ΚΟΥΡΜΠΑΝ ΤΕΠΕ

Οι αναπαραστάσεις της εξωτικής Ανατολής αποτέλεσαν το κυρίαρχο θέμα γκραβούρων, έργων ζωγραφικής και λεπτομερειακών περιγραφών σε αναρίθμητες σελίδες βιβλίων που αναφερόταν στους Οθωμανούς και απασχόλησαν Δυτικούς διανοούμενους, ακαδημαϊκούς ερευνητές και καλλιτέχνες. Άκαμπτοι και αμετάβλητοι οι Οθωμανοί στο πέρασμα των αιώνων, υπήρξαν το επίκεντρο ειδυλλιακών εικόνων που ομολογουμένως αδυνατεί κανείς να προσδιορίσει αν απεικονίζουν σκηνές του 15ου ή του 18ου αιώνα. Μπορεί βέβαια οι αναπαραστάσεις αυτές να ικανοποιούσαν πάντα την περιέργεια των Δυτικών όμως οι ίδιοι δεν έπαψαν ποτέ να αντιμετωπίζουν με δυσπιστία την μη ορθολογική ερμηνεία ή την έλλειψη νοητικής πειθαρχίας.
Η μυστική προετοιμασία αναβίωσης του «Κουρμπάν Τεπέ» σε χωριά της Θράκης, που αναφέρεται στην Οθωμανική κατάκτησή της πριν από εφτακόσια χρόνια και η απόδοση τιμών σε εμπροσθοφύλακες των Οθωμανών κατακτητών, επιβεβαιώνει πως ακόμη και στον 21ο αιώνα συντηρείται το ίδιο απαρχαιωμένο σύστημα σκέψης, η ρητορική και η εικονοποϊία με τις πομπές, τις τελετουργίες και τις φορεσιές μιας άλλης εποχής. Η επανάληψη αυτή ενός συνόλου ίδιων μοτίβων αμετάβλητων στον χρόνο συντηρεί την αιώνια εικόνα της Ανατολής, επαληθεύοντας αναπόφευκτα την θεωρία περί ενός ανεξέλικτου πολιτισμού.
Η επιχείρηση επιβολής φαντασιώσεων και συνειρμών και του «Κουρμπάν Τεπέ» ως θεσμός Οθωμανικής παράδοσης στην Θράκη, δεν αποτελεί μόνο προϊόν αναχρονισμού αλλά και ιστορική ασυνέπεια καθώς είναι γνωστό ότι ο «Οθωμανισμός» διώχθηκε σκληρά από το νεοσύστατο Τουρκικό κράτος με την πτώση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, για να ξαναγεννηθεί όμως ως Τουρκικός εθνικισμός. Η απαγόρευση χρήσης άλλης γλώσσας και η αναγνώριση άλλης εθνότητας πέραν της Τουρκικής, εντός των ορίων του Τουρκικού κράτους, όπως είναι γνωστό στιγματίστηκε στην ιστορία με εγκληματικές πράξεις κατά της ανθρωπότητας ( γενοκτονία Αρμενίων, Ποντίων, Κουρδικό ζήτημα κτλ ). Όπως αντιλαμβανόμαστε, ο Οθωμανός και ο Τούρκος υπήρξε δυνάστης και Μουσουλμανικών πληθυσμών ασχέτως Θρησκευτικής ταύτισης. Για την αποφυγή μάλιστα παρεξηγήσεων θα προσθέσω ότι ο Μουσουλμανισμός – όπως και ο Χριστιανισμός - αποτελεί μία εκ των τριών Αβραμικών μονοθεϊστικών θρησκειών και αποτελείται από κανόνες που χωρίς αμφιβολία καθοδηγούν εκατομμύρια ανθρώπων να ζουν μια ενάρετη ζωή χωρίς να υστερούν σε σύγκριση με τα άλλα δόγματα.
Σε τελική ανάλυση, όλοι γνωρίζουμε ότι η αναγέννηση του (νέο)Οθωμανισμού και του υποθαλπόμενου Παντουρκισμού, με την εμμονική αναβίωση του Οθωμανικού παρελθόντος, δεν αποτελεί παρά μέρος επιθετικών Τουρκικών σχεδιασμών. Στο σημείο αυτό αξίζει να παρατηρήσουμε πως οι «νεωτεριστές» του Ισλάμ μπορεί να είναι εξίσου επικίνδυνοι με την μονολιθικότητα ενός δόγματος. Αυτό ακριβώς αποδεικνύεται με την αντίφαση της σημερινής Τουρκίας που ενώ διατυμπανίζει την εγκοσμιότητα και την εκσυγχρονισμό στην πράξη αναπαράγει μια οπισθοδρομική ανατολίτικη εικόνα. Οι σχεδιασμοί της επί της Θράκης υποτιμούν ολοφάνερα την νοημοσύνη των κατοίκων της, κάθε θρησκεύματος, αλλά συγχρόνως περιχαρακώνουν την Ανατολή. Γιατί οι άνθρωποι φτιάχνουν την ιστορία τους και αυτή με την σειρά της καθορίζει την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην Δύση και την Ανατολή. Δεν πρόκειται για αυθαίρετες γεωγραφικές διακρίσεις.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ

Με τον απόηχο της υπόσχεσης από τα χείλη του τ. πρωθυπουργού , ότι η Ελλάδα πολύ σύντομα θα έβγαινε στις αγορές μετά τους στιβαρούς χειρισμούς του, άλλη μια χρονιά έφυγε αφήνοντας πίσω της την υπόσχεση πως η κρίση θα κορυφώνεται και θα διαχέεται προκαλώντας αναταραχές και βαθύ προβληματισμό. Στο μεταξύ , τα αντιλαϊκά μέτρα και οι περικοπές , θα συνεχίσουν να επιβάλλονται ενώ θα κατασκευάζονται και θα τροποποιούνται Νόμοι και Συντάγματα, ξένα προς τα ήθη και τα έθιμα, την ηθική και την ιστορικότητα κάθε κοινωνίας, στοχεύοντας αποκλειστικά στην εγκατάσταση της Νέας Παγκόσμιας Τάξης.
- Μπορεί το μέλλον κατά την γνώμη μεγάλης μερίδας ιστορικών να μην αποτελεί αυστηρή επανάληψη μοντέλων του παρελθόντος, διότι κάθε απόπειρα τυποποίησης κινδυνεύει σε ελάχιστο χρόνο να καταρριφτεί από χιλιάδες απρόβλεπτες παραμέτρους. Είναι όμως γνωστό πως πέραν της «υλικής» προόδου δεν έχει παρατηρηθεί «ηθική» πρόοδος στην ανθρωπότητα καθιστώντας τις ανθρώπινες συμπεριφορές και σχέσεις πολύ προβλέψιμες και κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει την ρήση του Μακιαβέλι: «όποιος θέλει να προβλέψει το μέλλον πρέπει να συμβουλευτεί το παρελθόν». Αυτό ακριβώς αποτελεί στην πράξη το αντικείμενο εργασίας οικονομολόγων, κοινωνιολόγων, αναλυτών συστημάτων, στατιστικολόγων, μαθηματικών και άλλων ειδικών στα οικονομικά κέντρα εξουσίας, τις κυβερνητικές δεξαμενές σκέψεις και τα διάφορα Ιδρύματα. Όχι μόνο κάνουν προβλέψεις για το μέλλον, με σκοπό να το ελέγξουν ώστε να τους αποφέρει το μέγιστο οικονομικό όφελος αλλά συμβάλλουν στην διαμόρφωση και τον έλεγχο της αλλαγής ώστε οι όποιες εναλλακτικές λύσεις, κατόπιν μελέτης διαφόρων σεναρίων και την επεξεργασία νόμων και μοντέλων πολλαπλών εφαρμογών , να οδηγούν στο ίδιο σημείο.
- Γνωστοί καθηγητές και Συνταγματολόγοι έχουν ήδη αποφανθεί ότι το Σύνταγμα της Ελλάδας έχει παραβιασθεί και πως οι Έλληνες νομιμοποιούνται να το υπερασπιστούν με κάθε μέσο και τρόπο, ασχέτως αν οι ίδιοι δεν θα άφηναν ούτε μία μέρα τις καθημερινές τους συνήθειες για να κατεβούν στις πλατείες, να συζητήσουν με τον λαό και να συναποφασίσουν. Σε αντιπαράθεση ωστόσο με αυτούς και κάθε φορά που γίνεται λόγος για την παραβίαση του Συντάγματος, έρχεται στον νου μου η αποφασιστικότητα ενός ρεπουμπλικάνου φίλου που είχε πει ότι, τα όπλα που έχει στην κατοχή του δεν αποσκοπούν μόνο στην αυτοπροστασία του αλλά αποτελούν μέρος της αμερικανικής παράδοσης και με αυτά προστατεύει το Σύνταγμα της πατρίδας του. Το απλό αυτό γεγονός αποδεικνύει εν πρώτοις - και κυρίως – πως οι πολίτες και οι κοινωνίες δεν έχουν ακόμη πεθάνει γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουν να έχουν «ψυχή» και κατά δεύτερον, αποδίδει ξεκάθαρα το νόημα της ιστορικότητας κάθε κοινωνίας βάσει της οποίας, εν προκειμένω, το Αμερικανικό Σύνταγμα παραχωρεί στον πολίτη το δικαίωμα / υποχρέωση να το προστατέψει και ενόπλως, πράγμα το οποίο αναμφίβολα έπραξαν και οι δικοί μας γονείς ή παππούδες, χωρίς μάλιστα να περιμένουν την διαφώτιση ή την έγκριση των Συνταγματολόγων ή άλλων ειδικών.
- Στην προσπάθειά μου να ανατρέξω στο παρελθόν- ακολουθώντας την Μακιαβελική προτροπή - μεταφέρθηκα σε άλλη μία δύσκολη εποχή του Γένους, που κατά κοινή διαπίστωση ανέδειξε σπουδαίους ανθρώπους! Τυχαίος σταθμός υπήρξε ο Ψαριανός Ιωάννης Βαρβάκης, γνωστός ως ένας εθνικός ευεργέτης που όμως λίγοι γνωρίζουν πως υπήρξε ριψοκίνδυνος μπουρλοτιέρης και πολεμιστής εκτός από πανέξυπνος έμπορος και άνθρωπος της δράσης . Ο πρακτικός αυτός άνθρωπος , αν και αγράμματος, πέρασε στην Ιστορία ως υποστηρικτής των γραμμάτων και της παιδείας όσο κανείς. Δεν είχε μάλιστα σκεφθεί ποτέ πως βοηθώντας την παιδεία και τα γράμματα προετοιμάζει τον αγώνα για την λευτεριά της πατρίδας. Είχε όμως εντυπωσιαστεί από τον Αδαμάντιο Κοραή που έγραφε: «την διακοπήν της παιδείας εις τας παρούσας συνθήκας την κρίνω και την θρηνώ ως πολλά μεγάλην δυστυχίαν. Τώρα μάλιστα έχομεν χρείαν παιδείας δια να καταλάβωμεν και να ενεργήσωμεν όσα μέσα είναι αναγκαία εις την απόκτησιν και την διατήρησιν της Ελευθερίας». Και βροντοφωνούσε : «Κάμετε σχολεία»! Γιατί έπρεπε πρώτα να μορφώσουν Έλληνες και έπειτα να κάμουν Ελλάδα.
- Αυτός είναι ο κύριος φόβος της εξουσίας και των ειδικών οι οποίοι, όπως προαναφέραμε, με κάθε τρόπο πασχίζουν να αναγνωρίσουν τις κυρίαρχες τάσεις της κοινωνίας που θα διαμορφώσουν τα χαρακτηριστικά του μέλλοντος και θα διαιωνίσουν την ευτέλειά τους. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που, ενώ τα παιδιά στερούνται τα σχολικά βιβλία και την αληθινή γνώση, η υπουργός παιδείας αρνήθηκε την προσφορά του κ. Εμφιετζόγλου, να αναλάβει όλες τις δαπάνες λειτουργίας μιας βιβλιοθήκης σε ένα χωριό της Θράκης !!...
- Με την επαναφορά μου στο παρόν και τις δύσκολες τούτες ώρες, είχα ήδη επιβεβαιώσει την αντίληψη πως το πρόσταγμα του Αδαμάντιου Κοραή και τα έργα των Ελλήνων πατριωτών στο πέρασμα των αιώνων, αποτελούν ένα φωτεινό μονοπάτι που μπορούμε να διανύσουμε άφοβα χωρίς να κινδυνεύουμε να προδώσουμε την μοναδικότητα και την ιστορικότητάς μας.
- Το φτερούγισμα της πεταλούδας λίγο πριν σβήσει μπορεί να μετατρέψει τη σπίθα σε δυνατή φωτιά με τα πιο απρόσμενα αποτελέσματα αναπάντεχων σεναρίων …

Οι κοινωνίες των ανθρώπων στην Νέα Τάξη πραγμάτων

Καθώς παρακολουθούμε την ταχεία εξέλιξη των γεγονότων στην κατεύθυνση της χάραξης νέων αυτοκρατοριών με τον συγχρονισμό της βίαιης – χωρίς να διστάζει να γίνεται και αιματηρή- κατάλυσης εθνικών οικονομιών και την επιβολή «τεχνοκρατών», σχεδιαστών της μακρο-οικονομικής ενοποίησης, στον Μεσογειακό χώρο ( Τυνησία -Αίγυπτος –Λιβύη –Ελλάδα- Ιταλία κλπ), γίνεται πράξη ο φόβος των λαών για την επικράτηση των απάτριδων του χρήματος, ως ολοκληρωτισμός.
Σε ότι αφορά τα δικά μας, η αναζήτηση συναίνεσης στο πρόσωπο ενός Έλληνα για το ανώτατο αξίωμα προκαλεί πάντα άφθονη ίντριγκα γιατί αναζητείται πάντοτε ο πιο κατάλληλος διεκπεραιωτής πολύ συγκεκριμένων συμφερόντων. Ωστόσο, οι μυστικές διαβουλεύσεις, οι αιφνιδιασμοί και οι μπλόφες είναι έξω από την λογική της δημοκρατίας και όσοι κάνουν χρήση τέτοιων πρακτικών πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι πρέπει να παύσουν να αυτοπροσδιορίζονται ως δημοκράτες. Για να δώσω όμως λίγο περισσότερη έκταση ώστε να ολοκληρωθεί η εικόνα θα αναφερθώ στην απελθούσα κυβέρνηση και τον τ. πρωθυπουργό, οι οποίοι ( κρίνοντας από τον χρόνο διακυβέρνησης που τους αναλογεί κατέχουν την μερίδα του λέοντος) αφού μετέτρεψαν την Ελλάδα σε Far West μετά την τριαντάχρονη υπονόμευσή της, αποστασιοποιημένοι από τις εγκληματικές τους πρακτικές , διέδωσαν στα διεθνή ΜΜΕ ότι: ο Ελληνικός λαός είναι πολύ διεφθαρμένος και πως αυτός φταίει για την κατάσταση της χώρας και στην συνέχεια υπέγραψαν την συνθήκη παράδοσης της πατρίδας τους στον «κατοχικό ζυγό». Πραξικοπηματικά μάλιστα, πριν από αυτό, αρνήθηκαν την διενέργεια εκλογών και την έκφραση της βούλησης του κυρίαρχου Ελληνικού λαού ( που μια και το φέρνει ο λόγος, υπήρξε το σύνθημα για να κερδίσουν την ψήφο του, μαζί με το άλλο που έλεγε πως «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες»).
Η αναδρομή όμως στην πορεία της εξέλιξης της ανθρωπότητας και την συσσωρευμένη εμπειρία επιβεβαιώνει πως , όχι μόνο οι τεχνητές συμβάσεις αλλά και ολόκληρα συστήματα κανόνων και συμβάσεων εξελίσσονται, μετατρέπονται και ανατρέπονται. Ελάχιστοι βέβαια θα υποστήριζαν το αντίθετο κινδυνεύοντας να κατηγορηθούν για θρησκευτική προσήλωση και δογματισμό, υποστηρίζοντας το αλάθητο. Με άλλα λόγια , οι συμβάσεις δεν είναι δεδομένες και οι λαοί δεν τις δέχονται με μηχανικό τρόπο. Η κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας ή , αν προτιμάτε, της συλλογικής μνήμης και η μετατροπή μας σε δούλους μας οδηγεί στην αμφισβήτηση και την άρνησή τους. Άλλωστε η μοιρολατρική αποδοχή δεν ταιριάζει στις σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Επειδή όμως οι νέοι ηγεμόνες μπορεί να θεωρούν εαυτούς ως φορείς μιας σπουδαίας αλλαγής θα αναφέρω πως, οι Διαφωτιστές κατά τον 17ο και 18ο αιώνα- και όταν χάραζε μια νέα εποχή- διακήρυσσαν ότι ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να φτάσει στην ευτυχία μέσα από την συνεχή βελτίωση και εξέλιξη σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Για να το πετύχει αυτό έλεγαν πως πρέπει να βασίζεται μόνο στην δύναμη της λογικής του και της μάθησης. Ότι πρέπει να ελέγχει κριτικά την κάθε αυθεντία και να ασκεί κριτική στην πολιτική οργάνωση, τους θεσμούς κλπ ώστε να συμβάλει στην αναμόρφωση της ανθρώπινης κοινωνίας προς το καλύτερο. Ο Ζ. Ζ. Ρουσώ απευθυνόταν στους συμπατριώτες του εξυμνώντας τους Έλληνες, που νοιάζονταν πιο πολύ για την ελευθερία τους παρά για το πόσα θα κέρδιζαν. Φοβόταν πιο πολύ για την σκλαβιά τους παρά για την φτώχεια τους.
Οι Έλληνες πολίτες σήμερα γνωρίζουμε πως η κατοχή της χώρας μας, η αρπαγή των πλουτοπαραγωγικών μας πηγών και η μετατροπή μας σε σκλάβους δεν ισοδυναμεί με το βάρος των οφειλών μας. Πώς η επιβολή συναίνεσης περισσότερων πολιτικών δυνάμεων αποσκοπεί στην διασφάλιση της μακροχρόνιας σύμβασης γιατί με την συνυπογραφή της, όταν ο λαός θα εξεγείρεται εξαντλημένος από την φτώχεια , την αθλιότητα, τους φόρους, την λογοκρισία, την έλλειψη δικαιοσύνης, τον βιασμό και την λεηλασία του τόπου του, ο εμπαιγμός θα συνεχίζεται ,με την εικονική εναλλαγή στην εξουσία των ίδιων, στην ουσία, «δοσίλογων».
Το Ρωμαϊκό πολιτικό οικοδόμημα διαλύθηκε από τους εμφύλιους και ταξικούς πολέμους και τους αβάστακτους φόρους για την συντήρηση της πολεμικής του μηχανής και ενώ για άλλη μια φορά στην Ιστορία- όπως και σήμερα- οι ολίγοι απολάμβαναν όλον τον συσσωρευμένο πλούτο. Αφού κατέρρευσε η Ρώμη, λέει ο ιστορικός, κάθε αυτοκρατορία ακόμα και η πιο φιλόδοξη είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει.
Ο Ρωμαϊκός τρόπος ζωής καταλύθηκε από τις εισβολές νομάδων της Ανατολής!...

«Είναι φρικτή η μέρα που ενδίδεις…»

Η κατασπατάληση των πόρων ενός κράτους ισοδυναμεί με την υπονόμευσή του και την κατάρρευση. Άφθονα είναι τα παραδείγματα στην Ιστορία που, όπως επί του παρόντος, επιβεβαιώνουν την πτώση, με την επανάληψη του φαινομένου. Οι φέροντες την ευθύνη για την ιδιοποίηση του δημόσιου πλούτου, τον χρηματισμό και την επερχόμενη έκλυση των ηθών και την πτώση των αξιών, γίνονται οι ίδιοι μάρτυρες της νομοτέλειας.
Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως οι υπονομευτές του κράτους και δημιουργοί των νέων ηθών ενσαρκώνουν απόλυτα το διαχρονικό μοντέλο του ποιητή. «Η ψυχή τους δεν ζητεί τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών, τα δύσκολα και τα ανεκτίμητα Εύγε». Άλλωστε αυτό δείχνει και η καθημερινή αξιοθρήνητη εικόνα που παρουσιάζουν, καθώς υποκρίνονται στην πολιτική σκηνή πως τάχα υποφέρουν για τα αντιλαϊκά και απάνθρωπα μέτρα που ψηφίζουν. Αντέχουν ακόμη και την στέρηση σχολικών βιβλίων που έχουν επιβάλει στους μαθητές, ενώ οι ίδιοι απολαμβάνουν στο ακέραιο το αντίτιμο του λειτουργήματος, να υπηρετούν τον λαό. Βέβαια η έλλειψη βιβλίων (κάποια στιγμή μπορεί να προβούν και στο κάψιμο τους, όπως συνέβη και σε άλλες σκοτεινές στιγμές της ανθρωπότητας), ή η αντικατάστασή τους από το διαδίκτυο ενισχύει την επικράτηση της νέας τάξης πραγμάτων με την μαζικότερη προπαγάνδιση των νέων κατευθύνσεων. Άλλωστε και οι συνοδοιπόροι υποστηρικτές του αφελληνισμού που, υποστέλλοντας την Ελληνική σημαία ως παρωχημένη ιδέα, υποχωρούν στην επέλαση του νεοθατσερισμού και του νέο-οθωμανισμού λειαίνοντας τις «γωνίες» της Ιστορίας, δεν αποτελούν αναζητητές της ιστορικής αλήθειας. « Οι ευτελείς συνήθειες, και οι μικροπρέπειες, κι οι αδιαφορίες τους εμποδίζουν» . Επικαλούμενοι τις διεθνείς δυσμενείς συγκυρίες, επέβαλαν μέτρα που θα ήταν η σωτηρία της Ελλάδας. Ακολούθησαν συμπληρωματικά και σύντομα επέβαλαν επιπρόσθετα μέτρα, γιατί όλα τα προηγούμενα ήταν ανεπαρκή! αποδεικνύοντας όχι μόνο το μέγεθος της ανικανότητας, της ανεπάρκειας και της ενδοτικότητάς τους αλλά της πλήρους υποταγής σε ξένα κέντρα αποφάσεων, που επιβεβαιώνουν αυτά που εύστοχα σχολιάζει ο ποιητής. «Είναι φρικτή η μέρα που ενδίδεις και πηγαίνεις στον μονάρχην Αρταξέρξη που σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια».
Ύστερα από όλα αυτά και μετά την λυσσαλέα αντίδραση των τοποτηρητών του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου στους μαζικούς αγώνες, ο έλληνας πολίτης γνωρίζει πως το ζητούμενο είναι ο εξανδραποδισμός του και η επιβολή ενός νέου καθεστώτος δουλείας. Όλοι γνωρίζουμε γιατί κάποιοι με το όνομα Σλόμπονταν, Μουαμάρ κτλ είχαν οικτρό τέλος ενώ ο Πινοσέτ έζησε μέχρι τα βαθειά του γεράματα, απολαμβάνοντας την ζεστή φιλοξενία της Δύσης που την ίδια στιγμή είναι αυτή που επιβάλλει την δική της καθεστωτικότητα και τυραννία. Για άλλη μια φορά λοιπόν στην σύγχρονη Ελληνική Ιστορία και παράλληλα με όλα τα διεθνή γεγονότα, οι ροπαλοφόροι του παρακράτους θυμίζουν πως η προβοκάτσια και οι άθλιες πρακτικές δεν αποτελούν παρελθόν. Το έργο τόχουμε ξαναδεί και με την δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη. Όσο μάλιστα η φτώχια θα μεγαλώνει, θα γίνεται όλο και πιο εύκολη η μίσθωση κουκουλοφόρων καθώς υπάρχει και η εξαθλιωμένη εφεδρεία των μεταναστών, θύματα του ίδιου συστήματος.
Έχουμε χρέος ως δάσκαλοι και γονείς να διαφυλάξουμε και να διαφωτίσουμε τα παιδιά μας από το κακό συναπάντημα που ενεδρεύει και τον σκοταδισμό. Ο εθελοντισμός, η προσφορά, η διάδοση της αγάπης για τα βιβλία και η αναζήτηση της σοφίας του αρχαίου κόσμου, όπου ο άνθρωπος διέπρεψε, (επιβεβαιώνοντας τα συνθετικά μέρη της λέξης), έχουν την δύναμη να φωτίσουν και να συντροφεύσουν τον καθημερινό μας αγώνα.
Η επερχόμενη υπογραφή του συμβολαίου εκποίησης της εθνικής μας περιουσίας στοιχειώνει τη σκέψη κάθε Έλληνα πολίτη που δεν γνωρίζει ποιοι θα είναι οι αποδέκτες των περιουσιακών στοιχείων της πατρίδας του ούτε τα προνόμια και τους όρους των επενδυτών. Τα χημικά αέρια, τα γκλοπς και τα ρόπαλα, η βία που συνοδεύει τον δόλο της πολιτικής εξουσίας (που οι πράξεις τους προοιωνίζονται την συρρίκνωση του Ελληνισμού, τον κρατικό ακρωτηριασμό και την εθνική υποδούλωση ) δεν έχουν την δύναμη να μετατρέψουν την οργή μας σε υπακοή. Η οργή αποτελεί την μόνη υγιή αντίδραση μιας προδομένης κοινωνίας. Άλλωστε δια της ανυπακοής και της εξέγερσης υπάρχει πρόοδος.

Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Η Ελλάδα είναι μια χώρα εκατοντάδων ανώτερων και ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και αμέτρητων δημόσιων φορέων, πλεονάζοντος προσωπικού και ελλειμματικής παραγωγικότητας. Δεν πρέπει ωστόσο να διαφεύγει της προσοχής μας ότι αυτό αποτελεί μέρος κυβερνητικών πρακτικών και σχεδιασμού, που ευδοκίμησαν από ένα χρονικό σημείο και μετά από αυτό που αποκαλούμε «Μεταπολίτευση».
Ένα ελάχιστο, μα αντιπροσωπευτικό, δείγμα δημόσιων φορέων που θα έπρεπε να αποτελούν θεμέλιες κολόνες του εκσυγχρονισμού της χώρας και θα υποστούν την εργασιακή εφεδρεία χιλιάδων εργαζομένων , αποτελούν: Το Εθνικό Κέντρο Έρευνας & Τεχνολογικής Ανάπτυξης, Ίδρυμα Τεχνολογίας & Έρευνας, Εθνικό ίδρυμα Αγροτικής Έρευνας, η Μονάδα Οργάνωσης & Διαχείρισης Αναπτυξιακών Προγραμμάτων, η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, το Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας και πολλά άλλα. Ο κατάλογος είναι αξιοσημείωτα μακρύς και έπεται η, εκ των πραγμάτων, οδυνηρή συνέχεια της εφαρμογής εργασιακής εφεδρείας, μετατάξεων, και απόλυσης εργαζομένων.
Κάποιοι από τους λόγους της μακροχρόνιας επικράτησης της συγκεκριμένης πολιτικής, που δημιουργεί πλεόνασμα θλίψης και οργής και όχι επιτευγμάτων είναι η ψηφοθηρία, ο χρηματισμός και η ασφυκτική πίεση στους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας μας. Είναι τρανταχτό το παράδειγμα της παραγραφής εγκληματικών δραστηριοτήτων καθώς και η απόσυρση καταγγελιών πολιτών, για κατάχρηση δημόσιου χρήματος και περιουσίας με μαφιόζικου τύπου συναλλαγές, στα αραχνιασμένα αρχεία της δικαιοσύνης.
Η λεηλασία και η γενικότερη παρακμή, κατά την μακροχρόνια ανάπαυλα που έχει ήδη χαρακτηριστεί ως περίοδος εικονικής ευημερίας, έρχεται να επιβεβαιώσει πως η «Μεταπολίτευση» αποτελεί ένα ανολοκλήρωτο το έργο, καθώς το πολιτικό κλίμα των ημερών μας αποτελεί μια φυσική συνέχεια του κράτους της Δεξιάς, των σκανδάλων και της «διαχείρισης» των χρημάτων του σχεδίου Μάρσαλ και της Ένωσης Κέντρου, του Γ. Παπανδρέου, που αποτελούσε μόνιμα τον κυματοθραύστη των αριστερών κυμάτων και του λαϊκού κινήματος ( με όποιους συνειρμούς δημιουργεί αυτό, σε σχέση με το έργο των απογόνων του), που όταν κατέλαβε την εξουσία δεν παρέπεμψε στην Δικαιοσύνη τα σκάνδαλα της Δεξιάς ! Ο χαφιεδισμός, οι εκβιασμοί οι δωροδοκίες, η βία, το παρακράτος και η υποταγή στον ξένο παράγοντα δεν έπαψαν έκτοτε να επικρατούν στον δημόσιο βίο και - παρ’ όλους τους φανφαρονισμούς - επιβεβαιώνουν πως η Μεταπολίτευση δεν ολοκληρώθηκε ποτέ ( εκτός και αν ως Μεταπολίτευση εννοούμε την επαναφορά στο προ-συνταγματαρχών μπάχαλο) .
Στις παρούσες συνθήκες λοιπόν, κάθε κοντόφθαλμη αντιμετώπιση δεν είναι μόνο άκαιρη, γιατί οδηγεί στην στείρα και ανώφελη αντιπαράθεση επαγγελμάτων (αξίζει άλλωστε να επισημάνουμε την σφοδρή επίθεση που έχει δεχθεί και η Μεσαία τάξη της χώρας μας) αλλά σε χειρότερα σενάρια αλληλοεξόντωσης και στην μετατόπιση του κέντρου βάρους του προβλήματος. Κατά την βούληση των καιρών, χρειάζεται γενναία και ρεαλιστική αξιολόγηση, μαζική συσπείρωση (γιατί όλοι εμείς πληρώνουμε το τίμημα φαύλων πολιτικών) και συνέχιση του αγώνα για την πραγματική Μεταπολίτευση που σημαίνει την επιβολή κανόνων, την τιμωρία των καταχραστών και την δήμευση των περιουσιών τους, γιατί πλέον … επαφίεται μόνο στον πατριωτισμό μας.

Οι απάτριδες ερημίτες του χρήματος

Η υποταγή των πολιτικών στους μηχανισμούς του χρηματοπιστωτικού συστήματος και η μετατροπή των κρατών σε αγορές, έχουν διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για το πέρασμα σε μια νέα εποχή. «Βλέπω» έλεγε ο λάτρης του αρχαίου Ελληνικού κόσμου, Φρ. Νίτσε, «αυτούς τους ερημίτες του χρήματος, διεθνείς και απάτριδες, που ελλείψει του πολιτικού ενστίκτου από την φύση τους, συνήθισαν να χρησιμοποιούν την πολιτική σαν μέσο που υπηρετεί το χρηματιστήριο και το κράτος και την κοινωνία σαν παραγωγή πλουτισμού».
Οι ίδιες σκέψεις οδηγούν και σήμερα στην διαπίστωση του εκφυλισμού της δημοκρατίας, την δυσπιστία στους πολιτικούς αντιπροσώπους και τις κυβερνήσεις, που στερούν τους πολίτες από δικαιώματα- που προκύπτουν από το Σύνταγμα κάθε χώρας- και την πρόσβαση σε αγαθά και υπηρεσίες, ενώ είναι αισθητή η απουσία μιας ανθρωποκεντρικής παιδείας, που διαμορφώνει ανθρώπους με βαθειά σκέψη και αρετή.
Μέσα στο νοσηρό κλίμα μιας πολύπλευρης και περίπλοκης κρίσης, διαπιστώνουμε κι εμείς την ανικανότητα της Ευρώπης να διαχειριστεί την ιστορική εμπειρία και την βαριά κληρονομιά της. Όμως η Ευρώπη δεν αναρωτήθηκε έγκαιρα ούτε για τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, τα διεθνή χρηματοπιστωτικά προβλήματα – ώστε να επιβάλλει κανόνες- και την ραγδαία αυξανόμενη φτώχεια. Σε τελική ανάλυση, όχι μόνο δεν κατάφερε να γίνει η Ευρώπη των λαών, όπως κάποιοι ευελπιστούσαν- αναδεικνύοντας τις αξίες του Ευρωπαϊκού πολιτισμού- αλλά αναπροσαρμόστηκε στα μέτρα των αγορών και εφαρμόζει απάνθρωπες «μεταρρυθμίσεις» εις βάρος των λαών της.
Παρόμοια είναι άλλωστε η ατμόσφαιρα και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού όπου, ανησυχώντας για την καθημερινή επιβίωση οι Αμερικανοί πολίτες αναπολούν άλλες εποχές δημιουργίας και Δημοκρατικών αναζητήσεων όταν οι πρόεδροι Τ. Τζέφερσον και Τ. Ουάσινγκτον , στον ελεύθερο χρόνο τους μελετούσαν τον Βολταίρο και τον Ρουσσώ.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι είναι χιλιάδες οι φωνές διαμαρτυρίας γιατί δεν εισακούονται οι πολίτες από τους αντιπροσώπους τους. Διάχυτη είναι η αμφιβολία για την ποιότητα της δημοκρατίας και την ανυπαρξία Κράτους Δικαίου, ενώ διαβλέπουν ακόμη και την παραβατική επιθετικότητα ενός αμυντικού δόγματος, ευθυγραμμισμένο με τα συμφέροντα των εταιρειών και της πανίσχυρης πολεμικής βιομηχανίας.
Συμπιεσμένοι από την σχεδόν ανύπαρκτη κοινωνική προστασία και την αποσύνθεση του εκπαιδευτικού συστήματος, οι Αμερικανοί πολίτες αρνούνται τα δημόσια σχολεία ! Δεν είναι λίγοι οι γονείς που αναλαμβάνουν προσωπικά την μόρφωση και την διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους, για να τους μεταδώσουν όχι μόνο γνώσεις αλλά και τους υπό διωγμό ηθικούς κώδικες και τις λαϊκές παραδόσεις, αξίες που αποτελούν την σοφία γενεών αλλά και πηγή έμπνευσης του Συντάγματος.
Όπως αντιλαμβανόμαστε, οι διάφορες μορφές πάλης όπως και οι συγκεντρώσεις πολιτών, η οργή αλλά και οι βίαιες συγκρούσεις θα αποτελούν μέρος των επερχόμενων εξελίξεων. Γιατί σε μια κοινωνία, όπου επικρατεί η χαλάρωση των ηθών, η έκρηξη βίας είναι αναπόφευκτη, ιδιαίτερα όταν οι νεανικοί πληθυσμοί χάσουν κάθε ελπίδα για το μέλλον και οι φτωχοί διαπιστώσουν ότι το χάσμα με τον πλούτο όλο και μεγαλώνει.
Σε κάθε περίπτωση βέβαια γνωρίζουμε ότι , χάρη στην αρετή και την καθημερινή προσπάθεια εκατομμυρίων ανώνυμων ανθρώπων είναι σήμερα ο κόσμος λιγότερο αβίωτος και επισφαλής.

Η ΑΓΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Αρχικά οι ειδικοί απεφάνθησαν την ανικανότητα του μέσου ανθρώπου ώστε η διαχείριση όλων των θεμάτων να ανατεθεί στους ¨επιλεγμένους¨ που έκτοτε καθοδήγησαν το πεπρωμένο κάθε έθνους. Στην συνέχεια ανέλαβαν να εκμηδενίσουν την ιστορική ιδιαιτερότητα κάθε λαού και κοινότητας ανθρώπων μετατρέποντάς τους σε ευκολοδιαχειρίσιμες, άμορφες μάζες και να εγκαθιδρύσουν την παγκοσμιοποίηση.
Στα μαζικά κόμματα, όπως γνωρίζουμε, οι αρχηγοί οργανώνουν τις γνώμες, καταργώντας την αυτονομία των πολιτών (αυτών που τάχα αντιπροσωπεύουν) ενώ οι πράκτορες ης εξουσίας διεισδύουν στην μάζα, φέροντας ανάλογα με τους καιρούς το κατάλληλο προσωπείο. Τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, παρόλη την φαινομενική πολυποικιλότητα και τον πλουραλισμό, συνδιαμορφώνουν την κοινή γνώμη και συμβάλλουν καθοριστικά στην επικράτηση ενός, κατά γενική ομολογία, χαμηλών προδιαγραφών πολιτισμού αλλά και ενός τύπου ανθρώπου δίχως βαθύ στοχασμό, κριτική ικανότητα και ορθολογισμό, εξουδετερώνοντας κάθε τι υγειές και πηγαίο.
Είναι αναμφίβολα μακρύς ο δρόμος που έχουμε διανύσει ως κοινωνία της μάζας, που μετατοπίζεται άβουλα κατά τα προστάγματα των κέντρων αποφάσεων ενώ έχουμε με την πάροδο του χρόνου αναπτύξει υψηλά επίπεδα απάθειας και αναλγησίας ώστε να έχουμε χάσει ακόμη και την επιθυμία για ανεξαρτησία !
Το κεφάλαιο, από την άλλη, υπακούει ακατάπαυστα στην μόνιμη και εγγενή αδυναμία που το διέπει, της συνεχούς αναζήτησης νέων πεδίων επέκτασης. Μέρος της στρατηγικής που έχει κατά καιρούς επιστρατεύσει αποτελούν,
- Η μεταφορά μονάδων παραγωγής στις χώρες του τρίτου κόσμου για την μείωση του εργατικού κόστους
- Η επιβολή πολέμων και η ενίσχυση της πολεμικής βιομηχανίας
- Η αναζήτηση νέων τεχνολογιών που προβάλλονται πως τάχα έχουν οικολογικές διαστάσεις
- Η επέκταση στο χρηματοπιστωτικό πεδίο κεφαλαιακής συσσώρευσης, για να επιτευχθεί η σημερινή γιγάντια συγκέντρωση πλούτου που υπερβαίνει πολλαπλά το παγκόσμιο ΑΕΠ !
- Η επέκταση των επενδυτικών δικαιωμάτων που απειλούν και ακυρώνουν την εδαφική αυτονομία γεωργικών κοινοτήτων μετατρέποντας την γεωργική γή σε πεδία εξόρυξης με δραματικές επιπτώσεις στο περιβάλλον ενώ διαταράσσουν και εντείνουν τα προβλήματα επισιτισμού των πληθυσμών. Τραγική συνέπεια της εν λόγω τακτικής βέβαια αποτελούν οι εκτοπίσεις και μεταναστεύσεις πληθυσμών από όπου προκύπτει φθηνή εργασία ( για να μην ξεχνάμε ότι και κατά το πρώιμο καπιταλισμό είχε επιβληθεί η αποαγροτοποίηση και στην συνέχεια η προλεταριοποίηση των χωρικών)
- Κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας. Η Ελλάδα δεν αποτελεί την πρώτη και δεν θα είναι η τελευταία χώρα που θα την απωλέσει. Η εκποίηση της χώρας μας εντάσσεται στα πλαίσια της γενικευμένης αποδόμησης των εθνικών οικονομιών και σύντομα θα δούμε την εισβολή των « επενδυτών» κατακτητών.
- Δεν θα μπορούσαμε βέβαια να παραλείψουμε την Αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων που αποτελεί την γενική επίθεση στους μισθούς στις συντάξεις, την υγεία και την παροχή φαρμάκων, την εκπαίδευση ( που έχει πάψει προ πολλού να είναι παιδεία ) κτλ.
Με λίγα λόγια, είναι άλλη μια ιστορική στιγμή που επιβεβαιώνει την αρχή πως, οι επαγγελματίες πολιτικοί, εκείνοι οι «επιλεγμένοι», εφαρμόζουν κατά γράμμα τα σχέδια των οικονομικών κύκλων. Εν προκειμένω μάλιστα, θα «νομιμοποιήσουν» την Αναδιάρθρωση ( όντας σε διατεταγμένη υπηρεσία άλλωστε έχει, εξ αρχής, ομολογήσει ότι θα είναι, ο Πρωθυπουργός της Αναδιάρθρωσης με οποιοδήποτε κόστος) υπερψηφίζοντας Μνημόνια, Μεσοπρόθεσμα και Νομοσχέδια.
Η κρίση λοιπόν που βιώνουμε είναι συνολική και όχι απλά οικονομική. Η μόνη μας ελπίδα είναι οι αγώνες των λαών που προβληματίζουν και φέρνουν σε δύσκολη θέση τους δεσμώτες μας οι οποίοι επιδιώκουν διαρκώς να μας περιορίζουν εντός των ορίων που κατασκευάζουν. Από τους αγώνες αυτούς, σημαντικό ρόλο θα παίξει το πόσο ενωτικοί και μαζικοί θα είναι, θα κριθούν όποιες επωφελείς αλλαγές προκύψουν.
Όσο για την περιφρόνηση του «ξενόφερτου» κυρίου των παρυφών της εξουσίας προς τον άθλιο Ελληνικό λαό (ξενύχτια γλέντια και μπουζούκια) απλά θα τον παραπέμψω στην βιβλιογραφία περί του ρόλου της κομματοκρατίας και της οικογενειοκρατίας που μαστίζει αυτόν τον τόπο. Γιατί ποιός δεν γνωρίζει ότι, στην χώρα των χιλιάδων «μαϊμούδων» Δημόσιων οργανισμών ( όπου στέγασαν τα όνειρά τους άβουλοι πολίτες) που εκτόξευσαν το δημοσιονομικό κόστος στα ύψη, την χώρα των χιλιάδων μιζαδόρων, δωροδοκημένων, «ανάπηρων», αναξιοκρατικώς διορισθέντων, καταχραστών δημόσιου πλούτου και γενικώς παρασιτούντων, όλα αυτά αποτελούν μέρος από τα έργα και τις ημέρες της φαμίλιας !