Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΟΥΓΚΛΑΣ

Σε κάθε στάδιο της ανθρώπινης πορείας υπήρχαν διεφθαρμένες κυβερνήσεις και εγκληματίες όμως δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι, πίσω από την δυστυχία , τα εγκλήματα και την υποταγή, υπήρχαν πάντα εκατομμύρια έντιμων και αντρείων ανθρώπων που μόχθησαν για το καλό, με οποιοδήποτε κόστος. Η πορεία αυτή υπήρξε συγκρουσιακή καθώς όπως γνωρίζουμε συνοδεύτηκε από εξεγέρσεις και επαναστάσεις που , αρκετές φορές σε συνθήκες κορύφωσης , συνέβαλαν στην ανατροπή του συστήματος που παραβίαζε την ισορροπία και συντηρούσε την κατάφορη αδικία.
Για άλλη μια φορά στις μέρες μας λοιπόν , διανύουμε μια παγκόσμια οικονομική και πολιτική κρίση, με χαοτικά και αδιέξοδα χαρακτηριστικά που ταρακουνάει συθέμελα την ανθρωπότητα. Υποπτευόμαστε , ωστόσο, ότι η γνωστή οργάνωση του κόσμου δεν μπορεί να διαρκέσει άλλο, όποια μορφή και αν επινοεί. Δεν παύει βέβαια να διατηρεί ακόμη την ικανότητα να προκαλεί αλύπητα την ανθρωπότητα και να λεηλατεί ακόμη και αυτονόητα και κοινά για όλους αγαθά της Γης, διατηρώντας την παθογένεια της συσσώρευσης. Μέσα σε ένα τέτοιο νοσηρό κλίμα, για κάποιες κοινωνίες, έρχεται η ώρα της επαλήθευσης του πρώτου μαθήματος Βιολογίας στην Ιστορία, τον Ανταγωνισμό και την Επιβίωση. Σύμφωνα με τον ανελέητο αυτό νόμο της φύσης οι οργανισμοί με λιγότερες ικανότητες, πνευματική ανεπάρκεια και κακή φυσική κατάσταση υποκύπτουν στον ισχυρότερο. Ως εκ τούτου, η αδύναμη και ξεμοναχιασμένη ελληνική κοινωνία, εξαιτίας της διαφθοράς και της επερχόμενης παραλυσίας, αποτελεί σήμερα το έδεσμα που θα χορτάσει την πείνα των αρπακτικών. Είναι όμως συγχρόνως και η στιγμή που, όπως κάθε θυματοποιημένη κοινωνία, έχει την ευκαιρία να συνειδητοποιήσει πως, σε συνθήκες πλήρους ελευθερίας κυριαρχεί η ανισότητα- αυτό δηλαδή που κοινώς αποκαλείται νόμος της ζούγκλας- και πως μοναδική διέξοδο για την αποκατάσταση της ισορροπίας αποτελεί η μάχη για την επικράτηση κανόνων Δικαίου και την εξάπλωση της παιδείας.
Αξίζει εν τούτοις να παρατηρήσουμε πως οι πρακτικές των ασύδοτων οικονομικών κύκλων παραβιάζουν θεμελιώσεις τακτικές επικράτησης , επιλέγοντας την ολοκληρωτική λεηλασία, την διάλυση και την καταστροφή. Ο σοφός στρατηγός, όπως έχει σημειωθεί από κλασσικούς θεωρητικούς του πολέμου, πρέπει να καθορίζει πόσο θα λεηλατήσει και να γνωρίζει πως κινδυνεύει να χάσει την μάχη αν πέσει στην παγίδα της αλαζονείας. Ένας λαός που χάνει τα πάντα αποκτά αυτογνωσία, ξέρει τι πρέπει να υπερασπίσει και δεν διστάζει να ακολουθήσει απρόβλεπτα μονοπάτια.
Δεν είναι περίεργο λοιπόν που το πλήθος στις πλατείες συζητάει για την άμεση Δημοκρατία και επιβεβαιώνει πως η παρουσία του εκεί - ιδιαίτερα σε μια πλατεία που φέρει τιμητικά το όνομα του Συντάγματος - αποτελεί πράξη ακύρωσης των εκπροσώπων του. Υποθέτω βέβαια πως οι τελευταίοι, λαβαίνουν καθημερινά το μήνυμα της απαξίωσης και της περιφρόνησης από ένα λαό ενωμένο, απαλλαγμένο από πολιτικές προτιμήσεις και κομματικές ταυτότητες, αναδεικνύοντας μια νέα δυναμική. (Η διαφυγή τους μάλιστα κατά τόπους επιτυγχάνεται με ισχυρή δύναμη κρανοφόρων, ενώ τα αυγά και τα γιαούρτια πέφτουν βροχή) .
Γνωρίζουμε ότι τα πράγματα θα εξελίσσονται αναπόφευκτα προς το χειρότερο καθώς θα βλέπουν το φώς της δημοσιότητας οι συνέπειες της εγκληματικής διοίκησης ιδιαίτερα δε σε συνάρτηση με την «κακή» γειτονία. Δυτικοί παρατηρητές πάντως και οικονομικοί αναλυτές ( αδιάφορο αν διατελούν στην υπηρεσία νομισματικών ή άλλων κύκλων συμφερόντων) έχουν ήδη σχολιάσει αρνητικά την στάση της ελληνικής κυβέρνησης που δεν μπήκε στον κόπο διαπραγμάτευσης ! θέτοντας έτσι και εκείνοι, πλαγίως, θέμα προδοσίας και υποταγής άνευ όρων.

IUSTITIA OMNIBUS

Αν και είναι δραματικές οι στιγμές που ζει η ελληνική κοινωνία και ακόμη δραματικότερες οι προοπτικές της θα λέγαμε, προς στιγμή τουλάχιστον, πως υπάρχει η ευκαιρία να δοθεί τέλος σε ένα χρόνιο υπονομευτικό έργο που εξάντλησε κάθε όριο και να επιβεβαιωθεί το τέλος μια εποχής.
Για κάποιους που απορούσαν, πόσο χαμηλά μπορεί να βρίσκεται ο πάτος της αχρειότητας, έφτασε η ώρα να δουν πώς κλείνει ο κύκλος του φαντασιακού πλούτου των «παροχών». Είναι η ώρα που οι πιστωτές εμφανίζονται να ζητούν πίσω όσα «δάνεισαν». Η στιγμή που κάθε λογής τυχοδιώκτες και αμοραλιστές κερδοσκόποι βλέπουν την περιουσία τους να πολλαπλασιάζεται. Έργα ζωής, προϊόντα κόπου και ιδρώτα χιλιάδων Ελλήνων, φυσικός πλούτος, στρατηγικής σημασίας τομείς της χώρας, εθνική κυριαρχία, όλα στα χέρια των τζογαδόρων και των πολιτικάντηδων.
Δειλά-δειλά επισκέπτονται την μνήμη μας ρακένδυτες φιγούρες μιας άλλης εποχής, μέσα από τις εικόνες που κατέγραψαν Ιστορικοί και αγαπημένοι Έλληνες συγγραφείς, στιγματίζοντας τους υπαίτιους και περιγράφοντας την φτώχεια που ξεπήδησε μέσα από παρόμοιες, με τις σημερινές συνθήκες υποδούλωσης.
Οι πιστωτές μας είναι εδώ και έχουν αξιώσεις της πολυσυζητημένης συναίνεσης, κυρίως, μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων γιατί πρέπει αμφότεροι να αναγνωρίσουν το «χρέος» και να αναλάβουν την ευθύνη της αποπληρωμής του. Η τυπολατρική τήρηση του «πρωτοκόλλου» δεν αποτελεί παρά την ενδεδειγμένη διαδικασία που εξασφαλίζει την ευμάρεια των πιστωτών και των απογόνων τους γιατί περιττεύει ίσως να αναφέρουμε ότι, η αποπληρωμή του «χρέους» που δημιούργησαν πολιτικοί και παρατρεχάμενοι, χωρίς καμία ποινική ευθύνη, θα επιβαρύνει πολλές κατοπινές αθώες γενιές Ελλήνων.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος που η Κυβέρνηση ξεπουλάει την ΔΕΗ , τον ΟΣΕ κτλ και είναι μάλλον ο συνήθης, δηλαδή με τον «εξευτελισμό» τους. Κατά τον ίδιο τρόπο άλλωστε θα υλοποιήσει και το δυσάρεστο ( θα νομίζαμε) έργο, της απόλυσης δημοσίων υπαλλήλων καθώς τους έχει ήδη ταπεινώσει χαρακτηρίζοντάς τους, «κοπρίτες».
Παρόλα αυτά, έχουμε στο προσκήνιο την δυσαρέσκεια αρχισυνδικαλιστάδων που αποτελούν συστατικό στοιχείο του οικοδομήματος, από την στιγμή που ως ψηφοφόροι επάνδρωσαν τον κρατικό μηχανισμό. Οι απειλές τους χωρίς αμφιβολία δημιουργούν ανατριχιαστικούς τριγμούς στα ανώτατα κομματικά και κυβερνητικά κλιμάκια και προοιωνίζονται την συντριβή τους.
Για τους υπαίτιους της τραγωδίας, γνωρίζουμε ότι ορισμένοι σκοπεύουν να «την κοπανήσουν» για τα ανώτατα οφίκια της Διεθνούς της ολιγαρχίας, κάποιοι άλλοι έχουν αποκτήσει αμύθητα πλούτη. Όμως τα ονόματά τους είναι ήδη γνωστά σε όλους και καταγεγραμμένα ενώ εκείνα που μας διαφεύγουν, θα τα «ξεβράσει» η ιστορία.
Γνωρίζουμε ότι οι απώλειες είναι μεγάλες και αναπόφευκτες αλλά πρέπει να παλέψουμε για να κρατήσουμε όσα περισσότερα μπορούμε. Όταν θα πάμε στις πλατείες για να εκδηλώσουμε την αγανάκτησή μας ( φοβερό εργαλείο το facebook- τι θα γινόμασταν χωρίς αυτό ! ), δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε ότι χωρίς την απονομή Δικαιοσύνης δεν θα επανακάμψει η Ελληνική κοινωνία και δε θα δοθεί οριστικό τέλος στον εφιάλτη.
Η χώρα είναι λάθος να σημάνει γενική υποχώρηση. Μάχη που εγκαταλείφθηκε δεν κερδήθηκε ποτέ.

ΣΕ ΑΝΑΜΟΝΗ ΘΕΣΜΙΚΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ

Πολλοί, αδιαμφισβήτητα , θα συμφωνήσουν ότι για την ταπεινωτική θέση στην οποία έχει βρεθεί η Ελλάδα δεν φταίει μόνο η αποδοχή προμηθειών , για παραγγελίες οπλικών συστημάτων , από τον «σύντροφο» Άκη. Την ενοχή του εξάλλου θα έπρεπε να την κρίνει ένας δικαστής και όχι εγώ. Για να λέμε όμως και του «στραβού το δίκιο» υφίσταται και θέμα στοχοποίησης ,όταν κάποιοι επιδιώκουν να ξεφορτωθούν ένα «καμένο χαρτί» θεωρώντας ότι θα απορροφήσει την συσσωρευμένη οργή του λαού και θα συγκαλυφθεί η αλήθεια. Οι εγκληματικές όμως ενέργειες εις βάρος της χώρας μας που επιβαρύνουν όχι μόνο τον κ. Τσοχατζόπουλο αλλά και όλους όσους έχουν κατηγορηθεί για συμμετοχή σε τερατώδη σκάνδαλα , δεν εμπίπτουν στην δικαιοδοσία της Δικαιοσύνης ,ακόμη κι όταν οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι ομολογούν εμμέσως την ενοχή τους, καλυπτόμενοι πίσω από τις οχυρώσεις της παραγραφής. Τουναντίον , βλέπουμε να σχηματίζονται , αδρά αμειβόμενες για καιρούς οικονομικής κρίσης , Εξεταστικές επιτροπές και υποεπιτροπές εκπροσώπων της Βουλής – που θυμίζουν κάτι από την Σύγκλητο της παρηκμασμένης Ρώμης. Καταλήγουμε λοιπόν στο εύλογο συμπέρασμα πως, ο παροπλισμός της Δικαιοσύνης ( ! ) αποτελεί μια μεθοδευμένη παρέκκλιση ώστε να συντελείται Έγκλημα χωρίς Τιμωρία.
Όχι αδίκως επίσης, έχει δημιουργηθεί και η αίσθηση πως ο πανεπιστημιακός και πνευματικός κόσμος της χώρας ( τελικά, υπάρχει !) άργησε να εκδηλώσει την ανησυχία του για όσα συμβαίνουν και δια στόματος Συνταγματολόγου, ο οποίος διετέλεσε διευθυντής του Νομικού γραφείου του Α. Παπανδρέου , να αναρωτηθεί πώς βρέθηκαν δημόσιοι λειτουργοί να υπογράψουν Συμβάσεις παραίτησης από την Εθνική Κυριαρχία ! Στο σημείο αυτό θα μπορούσαμε να αντιπαρατάξουμε άπειρα παραδείγματα εντιμότητας και παλικαριάς , όπως ο άξιος ηγέτης του λαού του, Τάσος Παπαδόπουλος αλλά θα σταθώ, πηγαίνοντας λίγο πιο πίσω, στην συγκινητική ιστορία του Έλληνα στρατιώτη Κωνσταντίνου Κουκκίδη ο οποίος όταν έλαβε την εντολή από Γερμανό αξιωματικό, των άρτι αφιχθέντων γερμανικών στρατευμάτων Κατοχής, να υποστείλει την Ελληνική σημαία στην Ακρόπολη ( ακούστε αυτό, κύριε Πάγκαλε ) αρνήθηκε ! Η υποστολή της σημαίας έγινε από Γερμανό στρατιώτη και μη αντέχοντας την ταπείνωση, ο έλληνας στρατιώτης , τυλίχτηκε στην ελληνική σημαία και από το σημείο που βρισκόταν, έπεσε στο κενό και σκοτώθηκε.
Ορθώς πάντως υπέδειξε , ανάμεσα σε άλλα, ο εν λόγω Συνταγματολόγος , την αναγκαιότητα μιας θεσμικής Μεταπολίτευσης λόγω της υφιστάμενης οικονομικής και δομικής κρίσης της χώρας μας. Αλλά κάτι πρέπει οπωσδήποτε να κάνουν και οι ίδιοι, μιας και άπτεται του αντικειμένου τους, πέρα από τις υποδείξεις και πριν αποφασίσει ο λαός να εφαρμόσει την ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος ... Σε ότι αφορά βέβαια διαπιστώσεις περί της απώλειας της Εθνικής μας Κυριαρχίας , ως συνέπεια μάλιστα της – κατ’ υπόδειξη ξένων κύκλων ενδιαφερόντων- πολιτικής, να μην ξεχνάμε ότι οι κομμουνιστές δικάζονταν, καταδικάζονταν και εκτελούνταν ως κατάσκοποι ή όργανα Ξένης Δύναμης.
Θα αναρωτιέται βέβαια κανείς, αν χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες για να αντιληφθούν, όσα συμβαίνουν εδώ και χρόνια, που η περιουσία του ελληνικού λαού υποθηκεύεται , αποκρατικοποιείται , εξυγιαίνεται και «αλλάζει χέρια» , από τους ίδιους πάντα φυσικά «συντρόφους» σοσιαλιστές που τώρα υποδεικνύουν την παραχώρηση του management , αναζήτηση στρατηγικού επενδυτή, μετοχοποίηση ή ιδιωτικοποίηση Δημοσίων Φορέων και Αξιοποίηση της Δημόσιας περιουσίας αλλά και την Δέσμευση των καταθέσεων Ενοριών, Μοναστηριών και Εκκλησιαστικών Ιδρυμάτων ! Σύντομα θα απαιτήσουν τα ασημικά, τα χρυσαφικά και τα τιμαλφή μας …
Σε ότι αφορά την Εκκλησία, ασχέτως αν συμμερίζεται κανείς ή όχι τις μεταφυσικές της ανησυχίες, εάν αντιπαραθέταμε την εικόνα που παρουσιάζουν τα εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας μας - ιδιαίτερα μάλιστα τα Πανεπιστήμια που θα έπρεπε να αποτελούν Ναούς της Γνώσης – με τους τόπους προσευχής, κατά κοινή ομολογία, τα συμπεράσματα που θα βγάζαμε θα ήταν καταδικαστικά για τις κυβερνήσεις μας.
Ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης , οι πρόωρες εκλογές , τεχνάσματα και ρητορείες δεν μπορούν άλλο να αποτελούν την «ενδιάμεση λύση».
Η διέξοδος από την κρίση , όταν καθημερινά «την πληρώνουμε» ( αθώοι και μη ) έλληνες πολίτες, δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ χωρίς την Κάθαρση και την Τιμωρία που θα επιβάλλει ο Δικαστής στους υπαίτιους της συμφοράς. Μόνο τότε θα σημάνει Αλλαγή πορείας…

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

-Ο ποιητής ομολόγησε πως έπρεπε να βωμολοχεί στους στίχους του για να κρατήσει το κοινό του.
-Τα ξεπέρασμα κάθε ηθικού φραγμού είχε ως συνέπεια , οι υποψήφιοι να εμφανίζονται με τα χρήματα στο χέρι για να εξαγοράσουν την ψήφο των πολιτών ή την ετυμηγορία των δικαστών.
-Όπου αποτύγχανε το χρήμα , υπήρχε ο εκβιασμός και η δολοφονία . Το έγκλημα στις πόλεις ήταν στο απόγειό του.
-Οι ανώτατοι άρχοντες κατέθεταν στο ταμείο τους διπλάσια από όσα κατέθεταν στο Ταμείο του Κράτους.
-Οι πλουτοκράτες εξαγόραζαν τους αριστοκρατικούς και τους δημοκρατικούς .
-Όσοι είχαν τον πλούτο πλήρωναν μονομάχους για να προστατεύουν την ζωή τους ενώ το προλεταριάτο ζούσε στην εξαθλίωση και οι χωρικοί λιμοκτονούσαν . Το μόνο που τους είχε απομείνει για να ζήσουν ήταν … η ανάσα τους !
Η Δημοκρατία , κατά τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα, είχε πλέον πεθάνει.
Ομολογίες σπουδαίων ανθρώπων που έζησαν -όσο κι αν θυμίζει την δική μας- σε μιαν άλλη εποχή όταν η συγκέντρωση πλούτου στην Ρώμη είχε δημιουργήσει χάσμα ανισότητας, ηθική παρακμή και χάος , καταλήγοντας στην δίνη ενός εκατονταετούς ταξικού πολέμου.
Με άλλα λόγια , πρόκειται για αναλογίες που προκύπτουν σε συνθήκες κρίσης , από τον συγκεντρωτισμό της εξουσίας και την επιβολή της τρομοκρατίας των ισχυρών και της αλαζονείας του πλούτου.
Είναι ολοφάνερο πως η ανάδειξη υπερεθνικών κέντρων διακυβέρνησης παύει πλέον να αποτελεί μια σκοτεινή υπόνοια των αδυνάτων ή προμελέτη σχεδίου δράσης των ισχυρών, καθώς βλέπουμε τις χώρες να καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι. Μιλώντας βέβαια για την Ελλάδα- και κάποιες άλλες χώρες- υποθέτω ότι πολλοί θα έχουμε συμπεράνει πως «χρεοκόπησε» από το βάρος των δανείων και των χρεών της , υπακούοντας στην νομοτέλεια των αριθμών και της λογικής πως, όταν δεν παράγεις δεν μπορείς να καταναλώσεις και να «ευημερείς». Αναμφίβολα λοιπόν θα καταλήξουμε και στο συμπέρασμα της «εκ προμελέτης» υπαγωγής της «πατρίδας» σε μηχανισμούς Στήριξης και σε Μνημόνια που υποκαθιστούν το Σύνταγμά της.
Ωστόσο , η εξάπλωση της εξαθλίωσης και η διόγκωση των ανισοτήτων διαρκώς θα ενισχύουν την αναζήτηση μιας δικαιότερης κατανομής του πλούτου , ενώ για την πραγμάτωση του στόχου αυτού-την αποκατάσταση δηλαδή της ισορροπίας- σημαντικό ρόλο θα παίξει ο κανόνας του πολέμου των αντιθέσεων αλλά και οι εγγενείς τάσεις αυτοκαταστροφής της αλαζονικής εξουσίας.
Όταν, σε τελική ανάλυση , πέσουν οι μάσκες, θα πάψει να ισχύει το αυτονόητο της χειραγώγησης των λαών, τα πλήθη δεν θα κατευθύνονται και οι ισχυροί δεν θα μιλούν για τον «εκδημοκρατισμό των Βεδουίνων η την «δημοκρατία» στο Αφγανιστάν. Ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν θα υποστηρίζει πως κατέχει την μαγική συνταγή γιατί τάχα απέδειξε ότι το Ισλάμ και η Δημοκρατία μπορούν κάλλιστα να συνυπάρξουν !
Τότε , κατά γενική ομολογία , η Δημοκρατία θα έχει επισήμως πεθάνει και όταν κάποιος Έλληνας Πρωθυπουργός ξαναπροτείνει την δημιουργία ενός κέντρου Δημοκρατίας στην Ελλάδα, θα πρόκειται για ένα εργαστήριο μελέτης των αρχαίων Ελλήνων νομοθετών, φιλοσόφων και επιστημόνων που θα έχουν στο κέντρο τον άνθρωπο.
Η συνέχεια στα έργα και τις ημέρες του σοφού ανδρός , Γάϊου Ιούλιου Καίσαρα που έθεσαν τα θεμέλια μιας νέας εποχής.

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΛΟΥΤΟΥ

Ύστερα από τους βομβαρδισμούς και τους πολέμους στην Γιουγκοσλαβία το Ιράκ και το Αφγανιστάν και όταν ακούμε για «εκδημοκρατισμό» από τα χείλη Αμερικανών και Δυτικών αξιωματούχων πολλοί από εμάς – εντελώς αντανακλαστικά- αισθανόμαστε να μας διαπερνά ανατριχίλα. Η επίκληση της «Δημοκρατίας», μια έννοια με ιδιαίτερη βαρύτητα και διάσταση στο μυαλό του Δυτικού ανθρώπου , δεν αποτελεί παρά ένα σόφισμα με σκοπό την εξαπάτηση και την χειραγώγησή μας, γιατί πρακτικά , τα πλήθη κατευθύνονται, οι κυβερνήσεις διορίζονται και το χάσμα ανάμεσα στην φτώχια και τον πλούτο παίρνει ασύλληπτες διαστάσεις. Κάποιοι δημοσιογράφοι παρ’ όλα αυτά βγάζουν το συμπέρασμα πως η Αίγυπτος και μια σειρά Αραβικών χωρών , έχουν ανάγκη ¨εκδημοκρατισμού» ενώ το γεγονός ότι η Ελλάδα κατέχει την πρωτιά στην διαφθορά παγκοσμίως δεν τους οδηγεί σε ανάλογα συμπεράσματα. ( Πάντως , η ιδέα ότι η Ελλάδα κάνει μαθήματα Δημοκρατίας είναι εντελώς κωμικοτραγική… ).
Δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι, την στιγμή που τα ενεργειακά σενάρια ανακατεύουν για τα καλά την Ανατολική Μεσόγειο, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις εξεγέρσεις των λαών της Τυνησίας, της Αιγύπτου και όχι μόνο. Σε ότι αφορά την φτώχεια, αξίζει να αναφέρουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου πλήττονται από τις ωμές επιθέσεις του Κεφαλαίου και όχι από την έλλειψη Δημοκρατικότητας ! Ας μην ξεχνάμε ότι η Αίγυπτος είναι μία χώρα με έννομα συμφέροντα στους υδρογονάνθρακες της Ανατολικής Μεσογείου. Ως προς τούτο μάλιστα , έχει ήδη κάνει συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Κύπρο. Η Τουρκία διαπραγματεύεται την οριοθέτηση της Ζώνης με την Αίγυπτο ( αγνοώντας σκόπιμα μάλιστα το Καστελόριζο ! ) ασκεί πιέσεις για να παγώσει την συμφωνία ανάμεσα στην Αίγυπτο και την Κύπρο και είναι μάλλον εδώ που τα πράγματα αγριεύουν … Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά , ο «Έλληνας» πρωθυπουργός ,ο « νεοταξικός αναδιαρθρωτής» της Δημοκρατίας, αρνείται πεισματικά την οριοθέτηση του Αιγαίου , αγνοώντας την βούληση του Ελληνικού λαού.
Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, τυχόν παραίτηση του κ. Μουμπάρακ ή οποιαδήποτε φιλοϊσλαμική μετατόπιση στην Αίγυπτο , που είναι πιθανότερο να συμβεί και όχι ο «εκδημοκρατισμός» της, θα έχει καθοριστική σημασία στα ενεργειακά projects εις βάρος βέβαια της Ελλάδας. Εν ολίγοις, η κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο είναι αυτό ακριβώς που λένε οι οικονομολόγοι: «Η κατάρα των πηγών ενέργειας και πλούτου». Η βία και η μιζέρια εμφανίζονται στα Έθνη που διεκδικούν τον πλούτο της γης. Ενώ θα έπρεπε να ευημερούν οδηγούνται σε όλο και μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ

Αν ανατρέξουμε στην ανθρώπινη πορεία ανά τον χρόνο, θα εντυπωσιαστούμε από την διαπίστωση πως το χάσμα ανάμεσα στον πλούτο και την φτώχεια δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Τουναντίον έχει οδηγήσει πολλές φορές την ανθρωπότητα σε μεγάλες αναταραχές. Η συγκέντρωση πλούτου διέφερε κατά εποχές ανάλογα με τα ήθη , την ελευθεριότητα των νόμων και τις επικρατούσες συνθήκες γενικότερα ενώ, σύμφωνα με την γνώμη ορισμένων σύγχρονων ιστορικών, το σημερινό χάσμα είναι μεγαλύτερο από κάθε άλλη εποχή μετά την ιμπεριαλιστική και πλουτοκρατική Ρώμη ! Ωστόσο η ιστορία του ανθρώπου είναι μια συνεχής μετάβαση από την μία κατάσταση στην άλλη και όπως έχει διαπιστωθεί , νομοτελειακά, την συγκέντρωση του πλούτου ακολουθεί η ειρηνική ή βίαιη αναδιανομή του.
- Στην αρχαία Αθήνα χαρακτηριστικά και ενώ η θέση των φτωχών πήγαινε από το κακό στο χειρότερο , ο πλούτος και η εξουσία ήταν συγκεντρωμένα στα χέρια των αφεντάδων και τα διεφθαρμένα δικαστήρια έπαιρναν συνεχώς αποφάσεις εναντίον των φτωχών. Η εκλογή του Σόλωνα αποτέλεσε την ενδεδειγμένη λύση. Σε διαφορετική περίπτωση η εξαγριωμένη πλειοψηφία του κόσμου ήταν έτοιμη να επαναστατήσει και θα επικρατούσε το χάος. Η αναδιοργάνωση της πολιτείας έσωσε την Αθήνα με την λήψη οικονομικών μέτρων την ανασύσταση της Δικαιοσύνης και την επικράτηση του Νόμου.
- Όταν , σε αντίθεση με την Αρχαία Αθήνα επικράτησαν επαναστατικές διαδικασίες υπήρξαν βίαιες συγκρούσεις, σφαγές πλουσίων και υφαρπαγή της περιουσίας τους, λεηλασίες, εμφύλιος πόλεμος και καταστροφές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπήρξε η Γαλλική Επανάσταση με την επικράτηση της οποίας πραγματοποιήθηκε η μεταβίβαση της ιδιοκτησίας και των προνομίων της αριστοκρατίας στην αστική τάξη.
Έχει ιδιαίτερη σημασία να γνωρίζουμε πως είναι φορές στην ιστορία που η πλειοψηφία των φτωχών ανταγωνίζεται και υπερνικά την δύναμη των ολίγων του πλούτου, ανατρέποντας την ανισότητα και αποκαθιστώντας την ισορροπία. Οι κατακτήσεις των ορδών του Τζένκις Χαν δεν ήταν αποτέλεσμα οικονομικής δύναμης αλλά ένα παράδειγμα που αναδεικνύει τον καθοριστικό παράγοντα της δύναμης και του πάθους της «μάζας».
Όπως προκύπτει από τα παραπάνω , η παρακμή που ζούμε σήμερα δεν προδικάζει το τέλος του κόσμου. Ίσως απλά σημαίνει ότι η γνωστή οργάνωση του κόσμου δεν μπορεί να διαρκέσει άλλο… Είναι όμως σημαντικό να έχουμε επίγνωση της δύναμής μας και να δείχνουμε όταν χρειάζεται τα δόντια μας, όχι μόνο για να χαμογελάμε.

ΤΑ «ΤΕΙΧΗ» ΚΑΙ ΟΙ «ΒΑΡΒΑΡΟΙ»

Η παραδοσιακή αντίληψη για τις «περιτειχίσεις» , από την απλή εναπόθεση κορμών δένδρων και ακατέργαστων λίθων γύρω από τους πρωτόγονους οικισμούς μέχρι τις κυκλώπειες τειχοδομίες, τα κάστρα και τα τείχη, κάνει λόγο για τον πρωτογενή ρόλο του φόβου και την αναζήτηση προστασίας.
Τα τείχη της ελληνικής πόλης κατά την αρχαιότητα, με μοναδική ίσως εξαίρεση την Σπάρτη,
( γιατί τα στήθη των αντρών της ήταν τα τείχη της )εξυπηρέτησαν την διαφύλαξη των πληθυσμών, δυστυχώς όμως, όχι πάντα με την ίδια επιτυχία. Κατά τον 3ο και 4ο μ.χ. αιώνα και ενώ κυριαρχούσαν τέσσερις μεγάλες αυτοκρατορίες, προστατευμένες από φυσικά εμπόδια ( όρη Καυκάσου και Κεντρικής Ασίας) ή τεχνητά (Σινικό τείχος ), πολυάριθμοι «βάρβαροι» λαοί συγκεντρώνονταν στα σύνορά τους . Η εξάντληση των βοσκοτόπων , η επιδείνωση του κλίματος και η δημογραφική αύξηση , όπως εξηγούν οι ιστορικοί, υποχρέωσαν τους Ούννους και τους Γερμανούς να εισβάλλουν στο εσωτερικό της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η αδυναμία των Ρωμαϊκών Λεγεώνων να αναχαιτίσουν τις πιέσεις των «βαρβαρικών» εισβολών οδήγησε στην περιτείχιση των πόλεων , μετά από μια μακρόχρονη περίοδο ειρήνης. Όλες οι μεγάλες αυτοκρατορίες όμως υπέκυψαν τελικά στους λαούς της στέππας.
Αναμφίβολα, γνωρίζουμε περισσότερα για τις οχυρώσεις των νησιών του Αιγαίου και της Μεσογείου , όπως και των παράλιων οικισμών για την προστασία τους από τις πειρατικές επιδρομές αλλά και για τις φημισμένες οχυρώσεις της Κωνσταντινούπολης και της Θεσσαλονίκης, κατά την Βυζαντινή περίοδο.
Τα κάστρα , με το πέρασμα του χρόνου, συνεχώς επιδιορθώνονταν και ενισχύονταν με πύργους, επάλξεις, πολεμίστρες και τάφρους που τα μετέτρεπαν σε νησιά. Υπό την προστασία του Σινικού Τείχους , οι Κινέζοι ευημερούσαν αλλά δεν έπαυαν να το αποκαθιστούν και να το επεκτείνουν. Υπήρχαν όμως φορές που οι εχθροί το διέσχιζαν και απειλούσαν το Πεκίνο.
Η ανάπτυξη της πολιορκητικής τέχνης με την , από αρχαιοτάτων χρόνων , επινόηση μηχανισμών και πολεμικών εργαλείων μέχρι την χρήση πυροβόλων όπλων, κατά την νεώτερη ιστορία, την κατασκευή αναχωμάτων και τούνελ αλλά και την εφαρμογή διαφόρων τεχνικών και τεχνασμάτων ( όπως ο Δούρειος Ίππος ) , καθιστούσε πολλές φορές την κατάληψη των τειχών ζήτημα χρόνου. Οι άνθρωποι, παρ ‘ όλα αυτά , δεν έπαψαν να υψώνουν τείχη. Τα κάστρα του Μεσαίωνα , τα φρούρια για τον έλεγχο περασμάτων, το τείχος των πρώτων Ευρωπαίων μεταναστών στην Αμερική ( εκ του οποίου η περίφημη Wallstreet ), εναντίον των Ινδιάνων, οι συνοριακές οχυρώσεις , τα γκέτο, το Απαρτχάϊντ, τα Γκούλαγκ και τα ηλεκτροφόρα σύρματα δεν αργούν να φτάσουν στην μνήμη μας. Στην αναζήτηση αυτή περί τειχών δεν θα αργήσουμε να ανακαλέσουμε, από το πρόσφατο παρελθόν, το τείχος του Βερολίνου που χώριζε την πόλη στα δύο ! Αν επισκεφθεί κανείς το Μουσείο του τείχους , θα εντυπωσιαστεί από τις μεθόδους που επινόησαν οι άνθρωποι για να περάσουν από την άλλη πλευρά του, όπου βρισκόταν οι υπόλοιποι συγγενείς ή φίλοι , ή γιατί απλά έκαναν την επιλογή του άλλου τόπου. Το ζήτημα είναι ότι εκείνοι που δεν τα κατάφεραν είχαν άσχημο τέλος, όπως ακριβώς συμβαίνει σε όσους αποτολμούν να σκαρφαλώσουν στον «φράχτη» που υψώθηκε στις μέρες μας, κατά μήκος της συνοριακής γραμμής ΗΠΑ-Μεξικού, για την παρεμπόδιση της μαζικής εισόδου μεταναστών του φτωχότερου Νότου.

Ύστερα από όλα όσα έχουν επισημανθεί, θα λέγαμε ότι :
-H κατασκευή συνοριακών φραχτών δεν αποτελεί καινοτομία. Στα πλαίσια βέβαια του συνεχούς εκσυγχρονισμού θα παρατηρούσαμε νεωτερισμούς. Θερμικές κάμερες και δορυφόροι στην υπηρεσία των «τειχών».
-Κανείς δεν αναζητά τις αιτίες του σύγχρονου κύματος μαζικής μετανάστευσης των λαών, που χαρακτηρίζει την εποχή που ζούμε και δεν επιδιώκει να λύσει το πρόβλημα. Εν ολίγοις, όπως αντιλαμβανόμαστε, το ζήτημα είναι η μερική αντιμετώπισή του .
Η απόγνωση και η απελπισία των ανθρώπων που έχουν απωλέσει τα βασικά δικαιώματα, να ορίζουν την ζωή τους, την γη και τον πλούτο τους, είναι γιατί ατυχώς συμπεριλαμβάνει περιζήτητες πηγές ενέργειας, αντικείμενο διεκδίκησης, μεταξύ ενεργοβόρων δυνάμεων. Η φυγή ή σωστότερα ο διωγμός των ανθρώπων αυτών, συντελείται υπό την απειλή πολεμικής υπεροπλίας, στην υπηρεσία μιας οικονομικοπολιτικής παγκόσμιας ελίτ, που στόχος της είμαστε όλοι. Μία ελίτ που έχει ξεπεράσει τα ανθρώπινα όρια συσσώρευσης πλούτου ( το επόμενο στάδιο , κατά την ιστορική νομοτέλεια, δεν μπορεί παρά να είναι η αναδιανομή του πλούτου).
Σχετικά με τα πολυσυζητημένα 12.5 ! χιλιόμετρα συρματοπλέγματος στον Έβρο , αναρωτιέμαι συνολικότερα για τα αφύλακτα ελληνικά σύνορα, καθ’ όλο το μήκος της συνοριακής γραμμής της χώρας μας, προς ανατολάς! Η απουσία ελληνικού στρατού είναι κραυγαλέα όπως ακριβώς και η Μεταναστευτική πολιτική και οι άλλοι τομείς που «χειρίζονται» οι πολιτικοί της ακριβοπληρωμένης, για τα δεδομένα της χώρας μας και το έργο που παράγει , Βουλής.
Οι λεονταρισμοί, όπως και να χει, δεν αρκούν.