσουν τις πιέσεις των «βαρβαρικών» εισβολών οδήγησε στην περιτείχιση των πόλεων , μετά από μια μακρόχρονη περίοδο ειρήνης. Όλες οι μεγάλες αυτοκρατορίες όμως υπέκυψαν τελικά στους λαούς της στέππας.
Αναμφίβολα, γνωρίζουμε περισσότερα για τις οχυρώσεις των νησιών του Αιγαίου και της Μεσογείου , όπως και των παράλιων οικισμών για την προστασία τους από τις πειρατικές επιδρομές αλλά και για τις φημισμένες οχυρώσεις της Κωνσταντινούπολης και της Θεσσαλονίκης, κατά την Βυζαντινή περίοδο.
Τα κάστρα , με το πέρασμα του χρόνου, συνεχώς επιδιορθώνονταν και ενισχύονταν με πύργους, επάλξεις, πολεμίστρες και τάφρους που τα μετέτρεπαν σε νησιά. Υπό την προστασία του Σινικού Τείχους , οι Κινέζοι ευημερούσαν αλλά δεν έπαυαν να το αποκαθιστούν και να το επεκτείνουν. Υπήρχαν όμως φορές που οι εχθροί το διέσχιζαν και απειλούσαν το Πεκίνο.
Η ανάπτυξη της πολιορκητικής τέχνης με την , από αρχαιοτάτων χρόνων , επινόηση μηχανισμών και πολεμικών εργαλείων μέχρι την χρήση πυροβόλων όπλων, κατά την νεώτερη ιστορία, την κατασκευή αναχωμάτων και τούνελ αλλά και την εφαρμογή διαφόρων τεχνικών και τεχνασμάτων ( όπως ο Δούρειος Ίππος ) , καθιστούσε πολλές φορές την κατάληψη των τειχών ζήτημα χρόνου. Οι άνθρωποι, παρ ‘ όλα αυτά , δεν έπαψαν να υψώνουν τείχη. Τα κάστρα του Μεσαίωνα , τα φρούρια για τον έλεγχο περασμάτων, το τείχος των πρώτων Ευρωπαίων μεταναστών στην Αμερική ( εκ του οποίου η περίφημη Wallstreet ), εναντίον των Ινδιάνων, οι συνοριακές οχυρώσεις , τα γκέτο, το Απαρτχάϊντ, τα Γκούλαγκ και τα ηλεκτροφόρα σύρματα δεν αργούν να φτάσουν στην μνήμη μας. Στην αναζήτηση αυτή περί τειχών δεν θα αργήσουμε να ανακαλέσουμε, από το πρόσφατο παρελθόν, το τείχος του Βερολίνου που χώριζε την πόλη στα δύο ! Αν επισκεφθεί κανείς το Μουσείο του τείχους , θα εντυπωσιαστεί από τις μεθόδους που επινόησαν οι άνθρωποι για να περάσουν από την άλλη πλευρά του, όπου βρισκόταν οι υπόλοιποι συγγενείς ή φίλοι , ή γιατί απλά έκαναν την επιλογή του άλλου τόπου. Το ζήτημα είναι ότι εκείνοι που δεν τα κατάφεραν είχαν άσχημο τέλος, όπως ακριβώς συμβαίνει σε όσους αποτολμούν να σκαρφαλώσουν στον «φράχτη» που υψώθηκε στις μέρες μας, κατά μήκος της συνοριακής γραμμής ΗΠΑ-Μεξικού, για την παρεμπόδιση της μαζικής εισόδου μεταναστών του φτωχότερου Νότου.

Ύστερα από όλα όσα έχουν επισημανθεί, θα λέγαμε ότι :
-H κατασκευή συνοριακών φραχτών δεν αποτελεί καινοτομία. Στα πλαίσια βέβαια του συνεχούς εκσυγχρονισμού θα παρατηρούσαμε νεωτερισμούς. Θερμικές κάμερες και δορυφόροι στην υπηρεσία των «τειχών».
-Κανείς δεν αναζητά τις αιτίες του σύγχρονου κύματος μαζικής μετανάστευσης των λαών, που χαρακτηρίζει την εποχή που ζούμε και δεν επιδιώκει να λύσει το πρόβλημα. Εν ολίγοις, όπως αντιλαμβανόμαστε, το ζήτημα είναι η μερική αντιμετώπισή του .
Η απόγνωση και η απελπισία των ανθρώπων που έχουν απωλέσει τα βασικά δικαιώματα, να ορίζουν την ζωή τους, την γη και τον πλούτο τους, είναι γιατί ατυχώς συμπεριλαμβάνει περιζήτητες πηγές ενέργειας, αντικείμενο διεκδίκησης, μεταξύ ενεργοβόρων δυνάμεων. Η φυγή ή σωστότερα ο διωγμός των ανθρώπων αυτών, συντελείται υπό την απειλή πολεμικής υπεροπλίας, στην υπηρεσία μιας οικονομικοπολιτικής παγκόσμιας ελίτ, που στόχος της είμαστε όλοι. Μία ελίτ που έχει ξεπεράσει τα ανθρώπινα όρια συσσώρευσης πλούτου ( το επόμενο στάδιο , κατά την ιστορική νομοτέλεια, δεν μπορεί παρά να είναι η αναδιανομή του πλούτου).
Σχετικά με τα πολυσυζητημένα 12.5 ! χιλιόμετρα συρματοπλέγματος στον Έβρο , αναρωτιέμαι συνολικότερα για τα αφύλακτα ελληνικά σύνορα, καθ’ όλο το μήκος της συνοριακής γραμμής της χώρας μας, προς ανατολάς! Η απουσία ελληνικού στρατού είναι κραυγαλέα όπως ακριβώς και η Μεταναστευτική πολιτική και οι άλλοι τομείς που «χειρίζονται» οι πολιτικοί της ακριβοπληρωμένης, για τα δεδομένα της χώρας μας και το έργο που παράγει , Βουλής.
Οι λεονταρισμοί, όπως και να χει, δεν αρκούν.

Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 2010

ΟΜΟΛΟΓΙΕΣ…ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ

Χιλιάδες Έλληνες εγκατέλειψαν τις εστίες τους , μη αντέχοντας τις πιέσεις και τα χαράτσια των Οθωμανών και μετοίκησαν στις πόλεις της Κεντρικής Ευρώπης , την Ρωσία και τα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, την Αίγυπτο και αλλού. Όπου εγκαταστάθηκαν , κουβάλησαν με περηφάνια την καταγωγή τους , εργάστηκαν , διακρίθηκαν και πρόκοψαν, προκαλώντας τον θαυμασμό όλων μέχρι σήμερα. Είναι γνωστό πως ξόδεψαν πολλά χρήματα για να ιδρύσουν σχολεία στις νέες τους κοινότητες αλλά δεν αρκέστηκαν σ’ αυτό. Διέθεσαν , με γενναιοδωρία , μεγάλα χρηματικά ποσά για την ίδρυση σχολείων και διαφόρων ευαγών ιδρυμάτων στις γενέτειρές τους αλλά και σε άλλες Ελληνικές πόλεις, που ακόμη τις κοσμούν.
Πρωταρχικός τους στόχος ήταν η καταπολέμηση της αμορφωσιάς. Να μάθουν τα παιδιά την μητρική τους γλώσσα. Να μάθουν γράμματα και να γίνουν άνθρωποι , κατά το πρόσταγμα του Κοσμά του Αιτωλού. Έδωσαν απλόχερα υποτροφίες , σε παιδιά , κάλυψαν έξοδα και αμοιβές δασκάλων, πλήρωσαν για την συντήρηση σχολείων και συνέβαλαν στην έκδοση αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, λεξικών , σχολικών βιβλίων κτλ. Το έργο τους υπήρξε μεγαλειώδες και συνετέλεσαν στην διατήρηση της Ελληνικής γλώσσας, την κατάκτηση της γνώσης και την διάδοση των εθνικοαπελευθερωτικών ιδεών , αφήνοντας πίσω τους, με το προσωπικό τους παράδειγμα, την ιδέα της προσφοράς.
Ομολογουμένως , οι πλούσιοι έλληνες της Διασποράς υπήρξαν συνεχιστές της μακραίωνης παράδοσης, που ξεκίνησε με την ίδρυση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και βασιζόταν στην χριστιανική αρχή της αγάπης για τον άνθρωπο, αλλά και στην ελληνική παράδοση που είχε στο κέντρο τον άνθρωπο. Η περίθαλψη ορφανών , γερόντων και αδυνάτων υπήρξε συστατικό στοιχείο της Βυζαντινής κοινωνίας και συνεχίστηκε ακόμη και όταν χάθηκε η κρατική της οντότητα. Αντιθέτως , στην Δύση μέχρι τον 18ο περίπου αιώνα τα νοσοκομεία και τα ορφανοτροφεία ήταν περισσότερο ιδρύματα εγκατάλειψης ! Μια απλή ανάγνωση του «Όλιβερ Τουϊστ» μας μεταφέρει στο κλίμα της εποχής στην Αγγλία.
Συγκινητικά υπήρξαν τα παραδείγματα Ελλήνων που δεν έκαναν οικογένεια , γιατί πίστευαν ότι έτσι θα μπορούσαν να αφήσουν την περιουσία τους στην υπηρεσία της Ελλάδας !Εξίσου συγκινητικά ήσαν τα παραδείγματα φτωχών που έδωσαν τα τελευταία λιγοστά λεφτά τους το ρολόι τους , ή το μοναδικό τους απόκτημα για να αγοράσουν το εισιτήριο και να ταξιδέψουν στην Ελλάδα όπου και άφησαν την τελευταία τους πνοή πολεμώντας για την λεφτεριά της ! Αναρίθμητες πράξεις μεγαλείου στις σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας , ανθρώπων που στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων.
Ανάμεσά τους ωστόσο , υπήρξαν και εκείνοι που καταχρηστικά , όχι μόνο τους έχει αποδοθεί ο τίτλος του Εθνικού Ευεργέτη, αλλά και η τιμή να αποκαλούνται Έλληνες. Πολιτικάντηδες, καιροσκόποι, αδίστακτοι εκμεταλλευτές περιστάσεων ριγμένοι στον αγώνα προς ίδιον πλουτισμό ! Άνθρωποι που ανενδοίαστα πλούτισαν εις βάρος του συνόλου. Τότε… και τώρα, ντόπιοι και ξένοι πιστωτές ομολογούν την ενοχή τους, κερδοσκοπώντας εις βάρος των Ελλήνων στο σκοτάδι της αδιαφάνειας και της συνωμοσίας. Ανάμεσά τους και κάποιοι από αυτούς που ζητούν την ψήφο μας, «σεβαστοί» μας εκπρόσωποι διαμεσολαβητές της πραγματοποίησης των στόχων της διεθνούς κεφαλαιοκρατίας που έχουν φροντίσει , με τον εξευτελισμό της παιδείας να επαναφέρουν την αμορφωσιά…

Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010

ΟΤΑΝ ΟΙ ΙΣΧΥΡΟΙ ΕΧΑΣΑΝ ΚΑΘΕ ΑΙΣΘΗΜΑ ΑΙΔΟΥΣ …

Ο προσανατολισμός των Ελλήνων στο εξωτερικό προς αναζήτηση τροφής και μετάλλων και η εξεύρεση νέων πηγών εφοδιασμού , κατά τον 8ο και 7ο πΧ αιώνα, συνέτεινε στην αύξηση της ποσότητας χρυσού και αργύρου που τέθηκαν σε κυκλοφορία στον Ελληνικό κόσμο , υπό μορφή κοσμημάτων, συσσωρευμένου ιδιωτικού πλούτου ή αποθησαυρισμένου σε ναούς. Γοητευμένη από τη πολυτέλεια και την αφθονία η ελληνική αριστοκρατία ρίχτηκε στο θαλάσσιο εμπόριο για να εξασφαλίσει πλούτη , γόητρο και κυριαρχία. Την ίδια εμπορική ανάπτυξη είχαν γνωρίσει και οι Φοινικικές πόλεις , κατά τον 9ο πΧ αιώνα , με την διαφορά όμως πως στην Ελλάδα η ανθρώπινη κοινωνία κατήγγειλε το νέο καθεστώς ανομίας, όταν οι ισχυροί έχασαν κάθε αίσθημα αιδούς ! Ως αποτέλεσμα της ανανεωτικής προσπάθειας των Ελλήνων , που εκδηλώθηκε σε θρησκευτικό , πολιτικό, νομικό και οικονομικό επίπεδο, προέκυψε η θέσμιση της πόλης , ως έλλογου κοινωνικού βίου. Συνέταξα, είπε ο Σόλων , νόμους για τον κακό και για τον αγαθό , καθορίζοντας για τον καθένα μια δικαιοσύνη ορθή. Ως εκ τούτου , επέβαλε τον Νόμο στο κέντρο της πόλης. Κανόνας της νέας εποχής ήταν το «μηδέν αγαν» , το «μέτρον άριστον» και η αρετή , που είναι καρπός μακράς και επίπονης άσκησης. Η συμμετοχή πάντων στα κοινά και η δημοσιοποίηση ( κοινώς διαφάνεια ) δημιούργησαν κανόνες ισορροπίας και μετριοπάθειας που αντικατοπτρίζεται στο «γνώθι σαυτόν». Ο θεσμός δε του χρήματος αποτέλεσε αναπόσπαστο μέρος της συνολικής επιχείρησης των νομοθετών, ώστε να πάψει να αποτελεί σύστημα κυριαρχίας και υποταγής.
Η συνέχεια και η ενότητα του αρχαίου κόσμου διαταράχτηκε κατά την εποχή των Γερμανικών εισβολών στην Ευρώπη και της εξάπλωσης του Ισλάμ στην Μεσόγειο. Τα όρια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας που άλλοτε συνέπιπταν με τα όρια της χριστιανοσύνης, περιορίστηκαν στην Ανατολή. Η οικουμένη «πέθανε» όταν διαχωρίστηκε σε Ανατολή και Δύση και στο προσκήνιο της Ιστορίας εμφανίστηκε η Φεουδαρχία , ο γνωστός Μεσαίωνας. Κατά συνέπεια λοιπόν , το 800 μΧ , ο Καρλομάγνος ( ο πρώτος εκπρόσωπος μιας ενωμένης Δυτικής Ευρώπης μετά την εγκατάσταση των Γερμανών ) αναγκάστηκε να καταργήσει το χρυσό νόμισμα και να το αντικαταστήσει με αργυρό. Το χρήμα και το κέρδος δεν έπαιζε πλέον κανένα ρόλο και η νομισματοκοπεία, που επινοήθηκε τον 7ο πΧ αιώνα από τους Λυδούς βασιλιάδες, ανατέθηκε στην Εκκλησία ! Ο κλήρος και οι ευγενείς αποτελούσαν την κορυφή της πυραμίδας, ενώ γύρω από τα κάστρα και τα τείχη του Μεσαίωνα θα σχηματιζόταν σιγά σιγά οι πόλεις.
Η θέσμιση της πόλης, για δεύτερη φορά στην Ιστορία , γύρω στο 1000 μΧ που με την κατάλυσή της προέκυψε το κράτος, παρεμφερής με εκείνη της αρχαίας Αθήνας, που όταν ανέτειλε το άστρο του Αλέξανδρου θα την αντικαθιστούσε το έθνος, υπήρξε το λίκνο της αστικής τάξης, δημιουργώντας τις κατάλληλες συνθήκες για την διεξαγωγή του εμπορίου, όταν το φεουδαρχικό σύστημα είχε εξαντλήσει όλες του τις δυνατότητες. Πολυπληθείς εβραϊκοί πληθυσμού συγκεντρώνονταν στις πόλεις ασχολούμενοι με το εμπόριο, καθώς η τοκογλυφία απαγορευόταν αυστηρά από την Εκκλησία !! ( αλήθεια ποια είναι η άποψη της Εκκλησίας επί του θέματος σήμερα; ) με σκοπό την επιβολή της χριστιανικής ηθικής. Το ίδιο αυστηρά εξάλλου απαγόρευε την τοκογλυφία και ο Μουσουλμανισμός. Σταδιακά, οι ευγενείς θα προσέφευγαν στους εμπόρους για δανεισμό και θα τους προσκαλούσαν στα συμβούλιά τους, μια συνήθεια που έμελλε αργότερα να νομιμοποιηθεί. Οι εμπορικοί όμιλοι , στην νέα πόλη του 11ου μΧ αιώνα θα αναλάμβαναν τον σχεδιασμό της και θα ήταν οι κοινοτικοί της άρχοντες ! Μεταξύ άλλων, θα σχηματιζόταν νέα νομοθεσία για ζητήματα εμπορικού δικαίου ενώ νομιμοποιήθηκε η τοκογλυφία και η φεουδαρχική γη μετατράπηκε σε ελεύθερη ιδιοκτησία και θα μπορούσε να αποτελέσει εγγύηση για δανεισμό κεφαλαίων.
Ιδιαίτερη άνθιση του εμπορίου παρατηρήθηκε στις Φλαμανδικές πόλεις και τις Ιταλικές πόλεις του Βορρά, ιδιαίτερα δε στην Βενετία που δραστηριοποιήθηκε στο θαλάσσιο εμπόριο. Το πάθος του κέρδους εκδηλώθηκε για άλλη μια φορά ακατανίκητο, χωρίς θρησκευτικά όρια, για να καταλήξει στην ωμή βία επί των πιστών του Μωάμεθ , που κυριαρχούσαν στην Μεσόγειο, αλλά και επί των ανταγωνιστριών πόλεων , με σκοπό την κυριαρχία στις αγορές των μπαχαρικών και των υφασμάτων της Ανατολής. Μετά την ήττα των Βυζαντινών στο Ματζικέρτ, έγινε αντιληπτό πως η Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν έτοιμη να πέσει στα χέρια των Τούρκων ή ακόμη και των Σλάβων. Το Βυζάντιο βέβαια όπως γνωρίζουμε , δεν «πέθανε» το 1453 αλλά το 1204 με την άλωση από τους Σταυροφόρους, όταν τα φεουδαρχικά αυτά κατάλοιπα ξεχύθηκαν στην Ανατολή. Ο Σταυρός και το σπαθί αποτέλεσαν τον νέο μοχλό οικονομικής εξάπλωσης και μια νέα ζωή, πιο τρυφηλή από εκείνη της αρχαιότητας θα άρχιζε. Η εμφάνιση των τραπεζών ήταν μια καινοτομία που καλύτερα από κάθε ιστορικό αντικαθρεφτίζει ο Σαίξπηρ στον «Έμπορο της Βενετίας». Γνωστά έμειναν μάλιστα στην ιστορία τα θαλασσινά δάνεια που προοριζόταν για τον εξοπλισμό των πλοίων. Στην αρχή αρκετοί ήταν οι επίδοξοι τραπεζίτες που καταδικάστηκαν σε θάνατο για εγκλήματα που διέπραξαν, καθώς αποδείχτηκε πολύ δύσκολο να γίνει αποδεκτή στην συνείδηση του ανθρώπου η νέα ηθική , το δόγμα «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» και το καπιταλιστικό πνεύμα. Από την αρχή του 13ου μΧ αιώνα οι Ιταλοί τραπεζίτες επέκτειναν τις επιχειρήσεις τους βορείως των Άλπεων. Η «πρόοδος» ήταν γρήγορη , γιατί ανέπτυξαν την τεχνική των μεθόδων τους και σύντομα θα συμμετείχαν στην πολιτική. Αντιθέτως, χώρες όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία, οι περίφημοι Κονκισταντόρες που κατέστρεψαν τους πολιτισμούς της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής και εξόντωσαν χιλιάδες Ινδιάνους για τα πολύτιμα μέταλλα που έκρυβε η γη τους , «έμειναν πίσω» γιατί δεν ανέπτυξαν το τραπεζικό σύστημα.
Στην εποχή του εικονικού χρήματος τα στελέχη των χρηματιστικών οίκων ανταγωνίζονται συγκρίνοντας τα ποσά ανταμοιβής τους στην κλίμακα των εκατομμυρίων δολαρίων, λόγω υψηλού ρίσκου λένε, την στιγμή που εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη παλεύουν να επιβιώσουν με $1 την μέρα !!Γνωρίζοντας την υψηλή τέχνη του χρήματος παράγουν χρήμα εκ του μη όντως ενώ οι αναταραχές , οι πόλεμοι, οι επιδρομές των σύγχρονων σιδερόφρακτων, οι πτωχεύσεις κρατών, οι ανατροπές νόμιμων κυβερνήσεων, οι νέου τύπου( πραγματικά μας εντυπωσιάζει η ευρηματικότητά τους) τρομοκρατικές ενέργειες, οι χολιγουντιανού τύπου λόγοι των πολιτικών, που τα ρυθμίζουν όλα πίσω από κλειστές πόρτες ή κάτω από το τραπέζι και η εξύμνηση της «Ανάπτυξης» σε έναν πλανήτη που δεν αντέχει άλλο, δεν είναι παρά το λάδι στα γρανάζια του μηχανισμού τους.
Σε ότι αφορά την Ελλάδα, την «πατρίδα» όπως πολύ χαριτωμένα λέει , χωρίς να καταφέρνει να μας πείσει ο Πρωθυπουργός, τον τόπο που γέννησε την πόλη και τον ορθολογισμό και με επιτεύγματα που ακόμη απασχολούν και εντυπωσιάζουν την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα και διανόηση, χρειάστηκε μια «Σοσιαλιστική Αλλαγή» και ένας «χαρισματικός» ηγέτης για να φτάσει στην σημερινή εξαθλίωση.
Η ιστορία δεν έχει παρά να κλείσει τον κύκλο της άλλη μια φορά και να καταγράψει…

Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010

Η αποδόμηση ενός μύθου

Τον 7ος μ.χ. αιώνα , μια κορυφαίας σημασίας ιστορική περίοδο για την ανθρωπότητα, ,η Βυζαντινή ανατολή δέχεται εισβολές από αραβικούς λαούς. Η ανάπτυξη του Ισλάμ είναι κεραυνοβόλος και έχει πρώτο στόχο να καταπιεί την Περσική και στην συνέχεια την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, πράγμα που θα το καταφέρει και σε μεγάλο βαθμό θα το οφείλει στον προσηλυτισμό των «Τούρκων» στην νέα θρησκεία.( Δεν ξεχνάμε βέβαια πως ο Μουσουλμανισμός είναι αραβικής προέλευσης και πως διαφέρει από το Ισλάμ στο ότι είναι ο τρόπος κοινωνικής και πολιτικής ζωής, που στηρίζεται αυστηρά στο Κοράνιο). Εκτεθειμένοι οι αιρετικοί πληθυσμοί της Βυζαντινής ανατολής στις επιδρομές των εισβολέων και αβοήθητοι από τη Βυζαντινή εξουσία , συχνά τους υποδέχονται ως λυτρωτές , μια και ομολογουμένως δεν ήταν ιδιαίτερα συνδεδεμένοι με τον επίσημο Χριστιανισμό. Η άρνηση αποδοχής εννοιών όπως της Αγίας Τριάδας και της Θεανθρώπινης φύσης του Χριστού, ήταν ο κύριος λόγος ύπαρξης κάθε φύσης αιρέσεων ( Αρειανοί , Νεστοριανοί, Παυλικιανοί, …) στο λίκνο του Χριστιανισμού, την Μικρά Ασία , που εύκολα θα αποδεχότανε μια απλουστευμένη θρησκεία , όπως ο Μουσουλμανισμός. Ο αυτοκράτορας Κων/νος Ε΄ μάλιστα μετακίνησε μεγάλους πληθυσμούς ρέμπελων αιρετικών της Μικράς Ασίας στην περιοχή της Φιλιππούπολης στη Βουλγαρία.
Οι Σελτζούκοι Τούρκοι, κάποιο από τα εκατοντάδες νομαδικά Τουρανικά φύλα της στέπας της κεντρικής Ασίας, που μετακινούνται αδιάκοπα και εγκαταστάθηκε στην Περσία, είναι οι πρώτοι που προσηλυτίστηκαν. Χάρη στο Ισλάμ μάλιστα – και όχι στον Μουσουλμανισμό- στη συνέχεια «συνέτριψαν» την Περσία με σκοπό να αναλάβουν τα ηνία του Μουσουλμανικού κόσμου. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ισλαμισμός λειτουργεί ασχέτως «εθνολογικών» γνωρισμάτων και δεν αρνείται σε κανέναν τα κρατικά αξιώματα, αρκεί βέβαια να έχει προσχωρήσει στον Μουσουλμανισμό. Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι «Τούρκοι», στην μακραίωνη ιστορία τους, αγκάλιασαν όλες τις μεγάλες θρησκείες και στηρίχτηκαν σε μη «Τουρκικούς» πληθυσμούς, απείρως πιο πολυάριθμους από τους ίδιους. Για τον λόγο αυτό, ιστορικά η λέξη «Τούρκος» δεν έχει εθνική και θρησκευτική σημασία. Οι Σελτζούκοι Τούρκοι εισέβαλαν στην Μικρά Ασία τον 11ο αιώνα και το πρώτο μεγάλο κύμα προσηλυτισμού παρατηρείται τον 13ο και 14ο αιώνα στην Ανατολία, με αποτέλεσμα η Χριστιανική παρουσία να περιορίζεται πλέον στην Ιωνία, την Καππαδοκία και την περιοχή της Τραπεζούντας.( Το δεύτερο μεγάλο κύμα προσηλυτισμού παρατηρήθηκε στα Βαλκάνια , κατά τους πρώτους αιώνες της Οθωμανικής κυριαρχίας. Είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η αίρεση του Βογομιλισμού που πρωτοεμφανίστηκε στη Βουλγαρία ! και εξαπλώθηκε σε όλη την Βαλκανική , κατέστησε αυτή τη φορά εύκολο τον ομαδικό εξισλαμισμό) . Οι ντόπιοι πληθυσμοί, που παρέμειναν στην ύπαιθρο της Ανατολής όπου και εγκαταστάθηκαν οι Σελτζούκοι Τούρκοι, αναμείχθηκαν μαζί τους και «εκτουρκίσθηκαν», δίνοντας στους «Τούρκους» νέα ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά. Αντιθέτως οι πολυπληθείς πόλεις και τα αστικά κέντρα δεν επηρεάστηκαν από την παρουσία τους και έτσι μεγάλοι πληθυσμοί διατήρησαν την ταυτότητά τους. Όταν στο προσκήνιο της ιστορίας εμφανίστηκαν οι ορδές των Μογγόλων του Τσένγγις Χάν, οι Σελτζουκίδες εξαφανίστηκαν δια παντός. Στην Μικρά Ασία απέμεινε μόνο ένα ολιγάριθμο πριγκιπάτο της οικογένειας του Οσμάν, (χωρίς να είναι ξεκάθαρη η καταγωγή τους), που σχημάτισαν ένα μικρό μπεηλίκη τον 13ο αιώνα. Οι Βυζαντινοί τους ονόμασαν Οθωμανούς Τούρκους, για να τους ξεχωρίσουν από τους Σελτζούκους Τούρκους. Ήταν αυτοί που είχαν την ευφυή ιδέα να σχηματίσουν το Νέο Στρατιωτικό Σώμα ( το Γενί Τσερί ) ώστε να αποκτήσουν ένα μεγάλο στράτευμα επαγγελματιών στρατιωτών.( έχει σημασία να γνωρίζουμε ότι, κατόπιν συμφωνίας με το Βυζάντιο πέρασαν οι Οθωμανοί στην Βαλκανική για να παρεμποδίσουν τις επεκτατικές ενέργειες των Σέρβων).
Αξίζει να αναφέρουμε ότι τα πρώτα 170 χρόνια Οθωμανικής Κυριαρχίας , από τους 50 μεγάλους Βεζύρηδες μόνο οι 5 ήταν «Τούρκοι». Οι υπόλοιποι ήταν Αλβανοί , Νοτιοσλάβοι, Έλληνες και λοιποί προερχόμενοι από αιχμαλωσία , προσηλυτισμό ή παιδομάζωμα. Κατά την διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, τα παιδιά που είχαν αποσπαστεί βίαια από την οικογένειά τους στην Βαλκανική, για να συμβάλλουν, κατά την γνώμη των Οθωμανών , στην ανανέωση του ανθρώπινου δυναμικού , ήταν εκατοντάδες χιλιάδες ! …Δεν μπορούμε επίσης να παραβλέψουμε πως η Οθωμανική εξουσία έκανε μαζικές μετακινήσεις υπόδουλων χριστιανικών πληθυσμών ( και όχι μόνο )από την Σερβία και την Βουλγαρία εγκαθιστώντας τους σε εγκαταλειμμένα χωριά. Ο Chr. Gandev , για παράδειγμα , κατόπιν μελέτης φορολογικών βιβλίων της εποχής σημειώνει πως οι Οθωμανοί μετακίνησαν βίαια στην Μικρά Ασία 68.000 οικογένειες , δηλαδή 360.000 άτομα, αφού πρώτα κατέστρεψαν 1300 χωριά και αστικούς οικισμούς.
Μπορεί λοιπόν οι στατιστικές κατά τον 18ο αιώνα να καταγράφουν μια τεράστια πλειοψηφία Μουσουλμάνων , αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρόκειται για συμπαγείς μάζες χιλιάδων «Τούρκων» νομάδων που ξεχύθηκαν στην Μικρά Ασία και τα Βαλκάνια.Στην πραγματικότητα ενώ ο αριθμός των Τουρανών εισβολέων ήταν πολύ μικρός ο ρόλος του Ισλάμ υπήρξε καταλυτικός. Μάλιστα το παράδοξο που συμβαίνει , ιδιαίτερα σε εμάς τους Βαλκάνιους, είναι ότι πολύ συχνά συγχέουμε τις έννοιες, «Τούρκοι» - «Μουσουλμάνοι» και κατ’ αναλογία «Έλληνες» - «Χριστιανοί» . Άλλωστε η λέξη «Τουρκία» , δεν είχε χρησιμοποιηθεί στα Οθωμανικά κείμενα μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Ο Κεμάλ Ατατούρκ ήταν εκείνος που επέβαλε , δια νόμου, την κοινή ονομασία Τούρκοι , σε όλους τους κατοίκους της Μικράς Ασίας, (μέχρι τότε όλοι ήταν Οθωμανοί υπήκοοι ), επιχειρώντας να ιδρύσει ένα εθνικό Τουρκικό κράτος. Ήταν μάλιστα αναγκαστική η απαγόρευση χρήσης οικογενειακών ονομάτων που υποδήλωναν ξένη εθνικότητα ( 1934 ) ενώ ακολούθησε και εκστρατεία εναντίον όλων όσων δεν μιλούσαν την Τουρκική γλώσσα. Ως εκ τούτου , ανάμεσα σε αυτούς που αποδόθηκε η ονομασία «Τούρκοι» ήταν : Ζεϊμπέκηδες της Σμύρνης, που ήταν μεν μουσουλμάνοι αλλά θεωρούσαν εαυτούς απογόνους των αρχαίων Θρακών. (Είναι γνωστό πως οι Θράκες ήταν το πλέον πολυπληθές φύλο μετά τους Ινδούς , κατά τον Ηρόδοτο ). Η βορειοδυτική Μικρά Ασία ήταν γεμάτη Θράκες ! Γιουρούκοι , που ισχυριζότανε πως είναι απόγονοι των αρχαίων Φρυγών , ενώ κατά άλλους πρόκειται για Τσιγγάνους που εγκαταστάθηκαν μόνιμα ( αρκετοί μάλιστα από αυτούς, με τις μετακινήσεις πληθυσμών, εγκαταστάθηκαν στην Θράκη ! ) Οφλήδες, που ζούσαν στην Τραπεζούντα και ήταν μουσουλμάνοι, ενώ μιλούσαν μια ιδιόμορφη Ελληνοτουρκική γλώσσα και μάλλον πρόκειται για απογόνους των αρχαίων Ελλήνων. Τάταροι, απόγονοι του Ταμερλάνου , Τσερκέζοι , που μετανάστευσαν τον 18ο αιώνα. Οι απόγονοι 350.000 ανταλλαγέντων μουσουλμάνων , μεταξύ των οποίων και οι περίφημοι Τουρκοκρητικοί. Ο μακρύς φυλετικός κατάλογος συμπεριλαμβάνει Εβραίους , Αρμένιους , Άραβες, Έλληνες, Καππαδόκες, Γαλάτες και λοιπούς. Για το τέλος αφήνω τους πολυπληθείς Κούρδους, που ενώ είναι απόγονοι των αρχαίων Μήδων , οι Τούρκοι εθνικιστές υποστηρίζουν πως πρόκειται για Τουρανικό φύλο που έφτασε στην Ανατολία πριν από 5.000 χρόνια !
Κατά την γνώμη γνωστών Τούρκων εθνικιστών, υπάρχουν πράγματι πολλοί πολίτες που οι παππούδες τους είχαν έρθει από την Αλβανία , τις Αραβικές χώρες και αλλού, οι οποίοι φυλετικά δεν είναι Τούρκοι αλλά είναι Τούρκοι στην θρησκεία , τη καλλιέργεια και το πνεύμα. Αντιφάσκοντας όμως, προσπαθούν να συνδέσουν το παρελθόν του Τουρκικού έθνους με κάποιους από τους μεγαλύτερους αρχαίους πολιτισμούς των Σουμέριων και των Χετταίων, υποστηρίζοντας πως τάχα πρόκειται για πρώιμες τουρανικές επισκέψεις στην Μικρά Ασία ! Έδωσαν ιδιαίτερη έμφαση σε αρχαιολογικές ανασκαφές , επιχειρώντας επιστημονική τεκμηρίωση για την τουρκική καταγωγή των πολιτισμών της Ανατολίας, ενώ τα αρχαιολογικά ευρήματα υποτίθεται ότι αποδεικνύουν την θέση πως νομαδικά Τουρανικά φύλα δημιούργησαν τον Αιγαιακό πολιτισμό, την Τροία, τον Μινωικό πολιτισμό, ακόμη και το ελληνικό θαύμα της Ιωνίας ! .. ενώ γνωρίζουμε ότι η Μικρά Ασία είναι ένα εκπληκτικό χωνευτήρι λαών και πολιτισμών και ότι την κατοίκησαν Λύκιοι, Μοισοί, Λυδοί, Κιμμέριοι, Φρύγες, Χετταίοι, Έλληνες και λοιποί.

Είναι προφανές , ύστερα από όλα αυτά, πως οι σημερινοί Τούρκοι είναι ένα εθνολογικό μίγμα και πως ελάχιστοι είναι οι γνήσιοι Τούρκοι, απόγονοι μακρινών προγόνων της στέπας. Το ίδιο ισχύει αναλογικά και για τους μουσουλμάνους της Θράκης, σχετικά με την τουρκικότητα της καταγωγής τους.( Ελάχιστοι είναι άλλωστε οι λαοί που χαρακτηρίζονται από φυλετική καθαρότητα).
Πολλές πτυχές της Ιστορίας σίγουρα μας είναι άγνωστες , είναι όμως απόλυτα σαφές ότι ο εθνικισμός διαπνέεται από την εμμονή για την πατρώα γη, την αναζήτηση μιας αληθινής ή φανταστικής εστίας, την εδαφική φαντασίωση και τον διακαή πόθο για παραπέρα επέκταση που, αν μη τι άλλο , φωτογραφίζει τον «νεοοθωμανισμό».

Κυριακή 15 Αυγούστου 2010

HANNIBAL ANTE PORTAS

Ο Πρωθυπουργός της χώρας μας, που μοιάζει να μη νοιάζεται τόσο για την δημοτικότητά του όσο για το μεταρρυθμιστικό έργο που θα αφήσει πίσω του, δείχνει αποφασισμένος να τα καταφέρει , με κάθε κόστος , φέροντας επάξια το όνομα και την οικογενειακή του παράδοση ,καθώς « Η γενεαλογία της πολιτικής είναι συνεχής και γνησία κατά τους προγόνους…» Το πλούσιο μεταρρυθμιστικό έργο που του έχει ανατεθεί , εκτός των δεινών που θα επιφέρει , είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα κατανόησης του αξιώματος πως οι πολιτικοί είναι διεκπεραιωτές της εξουσίας της πλουτοκρατίας, «Μαύροι χαλκείς κατασκευάζοντες δεσμά δια τους λαούς εν τη βαθυζόφω σκοτία του αιωνίου εργαστηρίου των…» , εν προκειμένω δε του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ώστε να αποκτήσει πολιτική δύναμη και κυριαρχία στους θεσμούς. Περιέγραψε λοιπόν , ο σοσιαλιστής Πρωθυπουργός , την κακή οικονομική διαχείριση, που οδήγησε την χώρα μας στη δημοσιονομική κρίση, ενώ διετέλεσε ο ίδιος ανώτατο κυβερνητικό στέλεχος επί μακρά σειρά ετών και έφτασε στο συμπέρασμα πως , τώρα είναι η ώρα να αναζητήσουμε τον «Τέταρτο Δρόμο» που θα καταλήξει στην Διεθνή Διακυβέρνηση. Θα αναδειχτούν , είπε , διεθνείς οργανισμοί όπως ο ΟΗΕ και το G2O,ενώ απέφυγε οποιαδήποτε αναφορά στην Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ. Δεν παρέλειψε όμως να προσθέσει πως , όλα θα γίνουν στο όνομα της Δημοκρατίας.. «Τότε δια της βίας , τώρα δια του δόλου… και δια της βίας.» ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ . Στόχος του είναι, είπε στη συνέχεια, η καταπολέμηση της διαφθοράς ( τη στιγμή που όλοι οι οικονομικοί εγκληματίες κυκλοφορούν ελεύθεροι ), καθώς επίσης να κάνει αλλαγές και στον τομέα της εκπαίδευσης προωθώντας μεταρρυθμίσεις.
Καταλαβαίνουμε βέβαια την ανάδειξη της παιδείας σε κορυφαίο μέλημα, ως απαραίτητη προϋπόθεση για τον «Τέταρτο Δρόμο» προς το νέο Imperium. Ένας άνθρωπος με παιδεία, πνευματική καλλιέργεια και αρχές δεν θα αποδεχτεί ποτέ την «Διεθνή Διακυβέρνηση» ως ισοδύναμο της Δημοκρατίας, γιατί η λέξη από μόνη της υποδηλώνει την εξουσία του λαού ενώ αντιλαμβάνεται την «Διεθνή Διακυβέρνηση» ως ένα εκτεταμένο απολυταρχικό μόρφωμα. Πως θα αποδεχτεί ο νοήμων άνθρωπος την νομιμοποίηση της μετατροπής της χώρας του σε Επαρχία και τον εαυτό του ως κομμάτι μιας ακατέργαστης , εξαθλιωμένης μάζας, όταν το μέγεθος του Ηράκλειτου τον εξύψωσε στα ουράνια λέγοντας πως η δυνατότητα προσέγγισης της αλήθειας ανήκει σε όλους τους ανθρώπους ? Τα καταχθόνια σχέδιά των μαύρων χαλκέων είναι καταδικασμένα να αποτύχουν όταν η παιδεία θεμελιώνεται πάνω στις βάσεις του αιέν αριστεύειν , της εξέγερσης του Σπάρτακου , των Θερμοπυλών, της μαρτυρικής θυσίας του Αθανάσιου Διάκου , του «ΟΧΙ» , ακόμη κι αν γνωρίζουμε πως πάντα θα υπάρχουν Εφιάλτες που για τριάντα αργύρια θα ανοίξουν την κερκόπορτα, όταν ο «Εχθρός» είναι προ των Πυλών…

Κυριακή 1 Αυγούστου 2010

ΠΕΡΙ ...ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΚΗΛΙΔΩΝ !

Ενώ η ΒΡ συνεχίζει αδιάκοπα τις εργασίες για να σταματήσει την διαρροή πετρελαίου στη Θάλασσα του κόλπου του Μεξικού , μια νέα πετρελαιοκηλίδα , ύστερα από έκρηξη που σημειώθηκε σε πετρελαιαγωγό στην Νοτιοανατολική Κίνα και με έκταση μεγαλύτερη των 430 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ερημώνει τις παραλίες κατά μήκος της Κίτρινης θάλασσας. Οι ακτές του Νταλιάν που κάποτε ήταν ο καλύτερος τόπος διαμονής στην Κίνα έχουν καταστραφεί. Οι επιστήμονες μιλούν για σοβαρή απειλή στα θαλάσσια οικοσυστήματα και την ποιότητα του νερού.
Εντούτοις ο πρωθυπουργός της χώρας μας , αν και λάτρης της θάλασσας και φίλος της οικολογίας, έσπευσε να συναντήσει τον Βούλγαρο ομόλογό του , στα πλαίσια της αναθέρμανσης του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς Αλεξανδρούπολης . Ο κος Μπορίσοφ , ως γνωστόν, είχε δηλώσει , αμέσως μετά την εκλογή του, ότι αρνείται να φιλοξενήσει στη χώρα του τον εν λόγω αγωγό , ανατρέποντας κάθε προηγούμενη επίσημη συμφωνία ! Είχε δε επικαλεστεί όχι μόνο οικονομικούς λόγους αλλά και λόγους περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Συμμερίζεται είπε , τις ανησυχίες των κατοίκων του Μπουργκάς αλλά και το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος, που είχε διενεργηθεί στην περιοχή και ήταν ΚΑΤΑ του πετρελαιαγωγού. Δεν παρέλειψε μάλιστα να αναφερθεί στις αρνητικές επιπτώσεις που θα είχε στον ανερχόμενο τοπικό τουρισμό καθώς και στις προστατευόμενες, από Συμβάσεις NATURA κτλ, γειτονικές περιοχές.
Η αλήθεια είναι πως στις σελίδες της πετρελαϊκής ιστορίας συμπεριλαμβάνεται πλήθος σκοτεινών υποθέσεων διαπλοκής, ενώ οι διαφανείς διαδικασίες δεν αποτελούν μέρος των διαβουλεύσεων μεταξύ των εμπλεκομένων- και μη- μελών. Συνεπώς είναι φυσιολογικό να είμαστε καχύποπτοι και να αναρωτιόμαστε εάν και υπό την επιρροή ποιών ανταγωνιστικών συμφερόντων διάκειται ο κος Μπορίσοφ. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως μια , μικρή έστω μερίδα σκεπτικιστών στη χώρα μας, που δεν θέλω να αδικήσω χωρίς να την αναφέρω , δεν πίστεψε, ούτε στιγμή, στην πραγματοποίηση αυτού του έργου. Κατά την γνώμη τους, ο πετρελαιαγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, είναι απλά το διαπραγματευτικό μέρος μιας άλλης επιχείρησης.
Στη χώρα μας πάντως, το αίτημα της τοπικής κοινωνίας της Αλεξ/πολης, για διενέργεια Δημοψηφίσματος καταπνίγηκε από τις Τοπικές Αρχές , πράγμα που δείχνει την ποιότητα της Δημοκρατίας μας, καθώς κάποιοι «επένδυσαν» πολύ στον αγωγό προσμετρώντας μόνο προσωπικά οφέλη και κέρδη και παραβλέποντας κάθε παράμετρο που ορθώς-κατά τα άλλα-αναφέρει ο κος Μπορίσοφ.
Δεν θα σταθώ στα επιχειρήματά τους, γιατί υποβαθμίζουν την νοημοσύνη του Ελληνικού λαού και αποτελούν άλλη μια απόδειξη ότι έχει χαθεί κάθε μέτρο σ’ αυτή την χώρα. Για του λόγου το αληθές , θα σταθώ στα σχόλια ενός ατυχούς αρθρογράφου, ο οποίος παραπονιόταν ότι η Θράκη κινδυνεύει να ερημώσει γιατί πιστεύει ότι δεν θα την προτιμήσουν Ρώσοι τουρίστες για διακοπές αν δεν εγκατασταθεί ο πετρελαιαγωγός ! !
Μήπως θα έπρεπε να ρωτήσουμε την γνώμη των κατοίκων της Ν. Ορλεάνης και της παραλιακής Νοτιοανατολικής Κίνας ;

Τρίτη 27 Ιουλίου 2010

Η υπερεξουσία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου

Ανατρέχοντας στη σύγχρονη ιστορία , συναντούμε τους Έλληνες , να πολεμούν κατά του Ναζισμού , προβάλλοντας ηρωική αντίσταση στα κατακτητικά σχέδια ( επέκταση του «ζωτικού χώρου») των Γερμανών και να υπερασπίζονται την Εθνική τους κυριαρχία. Να εναντιώνονται ακόμη και στα κατακτητικά σχέδια των «συμμάχων τους» , για να υποστούν τις συνέπειες της επιβολής ενός αιματηρού εμφυλίου από την Αγγλία. Γνωστό είναι άλλωστε , πως το Σίτυ ασκούσε ισχυρή οικονομική επιρροή στην Ελλάδα, από τα χρόνια που αγωνιζόμασταν για την απελευθέρωσή μας από την Οθωμανικό ζυγό. Έπρεπε λοιπόν να επιβεβαιωθεί, με το πέρας του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ότι η χώρα μας ανήκει στους πιστωτές της.
Σε αντίθεση με όλα αυτά , παρατηρούμε σήμερα εντυπωσιασμένοι την αναίμακτη απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, ενώ οι «σύμμαχοι» , που κάποτε πολέμησαν τον Ολοκληρωτισμό , επιδίδονται οι ίδιοι στην άσκηση ελέγχου της Παγκόσμιας κυριαρχίας ( αυτή ήταν η επιδίωξή τους και προ του πολέμου), ιδρύοντας σκαιούς οργανισμούς όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο κ.α.
Επειδή βέβαια η εννοιολογική διασάφηση του ορισμού , Παγκόσμια Κυριαρχία, παραπέμπει στον Ολοκληρωτισμό , ουδείς την επικαλείται. Έτσι λοιπόν οι σύγχρονοι διεκδικητές της, όπως γνωρίζουμε μιλούν για την Παγκοσμιοποίηση και αρκετές φορές κάνουν λόγο για το όραμά της καθολικοποίησης των αξιών της Δημοκρατίας ! Μερικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα και «εργαλεία» της εξάπλωσης και αποδοχής της εν λόγω Κυριαρχίας ,είναι η κουλτούρα των ΜΜΕ, ο καταναλωτισμός, τα δάνεια , η διαφθορά και η αποδόμηση της Δικαιοσύνης και της Παιδείας. Τελικός στόχος, η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, η λύση του κοινωνικού συμβολαίου και η ανάδειξη της υπερεξουσίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Σχετικά λοιπόν , με τις δηλώσεις των ντόπιων τοποτηρητών του εν λόγω σχεδιασμού , πως τάχα τα πράγματα «θα στρώσουν» το 2011, ή το πολύ σε 2-3 χρόνια, η αλήθεια είναι πως , τίποτα δεν θάναι πια το ίδιο. Ζούμε σε μια φάση ιστορικών μετασχηματισμών και καλούμαστε να είμαστε όλοι παρόντες. Να δείξουμε τις αντιστάσεις μας και ιδιαίτερα εμείς οι Έλληνες να υπερασπιστούμε την βαριά κληρονομιά μας.