Η ΧΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ

    Στον απόηχο των σκληρών, όπως φημολογείται, ποινών επί των κομψών πλην μακρυχέρηδων αντιπροσώπων της Τοπικής και Κεντρικής εξουσίας, θεωρούμε πως οι αποφάσεις των Δικαστών ( ακόμα και εάν οι υποθέσεις έχουν τελεσιδικίσει ) δεν σηματοδοτούν την αποκατάσταση της Δικαιοσύνης. Πιο συγκεκριμένα μάλιστα θα λέγαμε πως οι παρεμβάσεις της Εκτελεστικής εξουσίας στο έργο της δικαιοσύνης, κυρίως με την επιβολή αρεστών στην εξουσία Δικαστικών- χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αδέκαστοι μα προφανώς παροπλισμένοι- υπονομεύουν την αυτονομία της.

    Η παραβίαση αυτή του Δικαστικού χώρου έχει ως συνέπεια όχι μόνο να μην είναι ο Νόμος υπεράνω όλων και να προκαλείται αυθαιρεσία αλλά σε τελική ανάλυση να γίνεται λόγος ακόμη και για Μαφία της Δικαιοσύνης. Οι έλληνες πολίτες βέβαια δεν έχουν ανάγκη να ικανοποιήσουν ταπεινά συναισθήματα όπως η εκδικητικότητα, αποδεχόμενοι την χειραγώγηση του θυμού τους, αλλά από κοινωνική δικαιοσύνη που αναμφισβήτητα προϋποθέτει την εξυγίανση του  χώρου αυτού ώστε να πάψουν να υπάρχουν κλειστοί φάκελοι, παραποίηση αποδεικτικών στοιχείων και επιλεκτική διαχείριση,  με αποτέλεσμα το χάος.

 -   Για την συσσώρευση όλων αυτών των δυσχερειών χρειάστηκαν πολλά χρόνια διαπλοκής και δοσοληψιών, μέχρι την στιγμή που ο μηχανισμός θέριεψε και πολλοί από εκείνους που τον υπηρετούσαν και τον κολάκευαν, αποτελούν σήμερα θύματά του. Ως εκ τούτου, η σημερινή κατάσταση είναι η κατάλληλη στιγμή για την αποδοχή και κατανόηση των κανόνων που μας προφυλάσσουν από λάθη και που, όταν οι σκοπιμότητες μας ωθούν να τους παραβιάζουμε, προδικάζουν τις συνέπειες. Όπως έχει πάντως προκύψει, η επιβολή νέων εργασιακών μοντέλων και φορολογικών νομοσχεδίων (επί δικαίων και αδίκων) και η έκρηξη της ανεργίας- που οι δείκτες της δεν έχουν ακόμη σταθεροποιηθεί- επισκιάζουν καθημερινά την ζωή μας. Συγχρόνως δε καταμαρτυρούν την προσπάθεια προσαρμογής και υποταγής του συστήματος στις απαιτήσεις των νέων επικυρίαρχων, που η νοσηρή εξάπλωσή τους  επιβεβαιώνεται με την λακωνική και μόνο μνεία των χιλιάδων αυτόχειρων ανά την ελληνική επικράτεια. Είναι επιπλέον σαφές ότι, όσο υπάρχει  υστέρηση εσόδων και δεν ξεπερνιέται η υφεσιακή κρίση, θα υφίσταται διαρκώς η απειλή περεταίρω περικοπών, απολύσεων, ιδιωτικοποιήσεων και υποβάθμισης της ποιότητας της ζωής μας.

  -  Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει το timing για να επιβεβαιωθούν οι πλήρεις διαστάσεις των συνεπειών του έργου των πολιτικών, ως προεκτάσεις πλουτοκρατικών κύκλων αλλά και ως υποστηρικτές ίδιων συμφερόντων. Ο κύριος Σαμαράς βέβαια δεν μπορεί να παραστήσει τον κομαντάντε Τσάβες   ( γιατί υπάρχει μία βασική προϋπόθεση που δεν πληροί ) που αντιστεκόταν σε όσους επιβουλεύονταν την χώρα του, στεκόταν εμπράκτως στο πλευρό όλων των φτωχών της γης και δίδασκε στον λαό του την επανάσταση. Τουναντίον, προσπαθεί να πείσει πως οι τοπικές κοινωνίες στην Βόρεια Ελλάδα,  που αγωνίζονται  κατά των χρυσωρύχων, τελούν υπό την καθοδήγηση κομματικών παροτρύνσεων… θαρρείς και η υποβάθμιση του τόπου τους και η απειλή της ζωής τους από τοξικά απόβλητα δεν αποτελούν λόγο αντίδρασης. Το θέμα φυσικά έχει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις γιατί η Ελλάδα ξεπουλιέται «αντί πινακίου φακής» στον εσμό ντόπιων και ξένων αρπακτικών.

    Πάντως η σκληρή καταστολή των διαμαρτυρόμενων κατοίκων από τα Σώματα Ασφαλείας παραπέμπει, σύμφωνα με τα σχολικά βιβλία, σε ένα «αστυνομικό κράτος» που έρχεται σε αντιπαράθεση με την δημοκρατία και οι μαθητές διδάσκονται πως η δημοκρατία « προϋποθέτει την πολιτική συνείδηση των πολιτών και των φορέων. Πως η δημοκρατία έχει ανάγκη από «ενεργούς πολίτες».

     Και τούτη την στιγμή, οι εξεγερμένοι κατά των χρυσωρύχων πολίτες είναι οι μόνοι που δικαιώνουν το ιστορικό αγωνιστικό φρόνιμα όλων των ελλήνων. Είναι μια σπίθα που οφείλουμε όλοι να φροντίσουμε να μη σβήσει.

Η ΑΝΑΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ

       Στις σύγχρονες συνθήκες του καπιταλισμού, με την κυριαρχία των αυτονομημένων αγορών του χρήματος  έναντι της εξασθενημένης πολιτικής εξουσίας, εν μέσω ενός άγριου νομισματικού πολέμου, οι Έλληνες πολίτες πλήττονται βάναυσα, με διατάγματα και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και κάθε μέρα γίνονται όλο και πιο φτωχοί. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, βιώνουμε τον ανταγωνισμό των ηγεμονιών  και τις απαιτήσεις για την επιτάχυνση των αποκρατικοποιήσεων αλλά και την εκβιαστική τους πολιτική  σε ότι αφορά, ιδιαίτερα, τις δημόσιες εταιρίες πετρελαίου,  φυσικού αερίου , αλλά και την ΑΟΖ της χώρας.

      Την ίδια στιγμή, η χώρα μας εισάγει το 75% των αγαθών για την διατροφή του λαού γιατί φαίνεται ότι ξεχνούν την κλασσική αρχή πως, λαός που δεν παράγει την τροφή του είναι καταδικασμένος να γίνει σκλάβος σε αυτούς που του την παρέχουν. Τουναντίον η ζητούμενη Ανάπτυξη, αλλά και η παραμικρή ανάληψη όποιας παραγωγικής πρωτοβουλίας είναι αδύνατη, γιατί όταν μιλούν για Ανάπτυξη και Επενδύσεις δεν εννοούν παρά την εισβολή των πολυεθνικών, που πεινασμένοι και ταπεινωμένοι ιθαγενείς δεν θα τολμούν να αρνηθούν. Χαρακτηριστική είναι για παράδειγμα η περίπτωση των Χρυσωρύχων, που έχουν εξαπολύσει γενική επίθεση στον πλούτο της Βορ. Ελλάδας, όπου όμως έρχονται αντιμέτωποι με την αντίσταση των οργανωμένων τοπικών κοινωνιών. Η αντίσταση αυτή μάλιστα έρχεται σε αντιπαράθεση με το ερώτημα που πλανάται πάνω από την ελληνική κοινωνία, «γιατί δεν αντιδρούν οι πολίτες ;» Το ερώτημα αυτό ήτανε και η αιτία να περιπλανηθώ στην ιστορία της ανθρωπότητας που δεν ξέρω αν ήταν μια ιστορία της πάλης των τάξεων ή όχι. Σε κάθε περίπτωση όμως υπήρξε συγκρουσιακή και ήταν μια συνεχής πάλη που μας κληροδότησε τα συμπεράσματά της:

-πως, η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους ενισχύθηκε από διάφορα κοινωνικά και οικονομικο-πολιτικά αίτια που προκαλούν την ικανότητα πειραματισμού για την εφαρμογή νέων συμπεριφορών. Πως, δηλαδή, ο άνθρωπος είναι δημιούργημα των καιρών και φορέας νέων ιδεών όταν απαιτείται ανταπόκριση σε πρωτόγνωρες συνθήκες.

- πως, οι εποχές  κατά τις οποίες συντίθενται θεωρίες, δόγματα και ήθη, ακολουθούνται από την εναλλαγή με εποχές που τις χαρακτηρίζει η αμφισβήτηση και η αποδόμησή τους.

- πως, όταν η οικονομία αδυνατεί να κατανείμει τον πλούτο, τότε αυτό επιτυγχάνεται ακόμη και δια της βίας.

    Οπωσδήποτε λοιπόν αποτελεί αφέλεια να πιστεύουμε σε «βελούδινες επαναστάσεις».  Δεν πρέπει όμως να παραβλέπουμε, πως η μετάβαση σε ένα διαφορετικό στάδιο επιτυγχάνεται με επώδυνες διαδικασίες που χαρακτηρίζονται από πολύ αργούς ρυθμούς. Με άλλα λόγια, βιώνουμε τις ακραίες καταστάσεις μιας κρίσης που απαιτεί την μεγέθυνση των δυνάμεών μας, ενώ παραμένουμε αδρανείς, γιατί η προσαρμογή στις νέες συνθήκες,  η αναθεώρηση των συνηθειών μας και η αντικατάσταση της παρακμής με νέους ηθικούς κώδικες, απαιτούν χρόνο.  

     Όταν οι κλυδωνισμοί του υπάρχοντος συστήματος  προαναγγέλλουν αλλαγή πλεύσης δεν χωρά αμφιβολία πως προαναγγέλλουν και την σύνθεση των νέων συντεταγμένων της κοινωνίας. Συνεπώς,  το κίνημα των πλατειών, με τις όποιες αναζητήσεις των πολιτών, τα συμπεράσματα από  την μελέτη της ιστορίας, η ανάγκη για απονομή δικαιοσύνης και  αποκατάσταση της ισορροπίας και η επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης αποτελούν μέρος της ύπαρξής μας. Στο ερώτημα «γιατί δεν αντιδρούν οι πολίτες» η απάντηση  είναι πώς, η αναπροσαρμογή της συμπεριφοράς μας θα επακολουθήσει ως αναγκαιότητα. Δεν θα είναι ανώδυνη, όμως θα προκύψει.

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

Έχει πλέον καθιερωθεί ο ερχομός της νέας χρονιάς να κινητοποιεί την διαδικασία της μνήμης για την ανάκληση των γεγονότων που διαδραματίστηκαν τον χρόνο που φεύγει. Δεν είναι όμως λίγες οι φορές που η απόπειρα αυτή μας παρασύρει σε θολά τοπία, συγκεχυμένες εικόνες και ιδιαίτερης βαρύτητας ή έντασης γεγονότα του μακρινού παρελθόντος.

Ομιχλώδη τοπία και σκοτεινές εποχές, όπου όλα τα συμβάντα περιβάλλονται από ένα πέπλο μυστηρίου και φωτεινές ανάπαυλες συνθέτουν την εικόνα της ανθρωπότητας που συνεχίζει την μεγάλη πορεία διασχίζοντας τον χρόνο. Μια πορεία που κατά καιρούς, ενώ προχωρά προς τα μπρός, παρεκτρέπεται και πισωγυρίζει ή αλλαξοδρομεί για να επανέλθει έχοντας διαγράψει πολλούς κύκλους.

Ανάκατες εικόνες εναλλάσσονται με ταχύτητα και το άπλετο φώς διαδέχεται το σκοτάδι. Λάφυρα, σκλάβοι και αιματηροί θρησκευτικοί πόλεμοι. Πόλεις που κάποτε άνθιζαν βουλιάζουν στην παρακμή υποκύπτοντας στην νομοτέλεια της φθοράς. Η περιήγηση στο παρελθόν μας μεταφέρει από το μέτρον άριστον στην Pax Romana αλλά και σε βασιλικές αυλές όπου γεννήθηκαν και θέριεψαν αχόρταγες επιθυμίες που χάραξαν με σύνορα την γη χωρίζοντας τους λαούς και λήστεψαν τον πλούτο των εθνών. Οι ορδές των βαρβάρων εναλλάσσονται με σιδερόφραχτους που σκορπίζουν την οργή του θεού στα πεδία της μάχης.

Το ταξίδι αυτό στον χρόνο μας μεταφέρει από την μακρινή ουράνια αυτοκρατορία, όπου ο σοφός τιμονιέρης διδάσκει τον άνθρωπο να αντιμετωπίζει το καλό με το καλό και το κακό με την δικαιοσύνη, στην κακοτράχαλη Αττική γη, όπου ο Νόμος και ο Λόγος τίθενται στο κέντρο της πόλης και στο άπλετο φώς του Διαφωτισμού.

Διάσπαρτες εικόνες ευδαιμονίας και δυστυχίας απλώνονται μπροστά στα έκπληκτα μάτια που αναζητούν το παρελθόν και βλέπουν τις μουσικές πανδαισίες να μετατρέπονται σε βροντές κανονιών, τα λιβάδια σε χαρακώματα και τα γέλια σε λυγμούς.

Είναι μακρύς ο δρόμος από το σημείο εκείνο της αφρικανικής ηπείρου που ξεκίνησε η πορεία, ενώ χρειάστηκαν δισεκατομμύρια χρόνια για να μετεξελιχθεί ο άνθρωπος μέχρι να ορθοποδήσει. Χωμένος στο βάθος της σκοτεινής σπηλιάς, για να γλυτώσει από τα άγρια ζώα, αποτολμούσε να ξεμυτίσει με το που χάραζε ο ήλιος για να βρει τροφή. Κατάφερε βέβαια να επιβιώσει χάρη στην προσαρμοστικότητά του, εντούτοις, μόλις οι νόμοι πάψουν  την θέση τους δεν αργούν να πάρουν πάλι εκείνα τα ισχυρά ζωώδη ένστικτα που κάποτε τον σφυρηλάτησαν. Η πορεία τότε οπισθοδρομεί και μας μεταφέρει σε στάδια που είχαμε την ψευδαίσθηση πως ο άνθρωπος είχε προ πολλού ξεπεράσει.

Άραγε ήταν οι μεγάλες μορφές που άλλαζαν κάθε τόσο τον κόσμο ή οι νόμοι της οικονομίας ; Όπως και να έχει, στην μακραίωνη αυτή πορεία οι σκλάβοι έχουν πολλές φορές σπάσει τα δεσμά τους και τα απολυταρχικά πολιτεύματα, όσο ισχυρά και εκτεταμένα και αν ήταν, δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από την μοίρα τους και αυτός είναι ένας από τους λόγους που μας κάνει να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες.

Παγιδευμένοι στην «λογική» τους

Η Ελλάδα είναι μια χώρα με πλούσιους φυσικούς πόρους και κατέχει μια τέτοια στρατηγική θέση που θα μπορούσε να της εξασφαλίσει σημαντικό ρόλο στην χάραξη της παγκόσμιας πολιτικής. Εντούτοις, εκατομμύρια Ελλήνων πολιτών αναγκάζονται, με την παραβίαση της λογικής, την τρομοκρατία και τον εκβιασμό, να αποπληρώσουν αυτοί τα χρέη που άφησαν οι κυβερνήσεις και οι συνεργοί τους. Μέσα στην δίνη των δανείων και των χρεών, η ιδιαιτερότητα της Ελληνικής πραγματικότητας χάθηκε για άλλη μια φορά γιατί η χώρα κατέληξε πάλι στην επιβολή εκχώρησης του δικαιώματος διακανονισμού των χρεών σε κυβερνήσεις δουλικά διακείμενες στους πιστωτές.

Απαραίτητοι συνοδοιπόροι στην υλοποίηση των σχεδιασμών αυτών είναι οι υπέρμαχοι του πλουραλισμού των Media. Αρκεί να ανακαλέσουμε από την μνήμη μας το τελεσίγραφο των Νατοϊκών εκπροσώπων προς την Σερβική ραδιοτηλεόραση, πως πρέπει να διαθέσει ένα σεβαστό καθημερινό τηλεοπτικό χρόνο στα Δυτικά Μέσα, με προφανή σκοπό τον προσεταιρισμό της Κοινής Γνώμης. Για όσους μάλιστα δεν θυμούνται ακολούθησε η άρνηση, ο βομβαρδισμός του κτιρίου και η δολοφονία αρκετών δημοσιογράφων.

Ως εκ τούτου, μπορούν ανεμπόδιστα πλέον όλοι οι Βαλκανικοί λαοί να βυθίζονται καθημερινά στην αποχαύνωση τηλεοπτικών υποπροϊόντων της «πεφωτισμένης» Δύσης, της Οθωμανικής και Νέο-οθωμανικής «μεγαλοπρέπειας» και της παραβίασης της συλλογικής τους μνήμης. Επιλεκτικά θα αντιπαραθέσω, μάλλον με επιείκεια, στην αντίληψη ορισμένων «διανοουμένων» που υποστηρίζουν πως συγκεκριμένα ιστορικά πρόσωπα δεν αποτελούν ηρωικές μορφές, ότι η ιστορία αναγνωρίζει εκατομμύρια γνωστών και άγνωστων, ηρωικών μορφών και απλών καθημερινών ανθρώπων που αγωνίστηκαν για το καλό με κάθε κόστος. Το να σχολιάζει λοιπόν κανείς τον «κακό» χαρακτήρα του Διάκου ή του Κολοκοτρώνη, πίνοντας τον καφέ του και χωρίς να κινδυνεύει από εχθρικό βόλι, εκτός του ότι παρουσιάζει εξαιρετικό βαθμό ευκολίας, αποτελεί ανεντιμότητα αλλά κυρίως υποκρύπτει αρκετό δόλο. Άλλωστε, ακόμη κι αν οι ήρωες μας μοιάζουν ως προς τις αδυναμίες, τα ελαττώματα και τα λάθη μας, η μεγάλη μας διαφορά από αυτούς είναι η αυτοθυσία, που τους κάνει να ξεχωρίζουν.

Πέραν όμως όλων αυτών των παραπλανητικών «κατασκευασμάτων» που θα συνεχίσουν να προβάλλονται, ο ορθολογιστικός τρόπος σκέψης βομβαρδίζεται καθημερινά με μια συλλογιστική όπου θριαμβεύουν οι αριθμοί, τα χρηματικά και οικονομικά μεγέθη που, αποτελώντας ακατανόητες συνθέσεις γραμματικών συμβόλων, στραγγαλίζουν τον ανθρώπινο νου θαρρείς και δεν φτιάχτηκαν για να τον υπηρετήσουν.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον πάντως παρουσιάζει το γεγονός πως και οι Έλληνες ανησυχούσαν για την ίδρυση της Νομισματοκοπίας. Πως ακόμη μεγαλύτερη αναταραχή προκάλεσε η επινόηση του χάρτινου χρήματος και η υιοθέτηση των κανόνων που το διέπουν. Πως έχει παραχθεί ασύλληπτο διανοητικό έργο από γίγαντες της σκέψης, βασισμένο στο ζήτημα της αλήθειας των πραγμάτων  και της ανατροπής της λογικής που προκαλεί η αναντιστοιχία ανάμεσα στα πράγματα και τα σύμβολα, χρησιμοποιώντας μάλιστα ως χαρακτηριστικό παράδειγμα, την μετατροπή ενός χαρτιού σε χρυσάφι. Πως σπουδαίοι ποιητές χαρακτήρισαν το χάρτινο χρήμα ως «σκιά χωρίς ουσία» και το θεώρησαν παράλογο που ένα στείρο πράγμα μπορεί να πολλαπλασιάζεται.(Και να σκεφτεί κανείς πως δεν γνώριζαν το ηλεκτρονικό )!

Η διατάραξη αυτή της ανθρώπινης λογικής – χωρίς να έχουμε το δικαίωμα αποστασιοποίησης από τα λάθη ή απενοχοποίησης  ( παραγραφής ) των εγκλημάτων – γίνεται αντιληπτή και σήμερα βιώνοντας την αντιστοίχιση του χρέους με την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, της προσωπικής μας ελευθερίας και όσων συνεπάγονται. Με ψεύτικες ελπίδες και υποσχέσεις, έχουν χαθεί πολύτιμα χρόνια προσκόλλησης σε ιδεοληψίες περί της ευρωπαϊκής προοπτικής και του ευρώ. Δεν λάβαμε καθόλου υπ’ όψη μας την εκδοχή πως οι τεχνητές συμβάσεις τροποποιούνται αλλά και ανατρέπονται, παρά χρειάστηκε ο υποβιβασμός της χώρας σε επαρχία, η φτώχεια, τα συσσίτια, η ανεργία ίσως και η εμφάνιση κάποιων αποσχιστικών τάσεων της Αγγλίας  ή και άλλων ευρωπαϊκών χωρών για να προβληματιστούμε.

Το βόλεμα και η επιβολή του παραλογισμού των Μέσων Μαζικής Διαχείρισης,  που περιγράφει το σκοτάδι έξω από τα τείχη, μας έκαναν να ζούμε τρέμοντας ακόμη και από μία «σκιά» . Παγιδευμένοι στην «λογική» τους αδυνατούμε να συλλάβουμε το νόημα των λέξεων που μας μεταφέρουν την εικόνα κάποιων ανθρώπων (με ελαττώματα και αυτοί) στα ξερονήσια γιατί δεν… συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις.

Είναι ξεκάθαρο ότι το άμεσο μέλλον προμηνύει την απώλεια ακόμη μεγαλύτερου μέρους της εναπομείνασας ελευθερίας μας, όμως η παραπληροφόρηση και ο ενδοτισμός μάς αποτρέπουν από την δυναμική αντιπαράθεση, που μπορεί να σπρώξει προς τα μπρός την ιστορία για την διαμόρφωση νέων συνθηκών και νέων τεχνητών συμβάσεων. Η διανοητική μας σύγχυση εμποδίζει την λογική καταχώριση δεδομένων και την εξαγωγή συμπερασμάτων.

Δεν χωρά αμφιβολία  βέβαια πως  ο Κολοκοτρώνης θα πικραινότανε με την ανημποριά μας και πως όσα κι αν επινοήσουν ακόμη, η θέση μας στην Ιστορία δεν θα είναι μαζί του.