ΣΕ ΑΝΑΜΟΝΗ ΘΕΣΜΙΚΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ

Πολλοί, αδιαμφισβήτητα , θα συμφωνήσουν ότι για την ταπεινωτική θέση στην οποία έχει βρεθεί η Ελλάδα δεν φταίει μόνο η αποδοχή προμηθειών , για παραγγελίες οπλικών συστημάτων , από τον «σύντροφο» Άκη. Την ενοχή του εξάλλου θα έπρεπε να την κρίνει ένας δικαστής και όχι εγώ. Για να λέμε όμως και του «στραβού το δίκιο» υφίσταται και θέμα στοχοποίησης ,όταν κάποιοι επιδιώκουν να ξεφορτωθούν ένα «καμένο χαρτί» θεωρώντας ότι θα απορροφήσει την συσσωρευμένη οργή του λαού και θα συγκαλυφθεί η αλήθεια. Οι εγκληματικές όμως ενέργειες εις βάρος της χώρας μας που επιβαρύνουν όχι μόνο τον κ. Τσοχατζόπουλο αλλά και όλους όσους έχουν κατηγορηθεί για συμμετοχή σε τερατώδη σκάνδαλα , δεν εμπίπτουν στην δικαιοδοσία της Δικαιοσύνης ,ακόμη κι όταν οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι ομολογούν εμμέσως την ενοχή τους, καλυπτόμενοι πίσω από τις οχυρώσεις της παραγραφής. Τουναντίον , βλέπουμε να σχηματίζονται , αδρά αμειβόμενες για καιρούς οικονομικής κρίσης , Εξεταστικές επιτροπές και υποεπιτροπές εκπροσώπων της Βουλής – που θυμίζουν κάτι από την Σύγκλητο της παρηκμασμένης Ρώμης. Καταλήγουμε λοιπόν στο εύλογο συμπέρασμα πως, ο παροπλισμός της Δικαιοσύνης ( ! ) αποτελεί μια μεθοδευμένη παρέκκλιση ώστε να συντελείται Έγκλημα χωρίς Τιμωρία.
Όχι αδίκως επίσης, έχει δημιουργηθεί και η αίσθηση πως ο πανεπιστημιακός και πνευματικός κόσμος της χώρας ( τελικά, υπάρχει !) άργησε να εκδηλώσει την ανησυχία του για όσα συμβαίνουν και δια στόματος Συνταγματολόγου, ο οποίος διετέλεσε διευθυντής του Νομικού γραφείου του Α. Παπανδρέου , να αναρωτηθεί πώς βρέθηκαν δημόσιοι λειτουργοί να υπογράψουν Συμβάσεις παραίτησης από την Εθνική Κυριαρχία ! Στο σημείο αυτό θα μπορούσαμε να αντιπαρατάξουμε άπειρα παραδείγματα εντιμότητας και παλικαριάς , όπως ο άξιος ηγέτης του λαού του, Τάσος Παπαδόπουλος αλλά θα σταθώ, πηγαίνοντας λίγο πιο πίσω, στην συγκινητική ιστορία του Έλληνα στρατιώτη Κωνσταντίνου Κουκκίδη ο οποίος όταν έλαβε την εντολή από Γερμανό αξιωματικό, των άρτι αφιχθέντων γερμανικών στρατευμάτων Κατοχής, να υποστείλει την Ελληνική σημαία στην Ακρόπολη ( ακούστε αυτό, κύριε Πάγκαλε ) αρνήθηκε ! Η υποστολή της σημαίας έγινε από Γερμανό στρατιώτη και μη αντέχοντας την ταπείνωση, ο έλληνας στρατιώτης , τυλίχτηκε στην ελληνική σημαία και από το σημείο που βρισκόταν, έπεσε στο κενό και σκοτώθηκε.
Ορθώς πάντως υπέδειξε , ανάμεσα σε άλλα, ο εν λόγω Συνταγματολόγος , την αναγκαιότητα μιας θεσμικής Μεταπολίτευσης λόγω της υφιστάμενης οικονομικής και δομικής κρίσης της χώρας μας. Αλλά κάτι πρέπει οπωσδήποτε να κάνουν και οι ίδιοι, μιας και άπτεται του αντικειμένου τους, πέρα από τις υποδείξεις και πριν αποφασίσει ο λαός να εφαρμόσει την ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος ... Σε ότι αφορά βέβαια διαπιστώσεις περί της απώλειας της Εθνικής μας Κυριαρχίας , ως συνέπεια μάλιστα της – κατ’ υπόδειξη ξένων κύκλων ενδιαφερόντων- πολιτικής, να μην ξεχνάμε ότι οι κομμουνιστές δικάζονταν, καταδικάζονταν και εκτελούνταν ως κατάσκοποι ή όργανα Ξένης Δύναμης.
Θα αναρωτιέται βέβαια κανείς, αν χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες για να αντιληφθούν, όσα συμβαίνουν εδώ και χρόνια, που η περιουσία του ελληνικού λαού υποθηκεύεται , αποκρατικοποιείται , εξυγιαίνεται και «αλλάζει χέρια» , από τους ίδιους πάντα φυσικά «συντρόφους» σοσιαλιστές που τώρα υποδεικνύουν την παραχώρηση του management , αναζήτηση στρατηγικού επενδυτή, μετοχοποίηση ή ιδιωτικοποίηση Δημοσίων Φορέων και Αξιοποίηση της Δημόσιας περιουσίας αλλά και την Δέσμευση των καταθέσεων Ενοριών, Μοναστηριών και Εκκλησιαστικών Ιδρυμάτων ! Σύντομα θα απαιτήσουν τα ασημικά, τα χρυσαφικά και τα τιμαλφή μας …
Σε ότι αφορά την Εκκλησία, ασχέτως αν συμμερίζεται κανείς ή όχι τις μεταφυσικές της ανησυχίες, εάν αντιπαραθέταμε την εικόνα που παρουσιάζουν τα εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας μας - ιδιαίτερα μάλιστα τα Πανεπιστήμια που θα έπρεπε να αποτελούν Ναούς της Γνώσης – με τους τόπους προσευχής, κατά κοινή ομολογία, τα συμπεράσματα που θα βγάζαμε θα ήταν καταδικαστικά για τις κυβερνήσεις μας.
Ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης , οι πρόωρες εκλογές , τεχνάσματα και ρητορείες δεν μπορούν άλλο να αποτελούν την «ενδιάμεση λύση».
Η διέξοδος από την κρίση , όταν καθημερινά «την πληρώνουμε» ( αθώοι και μη ) έλληνες πολίτες, δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ χωρίς την Κάθαρση και την Τιμωρία που θα επιβάλλει ο Δικαστής στους υπαίτιους της συμφοράς. Μόνο τότε θα σημάνει Αλλαγή πορείας…

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

-Ο ποιητής ομολόγησε πως έπρεπε να βωμολοχεί στους στίχους του για να κρατήσει το κοινό του.
-Τα ξεπέρασμα κάθε ηθικού φραγμού είχε ως συνέπεια , οι υποψήφιοι να εμφανίζονται με τα χρήματα στο χέρι για να εξαγοράσουν την ψήφο των πολιτών ή την ετυμηγορία των δικαστών.
-Όπου αποτύγχανε το χρήμα , υπήρχε ο εκβιασμός και η δολοφονία . Το έγκλημα στις πόλεις ήταν στο απόγειό του.
-Οι ανώτατοι άρχοντες κατέθεταν στο ταμείο τους διπλάσια από όσα κατέθεταν στο Ταμείο του Κράτους.
-Οι πλουτοκράτες εξαγόραζαν τους αριστοκρατικούς και τους δημοκρατικούς .
-Όσοι είχαν τον πλούτο πλήρωναν μονομάχους για να προστατεύουν την ζωή τους ενώ το προλεταριάτο ζούσε στην εξαθλίωση και οι χωρικοί λιμοκτονούσαν . Το μόνο που τους είχε απομείνει για να ζήσουν ήταν … η ανάσα τους !
Η Δημοκρατία , κατά τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα, είχε πλέον πεθάνει.
Ομολογίες σπουδαίων ανθρώπων που έζησαν -όσο κι αν θυμίζει την δική μας- σε μιαν άλλη εποχή όταν η συγκέντρωση πλούτου στην Ρώμη είχε δημιουργήσει χάσμα ανισότητας, ηθική παρακμή και χάος , καταλήγοντας στην δίνη ενός εκατονταετούς ταξικού πολέμου.
Με άλλα λόγια , πρόκειται για αναλογίες που προκύπτουν σε συνθήκες κρίσης , από τον συγκεντρωτισμό της εξουσίας και την επιβολή της τρομοκρατίας των ισχυρών και της αλαζονείας του πλούτου.
Είναι ολοφάνερο πως η ανάδειξη υπερεθνικών κέντρων διακυβέρνησης παύει πλέον να αποτελεί μια σκοτεινή υπόνοια των αδυνάτων ή προμελέτη σχεδίου δράσης των ισχυρών, καθώς βλέπουμε τις χώρες να καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι. Μιλώντας βέβαια για την Ελλάδα- και κάποιες άλλες χώρες- υποθέτω ότι πολλοί θα έχουμε συμπεράνει πως «χρεοκόπησε» από το βάρος των δανείων και των χρεών της , υπακούοντας στην νομοτέλεια των αριθμών και της λογικής πως, όταν δεν παράγεις δεν μπορείς να καταναλώσεις και να «ευημερείς». Αναμφίβολα λοιπόν θα καταλήξουμε και στο συμπέρασμα της «εκ προμελέτης» υπαγωγής της «πατρίδας» σε μηχανισμούς Στήριξης και σε Μνημόνια που υποκαθιστούν το Σύνταγμά της.
Ωστόσο , η εξάπλωση της εξαθλίωσης και η διόγκωση των ανισοτήτων διαρκώς θα ενισχύουν την αναζήτηση μιας δικαιότερης κατανομής του πλούτου , ενώ για την πραγμάτωση του στόχου αυτού-την αποκατάσταση δηλαδή της ισορροπίας- σημαντικό ρόλο θα παίξει ο κανόνας του πολέμου των αντιθέσεων αλλά και οι εγγενείς τάσεις αυτοκαταστροφής της αλαζονικής εξουσίας.
Όταν, σε τελική ανάλυση , πέσουν οι μάσκες, θα πάψει να ισχύει το αυτονόητο της χειραγώγησης των λαών, τα πλήθη δεν θα κατευθύνονται και οι ισχυροί δεν θα μιλούν για τον «εκδημοκρατισμό των Βεδουίνων η την «δημοκρατία» στο Αφγανιστάν. Ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν θα υποστηρίζει πως κατέχει την μαγική συνταγή γιατί τάχα απέδειξε ότι το Ισλάμ και η Δημοκρατία μπορούν κάλλιστα να συνυπάρξουν !
Τότε , κατά γενική ομολογία , η Δημοκρατία θα έχει επισήμως πεθάνει και όταν κάποιος Έλληνας Πρωθυπουργός ξαναπροτείνει την δημιουργία ενός κέντρου Δημοκρατίας στην Ελλάδα, θα πρόκειται για ένα εργαστήριο μελέτης των αρχαίων Ελλήνων νομοθετών, φιλοσόφων και επιστημόνων που θα έχουν στο κέντρο τον άνθρωπο.
Η συνέχεια στα έργα και τις ημέρες του σοφού ανδρός , Γάϊου Ιούλιου Καίσαρα που έθεσαν τα θεμέλια μιας νέας εποχής.

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΛΟΥΤΟΥ

Ύστερα από τους βομβαρδισμούς και τους πολέμους στην Γιουγκοσλαβία το Ιράκ και το Αφγανιστάν και όταν ακούμε για «εκδημοκρατισμό» από τα χείλη Αμερικανών και Δυτικών αξιωματούχων πολλοί από εμάς – εντελώς αντανακλαστικά- αισθανόμαστε να μας διαπερνά ανατριχίλα. Η επίκληση της «Δημοκρατίας», μια έννοια με ιδιαίτερη βαρύτητα και διάσταση στο μυαλό του Δυτικού ανθρώπου , δεν αποτελεί παρά ένα σόφισμα με σκοπό την εξαπάτηση και την χειραγώγησή μας, γιατί πρακτικά , τα πλήθη κατευθύνονται, οι κυβερνήσεις διορίζονται και το χάσμα ανάμεσα στην φτώχια και τον πλούτο παίρνει ασύλληπτες διαστάσεις. Κάποιοι δημοσιογράφοι παρ’ όλα αυτά βγάζουν το συμπέρασμα πως η Αίγυπτος και μια σειρά Αραβικών χωρών , έχουν ανάγκη ¨εκδημοκρατισμού» ενώ το γεγονός ότι η Ελλάδα κατέχει την πρωτιά στην διαφθορά παγκοσμίως δεν τους οδηγεί σε ανάλογα συμπεράσματα. ( Πάντως , η ιδέα ότι η Ελλάδα κάνει μαθήματα Δημοκρατίας είναι εντελώς κωμικοτραγική… ).
Δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι, την στιγμή που τα ενεργειακά σενάρια ανακατεύουν για τα καλά την Ανατολική Μεσόγειο, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις εξεγέρσεις των λαών της Τυνησίας, της Αιγύπτου και όχι μόνο. Σε ότι αφορά την φτώχεια, αξίζει να αναφέρουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου πλήττονται από τις ωμές επιθέσεις του Κεφαλαίου και όχι από την έλλειψη Δημοκρατικότητας ! Ας μην ξεχνάμε ότι η Αίγυπτος είναι μία χώρα με έννομα συμφέροντα στους υδρογονάνθρακες της Ανατολικής Μεσογείου. Ως προς τούτο μάλιστα , έχει ήδη κάνει συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Κύπρο. Η Τουρκία διαπραγματεύεται την οριοθέτηση της Ζώνης με την Αίγυπτο ( αγνοώντας σκόπιμα μάλιστα το Καστελόριζο ! ) ασκεί πιέσεις για να παγώσει την συμφωνία ανάμεσα στην Αίγυπτο και την Κύπρο και είναι μάλλον εδώ που τα πράγματα αγριεύουν … Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά , ο «Έλληνας» πρωθυπουργός ,ο « νεοταξικός αναδιαρθρωτής» της Δημοκρατίας, αρνείται πεισματικά την οριοθέτηση του Αιγαίου , αγνοώντας την βούληση του Ελληνικού λαού.
Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, τυχόν παραίτηση του κ. Μουμπάρακ ή οποιαδήποτε φιλοϊσλαμική μετατόπιση στην Αίγυπτο , που είναι πιθανότερο να συμβεί και όχι ο «εκδημοκρατισμός» της, θα έχει καθοριστική σημασία στα ενεργειακά projects εις βάρος βέβαια της Ελλάδας. Εν ολίγοις, η κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο είναι αυτό ακριβώς που λένε οι οικονομολόγοι: «Η κατάρα των πηγών ενέργειας και πλούτου». Η βία και η μιζέρια εμφανίζονται στα Έθνη που διεκδικούν τον πλούτο της γης. Ενώ θα έπρεπε να ευημερούν οδηγούνται σε όλο και μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ

Αν ανατρέξουμε στην ανθρώπινη πορεία ανά τον χρόνο, θα εντυπωσιαστούμε από την διαπίστωση πως το χάσμα ανάμεσα στον πλούτο και την φτώχεια δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Τουναντίον έχει οδηγήσει πολλές φορές την ανθρωπότητα σε μεγάλες αναταραχές. Η συγκέντρωση πλούτου διέφερε κατά εποχές ανάλογα με τα ήθη , την ελευθεριότητα των νόμων και τις επικρατούσες συνθήκες γενικότερα ενώ, σύμφωνα με την γνώμη ορισμένων σύγχρονων ιστορικών, το σημερινό χάσμα είναι μεγαλύτερο από κάθε άλλη εποχή μετά την ιμπεριαλιστική και πλουτοκρατική Ρώμη ! Ωστόσο η ιστορία του ανθρώπου είναι μια συνεχής μετάβαση από την μία κατάσταση στην άλλη και όπως έχει διαπιστωθεί , νομοτελειακά, την συγκέντρωση του πλούτου ακολουθεί η ειρηνική ή βίαιη αναδιανομή του.
- Στην αρχαία Αθήνα χαρακτηριστικά και ενώ η θέση των φτωχών πήγαινε από το κακό στο χειρότερο , ο πλούτος και η εξουσία ήταν συγκεντρωμένα στα χέρια των αφεντάδων και τα διεφθαρμένα δικαστήρια έπαιρναν συνεχώς αποφάσεις εναντίον των φτωχών. Η εκλογή του Σόλωνα αποτέλεσε την ενδεδειγμένη λύση. Σε διαφορετική περίπτωση η εξαγριωμένη πλειοψηφία του κόσμου ήταν έτοιμη να επαναστατήσει και θα επικρατούσε το χάος. Η αναδιοργάνωση της πολιτείας έσωσε την Αθήνα με την λήψη οικονομικών μέτρων την ανασύσταση της Δικαιοσύνης και την επικράτηση του Νόμου.
- Όταν , σε αντίθεση με την Αρχαία Αθήνα επικράτησαν επαναστατικές διαδικασίες υπήρξαν βίαιες συγκρούσεις, σφαγές πλουσίων και υφαρπαγή της περιουσίας τους, λεηλασίες, εμφύλιος πόλεμος και καταστροφές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπήρξε η Γαλλική Επανάσταση με την επικράτηση της οποίας πραγματοποιήθηκε η μεταβίβαση της ιδιοκτησίας και των προνομίων της αριστοκρατίας στην αστική τάξη.
Έχει ιδιαίτερη σημασία να γνωρίζουμε πως είναι φορές στην ιστορία που η πλειοψηφία των φτωχών ανταγωνίζεται και υπερνικά την δύναμη των ολίγων του πλούτου, ανατρέποντας την ανισότητα και αποκαθιστώντας την ισορροπία. Οι κατακτήσεις των ορδών του Τζένκις Χαν δεν ήταν αποτέλεσμα οικονομικής δύναμης αλλά ένα παράδειγμα που αναδεικνύει τον καθοριστικό παράγοντα της δύναμης και του πάθους της «μάζας».
Όπως προκύπτει από τα παραπάνω , η παρακμή που ζούμε σήμερα δεν προδικάζει το τέλος του κόσμου. Ίσως απλά σημαίνει ότι η γνωστή οργάνωση του κόσμου δεν μπορεί να διαρκέσει άλλο… Είναι όμως σημαντικό να έχουμε επίγνωση της δύναμής μας και να δείχνουμε όταν χρειάζεται τα δόντια μας, όχι μόνο για να χαμογελάμε.

ΤΑ «ΤΕΙΧΗ» ΚΑΙ ΟΙ «ΒΑΡΒΑΡΟΙ»

Η παραδοσιακή αντίληψη για τις «περιτειχίσεις» , από την απλή εναπόθεση κορμών δένδρων και ακατέργαστων λίθων γύρω από τους πρωτόγονους οικισμούς μέχρι τις κυκλώπειες τειχοδομίες, τα κάστρα και τα τείχη, κάνει λόγο για τον πρωτογενή ρόλο του φόβου και την αναζήτηση προστασίας.
Τα τείχη της ελληνικής πόλης κατά την αρχαιότητα, με μοναδική ίσως εξαίρεση την Σπάρτη,
( γιατί τα στήθη των αντρών της ήταν τα τείχη της )εξυπηρέτησαν την διαφύλαξη των πληθυσμών, δυστυχώς όμως, όχι πάντα με την ίδια επιτυχία. Κατά τον 3ο και 4ο μ.χ. αιώνα και ενώ κυριαρχούσαν τέσσερις μεγάλες αυτοκρατορίες, προστατευμένες από φυσικά εμπόδια ( όρη Καυκάσου και Κεντρικής Ασίας) ή τεχνητά (Σινικό τείχος ), πολυάριθμοι «βάρβαροι» λαοί συγκεντρώνονταν στα σύνορά τους . Η εξάντληση των βοσκοτόπων , η επιδείνωση του κλίματος και η δημογραφική αύξηση , όπως εξηγούν οι ιστορικοί, υποχρέωσαν τους Ούννους και τους Γερμανούς να εισβάλλουν στο εσωτερικό της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η αδυναμία των Ρωμαϊκών Λεγεώνων να αναχαιτίσουν τις πιέσεις των «βαρβαρικών» εισβολών οδήγησε στην περιτείχιση των πόλεων , μετά από μια μακρόχρονη περίοδο ειρήνης. Όλες οι μεγάλες αυτοκρατορίες όμως υπέκυψαν τελικά στους λαούς της στέππας.
Αναμφίβολα, γνωρίζουμε περισσότερα για τις οχυρώσεις των νησιών του Αιγαίου και της Μεσογείου , όπως και των παράλιων οικισμών για την προστασία τους από τις πειρατικές επιδρομές αλλά και για τις φημισμένες οχυρώσεις της Κωνσταντινούπολης και της Θεσσαλονίκης, κατά την Βυζαντινή περίοδο.
Τα κάστρα , με το πέρασμα του χρόνου, συνεχώς επιδιορθώνονταν και ενισχύονταν με πύργους, επάλξεις, πολεμίστρες και τάφρους που τα μετέτρεπαν σε νησιά. Υπό την προστασία του Σινικού Τείχους , οι Κινέζοι ευημερούσαν αλλά δεν έπαυαν να το αποκαθιστούν και να το επεκτείνουν. Υπήρχαν όμως φορές που οι εχθροί το διέσχιζαν και απειλούσαν το Πεκίνο.
Η ανάπτυξη της πολιορκητικής τέχνης με την , από αρχαιοτάτων χρόνων , επινόηση μηχανισμών και πολεμικών εργαλείων μέχρι την χρήση πυροβόλων όπλων, κατά την νεώτερη ιστορία, την κατασκευή αναχωμάτων και τούνελ αλλά και την εφαρμογή διαφόρων τεχνικών και τεχνασμάτων ( όπως ο Δούρειος Ίππος ) , καθιστούσε πολλές φορές την κατάληψη των τειχών ζήτημα χρόνου. Οι άνθρωποι, παρ ‘ όλα αυτά , δεν έπαψαν να υψώνουν τείχη. Τα κάστρα του Μεσαίωνα , τα φρούρια για τον έλεγχο περασμάτων, το τείχος των πρώτων Ευρωπαίων μεταναστών στην Αμερική ( εκ του οποίου η περίφημη Wallstreet ), εναντίον των Ινδιάνων, οι συνοριακές οχυρώσεις , τα γκέτο, το Απαρτχάϊντ, τα Γκούλαγκ και τα ηλεκτροφόρα σύρματα δεν αργούν να φτάσουν στην μνήμη μας. Στην αναζήτηση αυτή περί τειχών δεν θα αργήσουμε να ανακαλέσουμε, από το πρόσφατο παρελθόν, το τείχος του Βερολίνου που χώριζε την πόλη στα δύο ! Αν επισκεφθεί κανείς το Μουσείο του τείχους , θα εντυπωσιαστεί από τις μεθόδους που επινόησαν οι άνθρωποι για να περάσουν από την άλλη πλευρά του, όπου βρισκόταν οι υπόλοιποι συγγενείς ή φίλοι , ή γιατί απλά έκαναν την επιλογή του άλλου τόπου. Το ζήτημα είναι ότι εκείνοι που δεν τα κατάφεραν είχαν άσχημο τέλος, όπως ακριβώς συμβαίνει σε όσους αποτολμούν να σκαρφαλώσουν στον «φράχτη» που υψώθηκε στις μέρες μας, κατά μήκος της συνοριακής γραμμής ΗΠΑ-Μεξικού, για την παρεμπόδιση της μαζικής εισόδου μεταναστών του φτωχότερου Νότου.

Ύστερα από όλα όσα έχουν επισημανθεί, θα λέγαμε ότι :
-H κατασκευή συνοριακών φραχτών δεν αποτελεί καινοτομία. Στα πλαίσια βέβαια του συνεχούς εκσυγχρονισμού θα παρατηρούσαμε νεωτερισμούς. Θερμικές κάμερες και δορυφόροι στην υπηρεσία των «τειχών».
-Κανείς δεν αναζητά τις αιτίες του σύγχρονου κύματος μαζικής μετανάστευσης των λαών, που χαρακτηρίζει την εποχή που ζούμε και δεν επιδιώκει να λύσει το πρόβλημα. Εν ολίγοις, όπως αντιλαμβανόμαστε, το ζήτημα είναι η μερική αντιμετώπισή του .
Η απόγνωση και η απελπισία των ανθρώπων που έχουν απωλέσει τα βασικά δικαιώματα, να ορίζουν την ζωή τους, την γη και τον πλούτο τους, είναι γιατί ατυχώς συμπεριλαμβάνει περιζήτητες πηγές ενέργειας, αντικείμενο διεκδίκησης, μεταξύ ενεργοβόρων δυνάμεων. Η φυγή ή σωστότερα ο διωγμός των ανθρώπων αυτών, συντελείται υπό την απειλή πολεμικής υπεροπλίας, στην υπηρεσία μιας οικονομικοπολιτικής παγκόσμιας ελίτ, που στόχος της είμαστε όλοι. Μία ελίτ που έχει ξεπεράσει τα ανθρώπινα όρια συσσώρευσης πλούτου ( το επόμενο στάδιο , κατά την ιστορική νομοτέλεια, δεν μπορεί παρά να είναι η αναδιανομή του πλούτου).
Σχετικά με τα πολυσυζητημένα 12.5 ! χιλιόμετρα συρματοπλέγματος στον Έβρο , αναρωτιέμαι συνολικότερα για τα αφύλακτα ελληνικά σύνορα, καθ’ όλο το μήκος της συνοριακής γραμμής της χώρας μας, προς ανατολάς! Η απουσία ελληνικού στρατού είναι κραυγαλέα όπως ακριβώς και η Μεταναστευτική πολιτική και οι άλλοι τομείς που «χειρίζονται» οι πολιτικοί της ακριβοπληρωμένης, για τα δεδομένα της χώρας μας και το έργο που παράγει , Βουλής.
Οι λεονταρισμοί, όπως και να χει, δεν αρκούν.

ΟΜΟΛΟΓΙΕΣ…ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ

Χιλιάδες Έλληνες εγκατέλειψαν τις εστίες τους , μη αντέχοντας τις πιέσεις και τα χαράτσια των Οθωμανών και μετοίκησαν στις πόλεις της Κεντρικής Ευρώπης , την Ρωσία και τα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, την Αίγυπτο και αλλού. Όπου εγκαταστάθηκαν , κουβάλησαν με περηφάνια την καταγωγή τους , εργάστηκαν , διακρίθηκαν και πρόκοψαν, προκαλώντας τον θαυμασμό όλων μέχρι σήμερα. Είναι γνωστό πως ξόδεψαν πολλά χρήματα για να ιδρύσουν σχολεία στις νέες τους κοινότητες αλλά δεν αρκέστηκαν σ’ αυτό. Διέθεσαν , με γενναιοδωρία , μεγάλα χρηματικά ποσά για την ίδρυση σχολείων και διαφόρων ευαγών ιδρυμάτων στις γενέτειρές τους αλλά και σε άλλες Ελληνικές πόλεις, που ακόμη τις κοσμούν.
Πρωταρχικός τους στόχος ήταν η καταπολέμηση της αμορφωσιάς. Να μάθουν τα παιδιά την μητρική τους γλώσσα. Να μάθουν γράμματα και να γίνουν άνθρωποι , κατά το πρόσταγμα του Κοσμά του Αιτωλού. Έδωσαν απλόχερα υποτροφίες , σε παιδιά , κάλυψαν έξοδα και αμοιβές δασκάλων, πλήρωσαν για την συντήρηση σχολείων και συνέβαλαν στην έκδοση αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, λεξικών , σχολικών βιβλίων κτλ. Το έργο τους υπήρξε μεγαλειώδες και συνετέλεσαν στην διατήρηση της Ελληνικής γλώσσας, την κατάκτηση της γνώσης και την διάδοση των εθνικοαπελευθερωτικών ιδεών , αφήνοντας πίσω τους, με το προσωπικό τους παράδειγμα, την ιδέα της προσφοράς.
Ομολογουμένως , οι πλούσιοι έλληνες της Διασποράς υπήρξαν συνεχιστές της μακραίωνης παράδοσης, που ξεκίνησε με την ίδρυση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και βασιζόταν στην χριστιανική αρχή της αγάπης για τον άνθρωπο, αλλά και στην ελληνική παράδοση που είχε στο κέντρο τον άνθρωπο. Η περίθαλψη ορφανών , γερόντων και αδυνάτων υπήρξε συστατικό στοιχείο της Βυζαντινής κοινωνίας και συνεχίστηκε ακόμη και όταν χάθηκε η κρατική της οντότητα. Αντιθέτως , στην Δύση μέχρι τον 18ο περίπου αιώνα τα νοσοκομεία και τα ορφανοτροφεία ήταν περισσότερο ιδρύματα εγκατάλειψης ! Μια απλή ανάγνωση του «Όλιβερ Τουϊστ» μας μεταφέρει στο κλίμα της εποχής στην Αγγλία.
Συγκινητικά υπήρξαν τα παραδείγματα Ελλήνων που δεν έκαναν οικογένεια , γιατί πίστευαν ότι έτσι θα μπορούσαν να αφήσουν την περιουσία τους στην υπηρεσία της Ελλάδας !Εξίσου συγκινητικά ήσαν τα παραδείγματα φτωχών που έδωσαν τα τελευταία λιγοστά λεφτά τους το ρολόι τους , ή το μοναδικό τους απόκτημα για να αγοράσουν το εισιτήριο και να ταξιδέψουν στην Ελλάδα όπου και άφησαν την τελευταία τους πνοή πολεμώντας για την λεφτεριά της ! Αναρίθμητες πράξεις μεγαλείου στις σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας , ανθρώπων που στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων.
Ανάμεσά τους ωστόσο , υπήρξαν και εκείνοι που καταχρηστικά , όχι μόνο τους έχει αποδοθεί ο τίτλος του Εθνικού Ευεργέτη, αλλά και η τιμή να αποκαλούνται Έλληνες. Πολιτικάντηδες, καιροσκόποι, αδίστακτοι εκμεταλλευτές περιστάσεων ριγμένοι στον αγώνα προς ίδιον πλουτισμό ! Άνθρωποι που ανενδοίαστα πλούτισαν εις βάρος του συνόλου. Τότε… και τώρα, ντόπιοι και ξένοι πιστωτές ομολογούν την ενοχή τους, κερδοσκοπώντας εις βάρος των Ελλήνων στο σκοτάδι της αδιαφάνειας και της συνωμοσίας. Ανάμεσά τους και κάποιοι από αυτούς που ζητούν την ψήφο μας, «σεβαστοί» μας εκπρόσωποι διαμεσολαβητές της πραγματοποίησης των στόχων της διεθνούς κεφαλαιοκρατίας που έχουν φροντίσει , με τον εξευτελισμό της παιδείας να επαναφέρουν την αμορφωσιά…

ΟΤΑΝ ΟΙ ΙΣΧΥΡΟΙ ΕΧΑΣΑΝ ΚΑΘΕ ΑΙΣΘΗΜΑ ΑΙΔΟΥΣ …

Ο προσανατολισμός των Ελλήνων στο εξωτερικό προς αναζήτηση τροφής και μετάλλων και η εξεύρεση νέων πηγών εφοδιασμού , κατά τον 8ο και 7ο πΧ αιώνα, συνέτεινε στην αύξηση της ποσότητας χρυσού και αργύρου που τέθηκαν σε κυκλοφορία στον Ελληνικό κόσμο , υπό μορφή κοσμημάτων, συσσωρευμένου ιδιωτικού πλούτου ή αποθησαυρισμένου σε ναούς. Γοητευμένη από τη πολυτέλεια και την αφθονία η ελληνική αριστοκρατία ρίχτηκε στο θαλάσσιο εμπόριο για να εξασφαλίσει πλούτη , γόητρο και κυριαρχία. Την ίδια εμπορική ανάπτυξη είχαν γνωρίσει και οι Φοινικικές πόλεις , κατά τον 9ο πΧ αιώνα , με την διαφορά όμως πως στην Ελλάδα η ανθρώπινη κοινωνία κατήγγειλε το νέο καθεστώς ανομίας, όταν οι ισχυροί έχασαν κάθε αίσθημα αιδούς ! Ως αποτέλεσμα της ανανεωτικής προσπάθειας των Ελλήνων , που εκδηλώθηκε σε θρησκευτικό , πολιτικό, νομικό και οικονομικό επίπεδο, προέκυψε η θέσμιση της πόλης , ως έλλογου κοινωνικού βίου. Συνέταξα, είπε ο Σόλων , νόμους για τον κακό και για τον αγαθό , καθορίζοντας για τον καθένα μια δικαιοσύνη ορθή. Ως εκ τούτου , επέβαλε τον Νόμο στο κέντρο της πόλης. Κανόνας της νέας εποχής ήταν το «μηδέν αγαν» , το «μέτρον άριστον» και η αρετή , που είναι καρπός μακράς και επίπονης άσκησης. Η συμμετοχή πάντων στα κοινά και η δημοσιοποίηση ( κοινώς διαφάνεια ) δημιούργησαν κανόνες ισορροπίας και μετριοπάθειας που αντικατοπτρίζεται στο «γνώθι σαυτόν». Ο θεσμός δε του χρήματος αποτέλεσε αναπόσπαστο μέρος της συνολικής επιχείρησης των νομοθετών, ώστε να πάψει να αποτελεί σύστημα κυριαρχίας και υποταγής.
Η συνέχεια και η ενότητα του αρχαίου κόσμου διαταράχτηκε κατά την εποχή των Γερμανικών εισβολών στην Ευρώπη και της εξάπλωσης του Ισλάμ στην Μεσόγειο. Τα όρια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας που άλλοτε συνέπιπταν με τα όρια της χριστιανοσύνης, περιορίστηκαν στην Ανατολή. Η οικουμένη «πέθανε» όταν διαχωρίστηκε σε Ανατολή και Δύση και στο προσκήνιο της Ιστορίας εμφανίστηκε η Φεουδαρχία , ο γνωστός Μεσαίωνας. Κατά συνέπεια λοιπόν , το 800 μΧ , ο Καρλομάγνος ( ο πρώτος εκπρόσωπος μιας ενωμένης Δυτικής Ευρώπης μετά την εγκατάσταση των Γερμανών ) αναγκάστηκε να καταργήσει το χρυσό νόμισμα και να το αντικαταστήσει με αργυρό. Το χρήμα και το κέρδος δεν έπαιζε πλέον κανένα ρόλο και η νομισματοκοπεία, που επινοήθηκε τον 7ο πΧ αιώνα από τους Λυδούς βασιλιάδες, ανατέθηκε στην Εκκλησία ! Ο κλήρος και οι ευγενείς αποτελούσαν την κορυφή της πυραμίδας, ενώ γύρω από τα κάστρα και τα τείχη του Μεσαίωνα θα σχηματιζόταν σιγά σιγά οι πόλεις.
Η θέσμιση της πόλης, για δεύτερη φορά στην Ιστορία , γύρω στο 1000 μΧ που με την κατάλυσή της προέκυψε το κράτος, παρεμφερής με εκείνη της αρχαίας Αθήνας, που όταν ανέτειλε το άστρο του Αλέξανδρου θα την αντικαθιστούσε το έθνος, υπήρξε το λίκνο της αστικής τάξης, δημιουργώντας τις κατάλληλες συνθήκες για την διεξαγωγή του εμπορίου, όταν το φεουδαρχικό σύστημα είχε εξαντλήσει όλες του τις δυνατότητες. Πολυπληθείς εβραϊκοί πληθυσμού συγκεντρώνονταν στις πόλεις ασχολούμενοι με το εμπόριο, καθώς η τοκογλυφία απαγορευόταν αυστηρά από την Εκκλησία !! ( αλήθεια ποια είναι η άποψη της Εκκλησίας επί του θέματος σήμερα; ) με σκοπό την επιβολή της χριστιανικής ηθικής. Το ίδιο αυστηρά εξάλλου απαγόρευε την τοκογλυφία και ο Μουσουλμανισμός. Σταδιακά, οι ευγενείς θα προσέφευγαν στους εμπόρους για δανεισμό και θα τους προσκαλούσαν στα συμβούλιά τους, μια συνήθεια που έμελλε αργότερα να νομιμοποιηθεί. Οι εμπορικοί όμιλοι , στην νέα πόλη του 11ου μΧ αιώνα θα αναλάμβαναν τον σχεδιασμό της και θα ήταν οι κοινοτικοί της άρχοντες ! Μεταξύ άλλων, θα σχηματιζόταν νέα νομοθεσία για ζητήματα εμπορικού δικαίου ενώ νομιμοποιήθηκε η τοκογλυφία και η φεουδαρχική γη μετατράπηκε σε ελεύθερη ιδιοκτησία και θα μπορούσε να αποτελέσει εγγύηση για δανεισμό κεφαλαίων.
Ιδιαίτερη άνθιση του εμπορίου παρατηρήθηκε στις Φλαμανδικές πόλεις και τις Ιταλικές πόλεις του Βορρά, ιδιαίτερα δε στην Βενετία που δραστηριοποιήθηκε στο θαλάσσιο εμπόριο. Το πάθος του κέρδους εκδηλώθηκε για άλλη μια φορά ακατανίκητο, χωρίς θρησκευτικά όρια, για να καταλήξει στην ωμή βία επί των πιστών του Μωάμεθ , που κυριαρχούσαν στην Μεσόγειο, αλλά και επί των ανταγωνιστριών πόλεων , με σκοπό την κυριαρχία στις αγορές των μπαχαρικών και των υφασμάτων της Ανατολής. Μετά την ήττα των Βυζαντινών στο Ματζικέρτ, έγινε αντιληπτό πως η Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν έτοιμη να πέσει στα χέρια των Τούρκων ή ακόμη και των Σλάβων. Το Βυζάντιο βέβαια όπως γνωρίζουμε , δεν «πέθανε» το 1453 αλλά το 1204 με την άλωση από τους Σταυροφόρους, όταν τα φεουδαρχικά αυτά κατάλοιπα ξεχύθηκαν στην Ανατολή. Ο Σταυρός και το σπαθί αποτέλεσαν τον νέο μοχλό οικονομικής εξάπλωσης και μια νέα ζωή, πιο τρυφηλή από εκείνη της αρχαιότητας θα άρχιζε. Η εμφάνιση των τραπεζών ήταν μια καινοτομία που καλύτερα από κάθε ιστορικό αντικαθρεφτίζει ο Σαίξπηρ στον «Έμπορο της Βενετίας». Γνωστά έμειναν μάλιστα στην ιστορία τα θαλασσινά δάνεια που προοριζόταν για τον εξοπλισμό των πλοίων. Στην αρχή αρκετοί ήταν οι επίδοξοι τραπεζίτες που καταδικάστηκαν σε θάνατο για εγκλήματα που διέπραξαν, καθώς αποδείχτηκε πολύ δύσκολο να γίνει αποδεκτή στην συνείδηση του ανθρώπου η νέα ηθική , το δόγμα «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» και το καπιταλιστικό πνεύμα. Από την αρχή του 13ου μΧ αιώνα οι Ιταλοί τραπεζίτες επέκτειναν τις επιχειρήσεις τους βορείως των Άλπεων. Η «πρόοδος» ήταν γρήγορη , γιατί ανέπτυξαν την τεχνική των μεθόδων τους και σύντομα θα συμμετείχαν στην πολιτική. Αντιθέτως, χώρες όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία, οι περίφημοι Κονκισταντόρες που κατέστρεψαν τους πολιτισμούς της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής και εξόντωσαν χιλιάδες Ινδιάνους για τα πολύτιμα μέταλλα που έκρυβε η γη τους , «έμειναν πίσω» γιατί δεν ανέπτυξαν το τραπεζικό σύστημα.
Στην εποχή του εικονικού χρήματος τα στελέχη των χρηματιστικών οίκων ανταγωνίζονται συγκρίνοντας τα ποσά ανταμοιβής τους στην κλίμακα των εκατομμυρίων δολαρίων, λόγω υψηλού ρίσκου λένε, την στιγμή που εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη παλεύουν να επιβιώσουν με $1 την μέρα !!Γνωρίζοντας την υψηλή τέχνη του χρήματος παράγουν χρήμα εκ του μη όντως ενώ οι αναταραχές , οι πόλεμοι, οι επιδρομές των σύγχρονων σιδερόφρακτων, οι πτωχεύσεις κρατών, οι ανατροπές νόμιμων κυβερνήσεων, οι νέου τύπου( πραγματικά μας εντυπωσιάζει η ευρηματικότητά τους) τρομοκρατικές ενέργειες, οι χολιγουντιανού τύπου λόγοι των πολιτικών, που τα ρυθμίζουν όλα πίσω από κλειστές πόρτες ή κάτω από το τραπέζι και η εξύμνηση της «Ανάπτυξης» σε έναν πλανήτη που δεν αντέχει άλλο, δεν είναι παρά το λάδι στα γρανάζια του μηχανισμού τους.
Σε ότι αφορά την Ελλάδα, την «πατρίδα» όπως πολύ χαριτωμένα λέει , χωρίς να καταφέρνει να μας πείσει ο Πρωθυπουργός, τον τόπο που γέννησε την πόλη και τον ορθολογισμό και με επιτεύγματα που ακόμη απασχολούν και εντυπωσιάζουν την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα και διανόηση, χρειάστηκε μια «Σοσιαλιστική Αλλαγή» και ένας «χαρισματικός» ηγέτης για να φτάσει στην σημερινή εξαθλίωση.
Η ιστορία δεν έχει παρά να κλείσει τον κύκλο της άλλη μια φορά και να καταγράψει…